ତପସା ତେଜସା ଶଶ୍ଵତ୍ତେଜୋରାଶିର୍ବଭୂଵ ହ
ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜର ଦ୍ୱାରା ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଏକ ମହାସମୁଦ୍ର ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ 4.36.
ସେ ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଆଖି ଥିଲା।
ଜପନ୍ତଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାଽଽତ୍ମାନଂ ଶ୍ଵେତାବ୍ଜବୀଜମାଲଯା
ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଧଳା ପଦ୍ମବୀଜର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଜପ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣାକାରଂ ଜଟାଭାରଂ ଦଧତଂ ଶିରସା ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵମୀଶ୍ଵରଂ ମତ୍ଵା ପ୍ରଦାତା ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ, ଚିହ୍ନିଲେ।
ଯୋ ଯଂ ଵାଞ୍ଛତି ତଂ ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଯାହା ଚାହେଁ, ଭଲୋକର ଠାକୁର ସେଠାରେ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏକଦା ଚ ଵୃକୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତପସ୍ତେପେ ଶିଵସ୍ଯ ଚ
ଏକଥର ଦାନବ ବୃକ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଯାତି ତତ୍ସମୀପଂ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ସେଠାକୁ ସଦା ଦୟାବଶତଃ ଯାଉଥିଲେ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତସ୍ଥୌ ତତ୍ପୁରତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଭୁକ୍ତିଂ ମୁକ୍ତିଂ ହରଃ ପଦମ୍
ହର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ନିଜ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯମାନଂ ତତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ପଦକମଳ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ମହେଶ୍ୱର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅତୀଵ ରୋଦନାତ୍ତସ୍ଯ ଧ୍ଯାନଭଙ୍ଗୋ ବଭୂଵ ହ 4.36.
ତାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ କାନ୍ଦିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ଯନ୍ମାଯଯା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ନିଜ ମାୟାରେ, ଦାନବରାଜ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ।
ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ତଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ
'ଓଁ' ବୋଲି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ପପାତ ଡମରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଡମରୁ ଓ ମନୋହର ବାଘଚର୍ମ ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ନ ହନ୍ତି ତଂ ଚ କୃପଯା ଭକ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ଠାକୁର ଦୟାବଶତଃ ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତକୁ, କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ।
ସାଧଵୋ ଘ୍ନନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତଂ ଚ ଭୃତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାଂ ଵିନା
ସଜ୍ଜନମାନେ ନିଜ ଦାସ, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଶିଵଃ ସ୍ଵମୃତ୍ଯୁଂ ମତ୍ଵା ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ନିରହଂକୃତଃ
ଶିବ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ବିଚାର କରି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମମାଯାନ୍ତଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଠୋଉଁ ଓ ତାଳୁ ପୁରା ଶୁଖିଗଲା ବୋଲି ଦେଖିଲି।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ସମୀପେ ଚ ସ ଦୈତ୍ଯୋ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଦାନବକୁ ନିଜ ପାଖରେ ବସାଇଲି ଏବଂ ତାକୁ ଜାଗାଇଲି।
ତଦା ମମାଜ୍ଞଯା ତୂର୍ଣଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ମାଯଯାଽସୁରଃ
ତାପରେ, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଦାନବ ତୁରନ୍ତ ମାୟାରେ ଠକାଯାଇଗଲା।
ତଦା ସିଦ୍ଧାଃ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରା ମନଵୋ ମୁଦା 4.36.
ସେ ସମୟରେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ, ମହାମୁନିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ବଭୂଵ ଚୂର୍ଣସ୍ତଦ୍ଗର୍ଵୋ ଜଗାମ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୋ ଉପଦେଶରେ, ସେ ଦାନବର ଗର୍ବ ପୁରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ଗର୍ଵାନ୍ଵିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ହନ୍ତୁଂ ତ୍ରିପୁରମୁଲ୍ବଣମ୍
ତାପରେ, ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରୁଦ୍ର ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିପୁରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ।
କୋଽଯଂ ପତଙ୍ଗଵଦ୍ଦୈତ୍ଯ ଇତି ମତ୍ଵା ଯଯୌ ରଣମ୍
‘ଏହି ଦାନବ କିଏ, ଏକଟି ପୋକା ପରି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ଚିରଂ ବଭୂଵ ସମରଂ ଵର୍ଷମେକଂ ଦିଵାନିଶମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ବହୁ ଦିନ ଚାଲିଲା—ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଦିନ ରାତି ହେଉଁଠି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚରଣଂ କୃତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯଯା ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଦାନବମହାରାଜ ମାୟାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ପଦ ରଖିଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ଶଂକରସ୍ତୂର୍ଣଂ ହନ୍ତୁଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ଜଗତ୍ପତି ଶଙ୍କର ଦାନବକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶଙ୍କରସ୍ଯାସୁରୋ ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲା।
ଜଘାନ ମୁଷ୍ଟିନା ରୁଦ୍ରୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରକୋପତଃ
କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର ଦାନବମହାରାଜଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।