ମଦୀଯଵିଷଯେ ବାହ୍ଯେ ମଯା ଦତ୍ତଂ କୁରୁ ପ୍ରିଯମ୍ 4.35.
ମୋର ଅଞ୍ଚଳ ଓ ବାହାରେ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ପ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
କନ୍ଯା ଭଵତୁ ମେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କାମଦେଵସ୍ଯ କାମିନୀ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏଇ କନ୍ୟା କାମଦେବଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହେଉ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣମାଶ୍ଵାସ୍ଯ କମଲାପତିଃ
ଏଭଳି କହି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନା ଦେଲେ।
କଥଂ ସ କୁଲଟାଶାପାଦପୂଜ୍ଯଃ ସଂବଭୂଵ ହ
ସେ କିପରି ଏକ ଅଶୁଚି ନାରୀଙ୍କର ଶାପରେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ନ ହେଲେ?
କଥଂ ତସ୍ଯ ଦର୍ପଭଙ୍ଗଂ ଚକାର କମଲାପତିଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କିପରି ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାସେଶ୍ଵରୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ରସିକେଶ୍ଵରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାସନାଟରୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରସର ନାଥ ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମା ଚିରଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ମତ୍ତୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ଵରମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ବହୁଦିନ ତପସ୍ୟା କରି, ମୋଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ।
ତପସାଂ ଫଲଦାତା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଶାସ୍ତିକୃତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ଗର୍ଵପର୍ଯନ୍ତମୁନ୍ନତିଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଅହଂକାରର ସୀମାକୁ ଛୁଇଁଥିଲା।
ଯେଷାଂ ଯେଷାଂ ଭଵେଦ୍ଦର୍ପୋ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେଷୁ ପରାତ୍ପରଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଯେଉଁମାନେ ଅହଂକାରୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଗର୍ଵୋ ମଯା ଚୂର୍ଣୀକୃତଃ ଶ୍ରୁତଃ
ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅହଂକାର ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା।
ଵହ୍ନେର୍ଦୁର୍ଵାସସଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଧନ୍ଵନ୍ତରେଃ ପ୍ରିଯେ
ଏହିପରି ଅଗ୍ନି, ଦୁର୍ବାସା ଓ ଧନ୍ୱନ୍ତରିଙ୍କର ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲି, ପ୍ରିୟେ।
କ୍ଷୁଦ୍ରାଣାଂ ମହତାଂ ଚୈଵ ଯେଷାଂ ଗର୍ଵୋ ଭଵେତ୍ପ୍ରିଯେ 4.36.
ପ୍ରିୟେ, ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଅହଂକାର ହୁଏ—
ପପ୍ରଚ୍ଛ ରାଧା ଯତ୍ନେନ ସଂତ୍ରସ୍ତା ଭଯଵିହ୍ଵଲା
ରାଧା ଭୟଭୀତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
ତ୍ଵଯା କେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ତସ୍ଯ ଭଙ୍ଗଃ କୃତଃ ପୁରା
ତୁମେ କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ବେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲ?
କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରାଣନାଥ ସର୍ଵେଷାଂ ଦର୍ପଭଞ୍ଜନ
ମୋର ପ୍ରାଣନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ମୋତେ କହ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ରାଧେ ଵ୍ଯାସେନ କଥଯାମି ତେ
ରାଧେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ, ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କ କଥା ତୋତେ କହିବି।
ସ୍ଵଯଂ ଶିଵୋ ମଦଂଶଶ୍ଚ ସଂହର୍ତା ଜଗତାଂ ଚ ଯଃ
ସ୍ୱୟଂ ଶିବ, ଯିଏ ମଦର ଅଂଶ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସଂହାରକ—
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଯୋଗିନୋ ଯଂ ସ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଯୁଗଷଷ୍ଟିସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଦିଵାନିଶମ୍
ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଯୁଗ ଧରି, ସେ ଦିନ ରାତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତପସା ତେଜସା ଶଶ୍ଵତ୍ତେଜୋରାଶିର୍ବଭୂଵ ହ
ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜର ଦ୍ୱାରା ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଏକ ମହାସମୁଦ୍ର ହେଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ 4.36.
ସେ ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଆଖି ଥିଲା।
ଜପନ୍ତଂ ସ୍ଵାତ୍ମନାଽଽତ୍ମାନଂ ଶ୍ଵେତାବ୍ଜବୀଜମାଲଯା
ସେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଧଳା ପଦ୍ମବୀଜର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଜପ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଣାକାରଂ ଜଟାଭାରଂ ଦଧତଂ ଶିରସା ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵମୀଶ୍ଵରଂ ମତ୍ଵା ପ୍ରଦାତା ସର୍ଵସଂପଦାମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ, ଚିହ୍ନିଲେ।
ଯୋ ଯଂ ଵାଞ୍ଛତି ତଂ ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଯାହା ଚାହେଁ, ଭଲୋକର ଠାକୁର ସେଠାରେ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏକଦା ଚ ଵୃକୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତପସ୍ତେପେ ଶିଵସ୍ଯ ଚ
ଏକଥର ଦାନବ ବୃକ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ଯାତି ତତ୍ସମୀପଂ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ସେଠାକୁ ସଦା ଦୟାବଶତଃ ଯାଉଥିଲେ।
ଵର୍ଷାନ୍ତେ ଶଙ୍କରଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତସ୍ଥୌ ତତ୍ପୁରତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଶଙ୍କର ନିଜେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ଭୁକ୍ତିଂ ମୁକ୍ତିଂ ହରଃ ପଦମ୍
ହର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ନିଜ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।