ଚକ୍ଷୁଷସ୍ତାମସାତ୍ପଶ୍ଚାଲ୍ଲଲାଟସ୍ଥାଦ୍ଧରସ୍ଯ ଚ 4.36.
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର ତାମସ ଅଂଶରୁ, ଓ ହରଙ୍କ ଲଳାଟରୁ—
କୋଟିତାଲପ୍ରମାଣଶ୍ଚ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭଃ
ଅପାର ପରିମାଣର, କୋଟି ତାଳ ଗଛ ଭଳି, ଏବଂ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵିଭୂତିଗାତ୍ରଃ ସ ଵିଭୁଃ ସତୀସଂସ୍କାରଭସ୍ମନା
ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ସତୀଙ୍କର ଅନ୍ତେଷ୍ଟିର ପବିତ୍ର ଭସ୍ମ ଦେହରେ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମୋ ଯଦ୍ଯପୀଶସ୍ତଥାଽପି ପୂର୍ଣମବ୍ଦକମ୍
ସେ ନିଜେ ଆପଣ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗଂ ଚାପି ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପପାତ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ହ
ସତୀଙ୍କର ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଅଂଶ ପଡ଼ିଲା, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ
ତଦା ଶଵାଵଶେଷଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ଶଂକରଃ
ତାପରେ ସେ ଦେହକୁ ମାତ୍ର ଏକ ମୃତଦେହ ଭାବେ ରଖି, ଶଙ୍କର ତାହାକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରିଲେ।
ତଦା ଗତ୍ଵା ମହେଶଂ ତଂ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ନେଇ, ଜଗାଇଲେ।
ତଦା ଶିଵଶ୍ଚ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଂ ଲୋକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ସେ ସମୟରେ, ଶିବ ତୃପ୍ତି ପାଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ରଗ୍ଧାରିଯୋଗେନ ନେଚ୍ଛା ନିତ୍ଯେ ପରେ ଵିଭୋଃ
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ନିତ୍ୟ ଓ ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ।
ନ ଚେଚ୍ଛା କେଶସଂସ୍କାରେ ସ୍ଵାଙ୍ଗଵେଷେଣ ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କେଶ ଗଠନ କିମ୍ବା ଦେହ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗରୁଡଦ୍ଵେଷିଣୋ ନାଗାଃ ଶଂକରଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ 4.36.
ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସର୍ପମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନ ସଂଵସାମି ଗୋଲୋକେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତଵ ଵକ୍ଷସି 4.36.
ମୁଁ ଗୋଲୋକରେ ନୁହେଁ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ନୁହେଁ, ତୁମ ଛାତିରେ ମଧ୍ୟ ବସୁନି।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ନାମ ଯୋ ହି ଗାଯତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ଯିଏ ଦିନ ରାତି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ,
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵେ ଶଂକରସ୍ଯ ଯଶୋଽମଲମ୍
ଏଭଳି ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଯଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ନ ଶସ୍ତଂ କଥମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ବ୍ରୂହି ସଂଦେହଭଞ୍ଜନ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ଅପରାଣ ଖାଦ୍ୟ କିପରି ଅଶୁଭ ନୁହେଁ? ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପାପେନ୍ଧନାନାଂ ଦହନେ ଜ୍ଵଲଦାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ଦହିବା ପାଇଁ ଏହା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି।
ସନତ୍କୁମାରୋ ଵୈକୁଣ୍ଠମେକଦା ଚ ଜଗାମ ହ
ଏକଥର ସନତ୍କୁମାର ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଗୂଢୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭକ୍ତିତୋ ମୁଦା
ସେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତମାତ୍ରେଣ ତତ୍ରୈଵ ଭୁକ୍ତଂ ତେନୈଵ କିଂଚନ
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ଥିବା କିଛି ଖାଇଲେ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ଚ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଗୁରଵେ ଶୂଲପାଣିନେ
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଗୁରୁ ଶୂଳପାଣିଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଭୁ୍କ୍ତ୍ଵା ସୁଦୁର୍ଲଭଂ ଵସ୍ତୁ ନନର୍ତ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ପ୍ରେମରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଗାଯନ୍ମମ ଗୁଣାନ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସୁକଣ୍ଠଃ ପଂଚଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ଗୁଣଗାନ କରି, ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଖରୁ ସୁମଧୁର ସ୍ୱର ଝଙ୍କାରିଲା।
ପପାତ ଡମରୁର୍ହସ୍ତାଚ୍ଛୃଙ୍ଗଂ ଚ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମ ଚ
ତାଙ୍କର ହାତରୁ ଡମରୁ, ଶୃଙ୍ଗ ଓ ବାଘ ଚର୍ମ ଖସି ପଡ଼ିଲା।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ତଦ୍ରୂପଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵୈକମାନମଃ 4.37.
ସେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵୀ ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗାର୍ତିନାଶିନୀ
ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ରୁଦନ୍ତଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିପତନ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ସେ ଭକ୍ତିରେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ମୂର୍ଛିତ ଓ ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି,
ସର୍ଵଂ ତାଂ କଥଯାମାସ କୁମାରଃ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
କୁମାର, ହାତ ଯୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ତାଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଂ ଦେଵୀମୁତ୍ଥାଯ ଚ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଦେବୀ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ତିନି ଆଖିଅଳି ମଧ୍ୟ ଉଠିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମନୋହରଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନ ଶଶାପ ଶିଵଂ ଶିଵା
ମନୋହର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଶିବା ଶିବଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ନ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ତପଃସୌଭାଗ୍ଯତେଜସାମ୍
ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାର ଶକ୍ତିଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ।