ଧ୍ଯାଯମାନଂ ତତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ପଦକମଳ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ମହେଶ୍ୱର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅତୀଵ ରୋଦନାତ୍ତସ୍ଯ ଧ୍ଯାନଭଙ୍ଗୋ ବଭୂଵ ହ 4.36.
ତାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ କାନ୍ଦିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ଯନ୍ମାଯଯା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ନିଜ ମାୟାରେ, ଦାନବରାଜ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ।
ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ତଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ
'ଓଁ' ବୋଲି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ପପାତ ଡମରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଡମରୁ ଓ ମନୋହର ବାଘଚର୍ମ ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ନ ହନ୍ତି ତଂ ଚ କୃପଯା ଭକ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ଠାକୁର ଦୟାବଶତଃ ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତକୁ, କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ।
ସାଧଵୋ ଘ୍ନନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତଂ ଚ ଭୃତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାଂ ଵିନା
ସଜ୍ଜନମାନେ ନିଜ ଦାସ, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଶିଵଃ ସ୍ଵମୃତ୍ଯୁଂ ମତ୍ଵା ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ନିରହଂକୃତଃ
ଶିବ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ବିଚାର କରି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମମାଯାନ୍ତଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଠୋଉଁ ଓ ତାଳୁ ପୁରା ଶୁଖିଗଲା ବୋଲି ଦେଖିଲି।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ସମୀପେ ଚ ସ ଦୈତ୍ଯୋ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଦାନବକୁ ନିଜ ପାଖରେ ବସାଇଲି ଏବଂ ତାକୁ ଜାଗାଇଲି।
ତଦା ମମାଜ୍ଞଯା ତୂର୍ଣଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ମାଯଯାଽସୁରଃ
ତାପରେ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ମାୟାରେ ଠକାଯାଇଗଲା।
ତଦା ସିଦ୍ଧାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରା ମନଵୋ ମୁଦା 4.36.
ସେ ସମୟରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ, ମହାମୁନିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ବଭୂଵ ଚୂର୍ଣସ୍ତଦ୍ଗର୍ଵୋ ଜଗାମ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୋ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଦାନବର ଗର୍ବ ପୁରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ଗର୍ଵାନ୍ଵିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ହନ୍ତୁଂ ତ୍ରିପୁରମୁଲ୍ବଣମ୍
ତାପରେ, ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିପୁରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ।
କୋଽଯଂ ପତଙ୍ଗଵଦ୍ଦୈତ୍ଯ ଇତି ମତ୍ଵା ଯଯୌ ରଣମ୍
‘ଏହି ଦାନବ କିଏ, ଏକଟି ପୋକା ପରି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ଚିରଂ ବଭୂଵ ସମରଂ ଵର୍ଷମେକଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବହୁ ଦିନ ଚାଲିଲା—ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଦିନ ରାତି ହେଉଁଠି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯଯା ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଦାନବମହାରାଜ ମାୟାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପଦ ରଖିଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଶଂକରସ୍ତୂର୍ଣଂ ହନ୍ତୁଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ଜଗତ୍ପତି ଶଙ୍କର ଦାନବକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍କରସ୍ଯାସୁରୋ ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲା।
ଜଘାନ ମୁଷ୍ଟିନା ରୁଦ୍ରୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରକୋପତଃ
କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୋପାଦ୍ଦାନଵପୁଂଗଵଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ହିଁ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଁକାରରେ ହୁଁଶ ଆସିଲା।
ସରଥେ ପାତିତେ ରୁଦ୍ରେ ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯୋ ଭିଯା 4.36.
ରୁଦ୍ର ରଥରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦେବତା ଓ ଦେବଋଷିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ହରଃ ସସ୍ମାର ମାମେଵ ନିର୍ଭଯୋ ଭଯକାରଣମ୍
ହରା ଭୟରେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ମୋତେ ମନେପକାଇଲେ।
ତଦାଽହଂ କଲଯା ଶୀଘ୍ରଂ ଵୃଷରୂପଂ ଵିଧାଯ ଚ
ତାପରେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଅଂଶରେ ବୃଷଭ ଆକାର ଧାରଣ କଲି।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵକଵଚଂ ସ୍ଵଶୂଲମରିମର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କବଚ ଓ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ଶୂଳ ଦେଲି।
ମଯା ଦତ୍ତେନ ଶୂଲେନ ଜଘାନ ତ୍ରିପୁରଂ ହରଃ
ମୋ ଦିଆ ଶୂଳରେ, ହରା ତ୍ରିପୁରକୁ ବଧ କଲେ।
ସଦ୍ଯଃ ପପାତ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚୂର୍ଣୀଭୂତଶ୍ଚ ଭୂତଲେ
ସେଇ ଦେତ୍ୟରାଜ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ତତ୍ଯାଜ ଶଙକରୋ ଦର୍ପଂ ଵିଘ୍ନବୀଜଂ ତତୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ଯାହା ବିଘ୍ନର ମୂଳ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋଽହଂ ଵୃଷରୂପେଣ ଵହାମି ତେନ ତଂ ପ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ ମୁଁ ବୃଷ ରୂପେ ତାହାକୁ, ମୋର ପ୍ରିୟଜନକୁ, ବହି ଚାଲେ।
ମନଃସ୍ଵରୂପୋ ବ୍ରହ୍ମା ମେ ଜ୍ଞାନରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ବ୍ରହ୍ମା ମୋର ମନର ରୂପ, ମହେଶ୍ୱର ମୋର ଜ୍ଞାନର ରୂପ।