ଯଦୃଚ୍ଛଯା ତଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସାଧୁସଂଗତଃ
ଯେଉଁଠି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ନୈବେଦ୍ୟକୁ ଅନାପେକ୍ଷାରେ ଖାଏ—
ଯୋ ନିଵେଦ୍ଯ ହରିଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଏହାକୁ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଖାଏ ଏବଂ ସଦା ଭକ୍ତ ରହେ—
ଶ୍ରୁତଂ ପୁରା ତ୍ଵନ୍ମୁଖତଃ ପୁଷ୍କରେ ମୁନିସଂସଦି
ପୂର୍ବେ ପୁଷ୍କରରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ସଭାରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ସୁଚିରଂ ଚ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ମଯା ଲବ୍ଧସ୍ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ 4.37.
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରି ପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇଛି, ହେ ଈଶ୍ୱର।
ଯତୋ ନ ଦତ୍ତଂ ନୈଵଦ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ମହ୍ଯଂ ତ୍ଵଯାଽଧୁନା
ଏବେ ତୁମେ ନ ମୋତେ, ନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିନାହାଁ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ଯେ ଲୋକା ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଭୁଞ୍ଜତେ ତଵ
ଆଜିଠାରୁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ନୈବେଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ ମାତା ରୁରୋଦ ପୁରତୋ ଵିଭୋଃ
ଏପରି କହି ମା ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ତଦା ଶିଵଃ ଶିଵାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ସାଦରମ୍
ତାପରେ ଶିବ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବାଙ୍କୁ ଆଦରରେ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ।
କରେଣ ଚକ୍ଷୁଷୋର୍ନୀରଂ ସଂମୃଜ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ନିଜ ହାତରେ ପୁନିପୁନି ଶିବାଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ମାଛିଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟା ଚ ସା ଦେଵୀ ଭର୍ତାରଂ ସମୁଵାଚ ହ
ସେ ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ବିଭର୍ତି ଦେହଂ ସତତଂ ତଵ ସୌଭାଗ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ସେ ସଦା ଏମିତି ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଏ।
ଅପୂର୍ଵଂ ତଵ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରମ୍
ତୁମ ନୈବେଦ୍ୟ ଅପୂର୍ବ, ଏହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ଦୂର କରେ।
ଲିଙ୍ଗୋପରି ଚ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ତଦେଵାଗ୍ରାହ୍ଯମୀଶ୍ଵର
ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଯାହା ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ମାତ୍ର ଗ୍ରହଣୀୟ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦେଵୀ ଦେହଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତା 4.37.
ଏପରି କହି ସେ ଦେବୀ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ମମାପରାଧମଖିଲଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ସୁନ୍ଦରି
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ମୋର ସମସ୍ତ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ମାଂ ଭୃତ୍ଯଂ ତପସା କ୍ରୀତଂ କୃପାଂ କୁରୁ ମମୋପରି
ମୁଁ ତୁମ ଦାସ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର।
ଅହୋ ଗୋଲୋକନାଥସ୍ଥ ଗୁଣାତୀତସ୍ଯ ନିର୍ଗୁଣେ
ହାୟ, ଗୋଲୋକର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସେ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ଗୁଣର ଅତିତ।
ସାକାରେ ଚ ନିରାକାରେ ନିତ୍ଯେ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯେ ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ସେ ଦେହ ଥିବା ଓ ଦେହ ନଥିବା, ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସଦା ଅବିନାଶୀ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵବୀଜସ୍ଵରୂପେ ଚ ମହାମାଯେ ମନୋହରେ ୪୫ ଇଚ୍ଛୈଵ ଶ୍ରୀହରେଃ ସାକ୍ଷାନ୍ନାହଂ ଦାତୁମପି କ୍ଷମଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀଜ ସ୍ୱରୂପ ଓ ମହାମାୟା, ମନମୋହିନୀ ତୁମେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ସକ୍ଷାତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁରତସ୍ତସ୍ଥୌ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଃ
ଏଭଳି କହି ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପାର୍ଵତୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶଙ୍କରେଣ କୃତଂ ପୁରା
ପୁରାତନ କାଳରେ ଏହି ପାର୍ବତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ମିତ୍ରଭେଦୋ ଭଵେଦ୍ ଦୂରଂ ତତ୍ସଂମ୍ପ୍ରୀତିର୍ଭଵେତ୍ପୁରା
ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ଓ ପୂର୍ବବତ୍ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଫେରି ଆସେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ନାଥସ୍ଯ ପରିତୁଷ୍ଟା ବଭୂଵ ସା 4.37.
ନାଥଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ସୁରମିଷ୍ଟଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣମ୍
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ଅଭିଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶିଵଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ଶିବ, ସ୍ନାନ କରି ଓ ପୂଜା କରି, ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମାଜ୍ୟୋତିକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଗତ୍ଵା ସର୍ଵମହଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵାଽଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ମହାପ୍ରସାଦ ଭୋଗ କରି, ତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵାଽଵଶେଷଂ ସା ଦେଵୀ ସହ ଭର୍ତ୍ରା ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି, ସେ ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ରହିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟଂ ସୁରେଶ୍ଵରି
ହେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏଭଳି କୁହିଦେଲି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅଧୁନା ଶ୍ରୂଯତାଂ ମତ୍ତୋ ଦୁର୍ଗାଦର୍ପଵିମୋଚନମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ଅହଂକାର ଦୂର କରିବା କଥା ଶୁଣ।
ତେଜସା ସର୍ଵଦେଵାନାମାଵିର୍ଭୂଯ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଜଗତ୍ଜନନୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।