ତଦା ମମାଜ୍ଞଯା ତୂର୍ଣଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ମାଯଯାଽସୁରଃ
ତାପରେ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ମାୟାରେ ଠକାଯାଇଗଲା।
ତଦା ସିଦ୍ଧାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରା ମନଵୋ ମୁଦା 4.36.
ସେ ସମୟରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ, ମହାମୁନିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ବଭୂଵ ଚୂର୍ଣସ୍ତଦ୍ଗର୍ଵୋ ଜଗାମ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୋ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଦାନବର ଗର୍ବ ପୁରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ଗର୍ଵାନ୍ଵିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ହନ୍ତୁଂ ତ୍ରିପୁରମୁଲ୍ବଣମ୍
ତାପରେ, ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିପୁରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ।
କୋଽଯଂ ପତଙ୍ଗଵଦ୍ଦୈତ୍ଯ ଇତି ମତ୍ଵା ଯଯୌ ରଣମ୍
‘ଏହି ଦାନବ କିଏ, ଏକଟି ପୋକା ପରି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ଚିରଂ ବଭୂଵ ସମରଂ ଵର୍ଷମେକଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବହୁ ଦିନ ଚାଲିଲା—ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଦିନ ରାତି ହେଉଁଠି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯଯା ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଦାନବମହାରାଜ ମାୟାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପଦ ରଖିଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଶଂକରସ୍ତୂର୍ଣଂ ହନ୍ତୁଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ଜଗତ୍ପତି ଶଙ୍କର ଦାନବକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍କରସ୍ଯାସୁରୋ ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲା।
ଜଘାନ ମୁଷ୍ଟିନା ରୁଦ୍ରୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରକୋପତଃ
କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୋପାଦ୍ଦାନଵପୁଂଗଵଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ହିଁ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଁକାରରେ ହୁଁଶ ଆସିଲା।
ସରଥେ ପାତିତେ ରୁଦ୍ରେ ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯୋ ଭିଯା 4.36.
ରୁଦ୍ର ରଥରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବତା ଓ ଦେବଋଷିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ହରଃ ସସ୍ମାର ମାମେଵ ନିର୍ଭଯୋ ଭଯକାରଣମ୍
ହରା ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ମୋତେ ମନେପକାଇଲେ।
ତଦାଽହଂ କଲଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଵୃଷରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ତାପରେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଅଂଶରେ ବୃଷଭ ଆକାର ଧାରଣ କଲି।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵକଵଚଂ ସ୍ଵଶୂଲମରିମର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କବଚ ଓ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ଶୂଳ ଦେଲି।
ମଯା ଦତ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଜଘାନ ତ୍ରିପୁରଂ ହରଃ
ମୋ ଦିଆ ଶୂଳରେ, ହରା ତ୍ରିପୁରକୁ ବଧ କଲେ।
ସଦ୍ଯଃ ପପାତ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚୂର୍ଣୀଭୂତଶ୍ଚ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଦେତ୍ୟରାଜ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ଶଙକରୋ ଦର୍ପଂ ଵିଘ୍ନବୀଜଂ ତତୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ଯାହା ବିଘ୍ନର ମୂଳ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋଽହଂ ଵୃଷରୂପେଣ ଵହାମି ତେନ ତଂ ପ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ବୃଷ ରୂପେ ତାହାକୁ, ମୋର ପ୍ରିୟଜନକୁ, ବହି ଚାଲେ।
ମନଃସ୍ଵରୂପୋ ବ୍ରହ୍ମା ମେ ଜ୍ଞାନରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମା ମୋର ମନର ରୂପ, ମହେଶ୍ୱର ମୋର ଜ୍ଞାନର ରୂପ।
ନିଦ୍ରାଦଯଃ ଶକ୍ତଯୋ ଯାସ୍ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରକୃତେଃ କଲାଃ
ନିଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟେ ପ୍ରକୃତିର ବିଭିନ୍ନ କଳା।
ମମ କଲ୍ଯାଣାଧିଦେଵୋ ହର୍ଷରୂପୋ ଗଣେଶ୍ଵରଃ 4.36.
ମୋର ମଙ୍ଗଳର ଅଧିଦେବ ହେଉଛନ୍ତି ଗଣେଶ୍ୱର, ସେ ଆନନ୍ଦର ରୂପ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯାଧିଦେଵୀ ମେ ସର୍ଵଗୋଲୋକଵାସିନଃ
ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ଅଧିଦେବୀ ମୋର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୋଲୋକବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଗୋପାଙ୍ଗନାସ୍ତଵ କଲା ଅତ ଏଵ ମମ ପ୍ରିଯାଃ
ଗୋପୀମାନେ ତୁମର କଳା, ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରାଣା ମେ ଵାଯଵଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀର ରୂପ, ବାୟୁମାନେ ମୋର ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାନ୍ତି।
ମମ ଶୂନ୍ଯୋ ମହାକାଶୋ ମଦନୋ ମାନସୋଦ୍ଭଵଃ
ମହାଶୂନ୍ୟ ମୋର ଶୂନ୍ୟତା, ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମଦନ ମଧ୍ୟ ମୋର।
ଏତାନି ସୃଷ୍ଟିବୀଜାନି ମହଦାଦୀନି ଚୈଵ ହି
ଏହାମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜ, ମହତ୍ ଆଦି ଆଦି ଯାହାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ।
ଜୀଵୋ ମେ ପ୍ରତିବିମ୍ବଶ୍ଚ କର୍ମଭୋଗାଧିକାରକଃ
ଜୀବ ମୋର ପ୍ରତିବିମ୍ବ, କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାର ଅଧିକାରୀ।
ଭକ୍ତଧ୍ଯାନାର୍ଥଦେହୋଽଯଂ ମମ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯସ୍ଯ ଚ
ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଏହି ଦେହ ମୋର ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରୁ ହୋଇଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ରାଧେ ଶିଵଦର୍ପଵିମୋଚନମ୍
ଏଭଳି ରାଧେ, ଶିବଙ୍କର ଅହଂକାର ମୁକ୍ତିର କଥା କହାଯାଇଛି।