ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଵିରରାମ ପୂର୍ଣତମୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମାଂ ମନସା ମୁଦା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଣେ ମନରେ ଆନନ୍ଦରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି ବିରତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମାଂ ଚ ଦଦର୍ଶ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ ।।4.36.୮୦. ନ ବଭୂଵ ଵିତୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ମୋତେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ; ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶିବ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯନ୍ନିମେଷରହିତ ଇତି ମତ୍ଵା ସ୍ଵମାନସେ
ମନରେ ଭାବିଲେ—‘ସେ ଚକ୍ଷୁ ଝପକାଉନାହିଁ, ନିରନ୍ତର ଦେଖୁଛନ୍ତି।’
ସହସ୍ରଵଦନୋଽନନ୍ତୋ ଭାଗ୍ଯଵାଂଶ୍ଚ ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଅନନ୍ତ ଓ ଚାରି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା—
ପଶ୍ଯାମି କିଂ ଵା କିଂ ସ୍ତୌମି ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ନାଥମୀଦୃଶମ୍
ଏମିତି ନାଥକୁ ପାଇ, ମୁଁ କ’ଣ ଦେଖିବି, କିମ୍ବା କ’ଣ ସ୍ତୁତି କରିବି?
ସ୍ଵ ମାନସେ କୁର୍ଵତୀଦଂ ଶଂକରେ ଚ ତପସ୍ଵିନି
ନିଜ ମନରେ ଏହି ଭାବ କରି, ତପସ୍ବୀ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ଏକୈକଵକ୍ତ୍ରଂ ଶୁଶୁଭେ ଲୋଚନୈଶ୍ଚ ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଭିଃ। ବଭୂଵ ତେନ ତନ୍ନାମ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହଁରେ ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା; ଏହିପରି ସେ ପଞ୍ଚମୁଖ ତ୍ରିନୟନ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ସ୍ତଵନାଦଧିକପ୍ରୀତିଃ ଶିଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନେ ମମ
ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ମୋର ଆନନ୍ଦ, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲେ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଚକ୍ଷୂଂଷି ଗୁଣରୂପାଣି ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପିଣଃ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ସେଇ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ରୂପ।
ସତ୍ତ୍ଵାଂଶେନ ଦୃଶା ଶଂଭୁଃ ପଶ୍ଯନ୍ପାତି ଚ ସାତ୍ତ୍ଵିକାନ୍
ସତ୍ତ୍ୱ ଅଂଶରେ ଶମ୍ଭୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ତ୍ୱିକ ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଚକ୍ଷୁଷସ୍ତାମସାତ୍ପଶ୍ଚାଲ୍ଲଲାଟସ୍ଥାଦ୍ଧରସ୍ଯ ଚ 4.36.
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର ତାମସ ଅଂଶରୁ, ଓ ହରଙ୍କ ଲଳାଟରୁ—
କୋଟିତାଲପ୍ରମାଣଶ୍ଚ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭଃ
ଅପାର ପରିମାଣର, କୋଟି ତାଳ ଗଛ ଭଳି, ଏବଂ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵିଭୂତିଗାତ୍ରଃ ସ ଵିଭୁଃ ସତୀସଂସ୍କାରଭସ୍ମନା
ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ସତୀଙ୍କର ଅନ୍ତେଷ୍ଟିର ପବିତ୍ର ଭସ୍ମ ଦେହରେ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମୋ ଯଦ୍ଯପୀଶସ୍ତଥାଽପି ପୂର୍ଣମବ୍ଦକମ୍
ସେ ନିଜେ ଆପଣ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ରହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗଂ ଚାପି ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ପପାତ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ହ
ସତୀଙ୍କର ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଅଂଶ ପଡ଼ିଲା, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ
ତଦା ଶଵାଵଶେଷଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ଶଂକରଃ
ତାପରେ ସେ ଦେହକୁ ମାତ୍ର ଏକ ମୃତଦେହ ଭାବେ ରଖି, ଶଙ୍କର ତାହାକୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରିଲେ।
ତଦା ଗତ୍ଵା ମହେଶଂ ତଂ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ପ୍ରବୋଧ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ନେଇ, ଜଗାଇଲେ।
ତଦା ଶିଵଶ୍ଚ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଂ ଲୋକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ସେ ସମୟରେ, ଶିବ ତୃପ୍ତି ପାଇ, ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯସ୍ରଗ୍ଧାରିଯୋଗେନ ନେଚ୍ଛା ନିତ୍ଯେ ପରେ ଵିଭୋଃ
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ନିତ୍ୟ ଓ ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ।
ନ ଚେଚ୍ଛା କେଶସଂସ୍କାରେ ସ୍ଵାଙ୍ଗଵେଷେଣ ଯୋଗିନଃ
ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କେଶ ଗଠନ କିମ୍ବା ଦେହ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଗରୁଡଦ୍ଵେଷିଣୋ ନାଗାଃ ଶଂକରଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ 4.36.
ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସର୍ପମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନ ସଂଵସାମି ଗୋଲୋକେ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ତଵ ଵକ୍ଷସି 4.36.
ମୁଁ ଗୋଲୋକରେ ନୁହେଁ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ନୁହେଁ, ତୁମ ଛାତିରେ ମଧ୍ୟ ବସୁନି।
ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ନାମ ଯୋ ହି ଗାଯତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ଯିଏ ଦିନ ରାତି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ,
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵେ ଶଂକରସ୍ଯ ଯଶୋଽମଲମ୍
ଏଭଳି ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଯଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ନ ଶସ୍ତଂ କଥମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ବ୍ରୂହି ସଂଦେହଭଞ୍ଜନ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ଅପରାଣ ଖାଦ୍ୟ କିପରି ଅଶୁଭ ନୁହେଁ? ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପାପେନ୍ଧନାନାଂ ଦହନେ ଜ୍ଵଲଦାଗ୍ନିଶିଖୋପମମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ଦହିବା ପାଇଁ ଏହା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି।
ସନତ୍କୁମାରୋ ଵୈକୁଣ୍ଠମେକଦା ଚ ଜଗାମ ହ
ଏକଥର ସନତ୍କୁମାର ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଗୂଢୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭକ୍ତିତୋ ମୁଦା
ସେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତମାତ୍ରେଣ ତତ୍ରୈଵ ଭୁକ୍ତଂ ତେନୈଵ କିଂଚନ
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ସହିତ, ସେଠାରେ ଥିବା କିଛି ଖାଇଲେ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମେ ଚ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଗୁରଵେ ଶୂଲପାଣିନେ
ସିଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଗୁରୁ ଶୂଳପାଣିଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା।