କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୋପାଦ୍ଦାନଵପୁଂଗଵଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ହିଁ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଁକାରରେ ହୁଁଶ ଆସିଲା।
ସରଥେ ପାତିତେ ରୁଦ୍ରେ ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯୋ ଭିଯା 4.36.
ରୁଦ୍ର ରଥରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବତା ଓ ଦେବଋଷିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ହରଃ ସସ୍ମାର ମାମେଵ ନିର୍ଭଯୋ ଭଯକାରଣମ୍
ହରା ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ମୋତେ ମନେପକାଇଲେ।
ତଦାଽହଂ କଲଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଵୃଷରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ତାପରେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଅଂଶରେ ବୃଷଭ ଆକାର ଧାରଣ କଲି।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵକଵଚଂ ସ୍ଵଶୂଲମରିମର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କବଚ ଓ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ଶୂଳ ଦେଲି।
ମଯା ଦତ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଜଘାନ ତ୍ରିପୁରଂ ହରଃ
ମୋ ଦିଆ ଶୂଳରେ, ହରା ତ୍ରିପୁରକୁ ବଧ କଲେ।
ସଦ୍ଯଃ ପପାତ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚୂର୍ଣୀଭୂତଶ୍ଚ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଦେତ୍ୟରାଜ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ଶଙକରୋ ଦର୍ପଂ ଵିଘ୍ନବୀଜଂ ତତୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ଯାହା ବିଘ୍ନର ମୂଳ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋଽହଂ ଵୃଷରୂପେଣ ଵହାମି ତେନ ତଂ ପ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ବୃଷ ରୂପେ ତାହାକୁ, ମୋର ପ୍ରିୟଜନକୁ, ବହି ଚାଲେ।
ମନଃସ୍ଵରୂପୋ ବ୍ରହ୍ମା ମେ ଜ୍ଞାନରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମା ମୋର ମନର ରୂପ, ମହେଶ୍ୱର ମୋର ଜ୍ଞାନର ରୂପ।
ନିଦ୍ରାଦଯଃ ଶକ୍ତଯୋ ଯାସ୍ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରକୃତେଃ କଲାଃ
ନିଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ପ୍ରକୃତିର ବିଭିନ୍ନ କଳା।
ମମ କଲ୍ଯାଣାଧିଦେଵୋ ହର୍ଷରୂପୋ ଗଣେଶ୍ଵରଃ 4.36.
ମୋର ମଙ୍ଗଳର ଅଧିଦେବ ହେଉଛନ୍ତି ଗଣେଶ୍ୱର, ସେ ଆନନ୍ଦର ରୂପ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯାଧିଦେଵୀ ମେ ସର୍ଵଗୋଲୋକଵାସିନଃ
ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅଧିଦେବୀ ମୋର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୋଲୋକବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଗୋପାଙ୍ଗନାସ୍ତଵ କଲା ଅତ ଏଵ ମମ ପ୍ରିଯାଃ
ଗୋପୀମାନେ ତୁମର କଳା, ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରାଣା ମେ ଵାଯଵଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀର ରୂପ, ବାୟୁମାନେ ମୋର ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାନ୍ତି।
ମମ ଶୂନ୍ଯୋ ମହାକାଶୋ ମଦନୋ ମାନସୋଦ୍ଭଵଃ
ମହାଶୂନ୍ୟ ମୋର ଶୂନ୍ୟତା, ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମଦନ ମଧ୍ୟ ମୋର।
ଏତାନି ସୃଷ୍ଟିବୀଜାନି ମହଦାଦୀନି ଚୈଵ ହି
ଏହାମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜ, ମହତ୍ ଆଦି ଆଦି ଯାହାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ।
ଜୀଵୋ ମେ ପ୍ରତିବିମ୍ବଶ୍ଚ କର୍ମଭୋଗାଧିକାରକଃ
ଜୀବ ମୋର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାର ଅଧିକାରୀ।
ଭକ୍ତଧ୍ଯାନାର୍ଥଦେହୋଽଯଂ ମମ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯସ୍ଯ ଚ
ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଏହି ଦେହ ମୋର ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରୁ ହୋଇଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ରାଧେ ଶିଵଦର୍ପଵିମୋଚନମ୍
ଏଭଳି ରାଧେ, ଶିବଙ୍କର ଅହଂକାର ମୁକ୍ତିର କଥା କହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପପ୍ରଚ୍ଛ ରାଧିକା ଦେଵୀ ନିଗୂଢମଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ — ଦେବୀ ରାଧିକା ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଵଦ ମେ ଵାଞ୍ଛିତଂ ପ୍ରଶ୍ନଂ ସର୍ଵସଂଦେହଭଞ୍ଜନମ୍ ।। 4.36.
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ — ମୋର ଆଶା କରାଯାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ କୁହ।
ସର୍ଵଜ୍ଞାନାଧିଦେଵଶ୍ଚ ଶଂକରଃ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିଦେବ ଶଙ୍କର, ସେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଛନ୍ତି।
କଥଂ ଵିଭୂତିଗାତ୍ରଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ସେ କିପରି ଅନେକ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା?
ଵୃଷେଣାଟତି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିହାଯ ଵରଵାହନମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନକୁ ଛାଡ଼ି, ଏକ ବୃଷ ଉପରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧତ୍ତେ ଶାର୍ଦୂଲଚର୍ମକମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ନାସ୍ତି ରତ୍ନକିରୀଟେଚ୍ଛା ଜଟାଯାଂ ପ୍ରୀତିରୁତ୍ତମା
ମଣିମାଳା କିରିଟ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ, ଯଟାରେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀସୁଗଂଧିକୁସୁମାନି ଚ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ, ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ—
ଏତଦ୍ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମି ଵ୍ଯାସେନ କଥଯ ପ୍ରଭୋ
ଏହାର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ରାଧାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ।