ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗର୍ଵୋ ମଯା ଚୂର୍ଣୀକୃତଃ ଶ୍ରୁତଃ
ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅହଂକାର ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା।
ଵହ୍ନେର୍ଦୁର୍ଵାସସଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଧନ୍ଵନ୍ତରେଃ ପ୍ରିଯେ
ଏହିପରି ଅଗ୍ନି, ଦୁର୍ବାସା ଓ ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କର ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ପ୍ରିୟେ।
କ୍ଷୁଦ୍ରାଣାଂ ମହତାଂ ଚୈଵ ଯେଷାଂ ଗର୍ଵୋ ଭଵେତ୍ପ୍ରିଯେ 4.36.
ପ୍ରିୟେ, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଅହଂକାର ହୁଏ—
ପପ୍ରଚ୍ଛ ରାଧା ଯତ୍ନେନ ସଂତ୍ରସ୍ତା ଭଯଵିହ୍ଵଲା
ରାଧା ଭୟଭୀତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତ୍ଵଯା କେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ତସ୍ଯ ଭଙ୍ଗଃ କୃତଃ ପୁରା
ତୁମେ କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ବେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ?
କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରାଣନାଥ ସର୍ଵେଷାଂ ଦର୍ପଭଞ୍ଜନ
ମୋର ପ୍ରାଣନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ମୋତେ କହ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ରାଧେ ଵ୍ଯାସେନ କଥଯାମି ତେ
ରାଧେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କ କଥା ତୋତେ କହିବି।
ସ୍ଵଯଂ ଶିଵୋ ମଦଂଶଶ୍ଚ ସଂହର୍ତା ଜଗତାଂ ଚ ଯଃ
ସ୍ୱୟଂ ଶିବ, ଯିଏ ମଦର ଅଂଶ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସଂହାରକ—
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଯୋଗିନୋ ଯଂ ସ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଯୁଗଷଷ୍ଟିସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଯୁଗ ଧରି, ସେ ଦିନ ରାତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତପସା ତେଜସା ଶଶ୍ଵତ୍ତେଜୋରାଶିର୍ବଭୂଵ ହ
ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜର ଦ୍ୱାରା ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଏକ ମହାସମୁଦ୍ର ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ 4.36.
ସେ ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଆଖି ଥିଲା।
ଜପନ୍ତଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାଽଽତ୍ମାନଂ ଶ୍ଵେତାବ୍ଜବୀଜମାଲଯା
ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଧଳା ପଦ୍ମବୀଜର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଜପ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣାକାରଂ ଜଟାଭାରଂ ଦଧତଂ ଶିରସା ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵମୀଶ୍ଵରଂ ମତ୍ଵା ପ୍ରଦାତା ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ, ଚିହ୍ନିଲେ।
ଯୋ ଯଂ ଵାଞ୍ଛତି ତଂ ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଯାହା ଚାହେଁ, ଭଲୋକର ଠାକୁର ସେଠାରେ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏକଦା ଚ ଵୃକୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତପସ୍ତେପେ ଶିଵସ୍ଯ ଚ
ଏକଥର ଦାନବ ବୃକ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଯାତି ତତ୍ସମୀପଂ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ସେଠାକୁ ସଦା ଦୟାବଶତଃ ଯାଉଥିଲେ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତସ୍ଥୌ ତତ୍ପୁରତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଭୁକ୍ତିଂ ମୁକ୍ତିଂ ହରଃ ପଦମ୍
ହର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ନିଜ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯମାନଂ ତତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରସ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ପଦକମଳ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ମହେଶ୍ୱର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅତୀଵ ରୋଦନାତ୍ତସ୍ଯ ଧ୍ଯାନଭଙ୍ଗୋ ବଭୂଵ ହ 4.36.
ତାଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ କାନ୍ଦିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ଯନ୍ମାଯଯା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ନିଜ ମାୟାରେ, ଦାନବରାଜ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ।
ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ତଂ ଦୁଦ୍ରାଵ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ
'ଓଁ' ବୋଲି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ପପାତ ଡମରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ଡମରୁ ଓ ମନୋହର ବାଘଚର୍ମ ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ନ ହନ୍ତି ତଂ ଚ କୃପଯା ଭକ୍ତଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ ଠାକୁର ଦୟାବଶତଃ ତାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତକୁ, କେବେ ଅପକାର କରନ୍ତିନାହିଁ।
ସାଧଵୋ ଘ୍ନନ୍ତି ଘ୍ନନ୍ତଂ ଚ ଭୃତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାଂ ଵିନା
ସଜ୍ଜନମାନେ ନିଜ ଦାସ, ପୁଅ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟଜନ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଶିଵଃ ସ୍ଵମୃତ୍ଯୁଂ ମତ୍ଵା ଚ ଭୀତଶ୍ଚ ନିରହଂକୃତଃ
ଶିବ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ବିଚାର କରି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାଶ୍ରମମାଯାନ୍ତଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଠୋଉଁ ଓ ତାଳୁ ପୁରା ଶୁଖିଗଲା ବୋଲି ଦେଖିଲି।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ସମୀପେ ଚ ସ ଦୈତ୍ଯୋ ବୋଧିତୋ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଦାନବକୁ ନିଜ ପାଖରେ ବସାଇଲି ଏବଂ ତାକୁ ଜାଗାଇଲି।