ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗାତ୍ପରଂ ଦୁଃଖମଯଶଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍ ।। 4.35.
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ମହାନ୍ତମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
କନ୍ଯା ତାତଂ ମୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପ୍ଯ ଚ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
କନ୍ୟା ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି ବାରମ୍ବାର ଭାରି କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦିଲା।
ମୃତଂ ତାତଂ ଚ ଭଗିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବାପାଙ୍କ ଶବ ଓ ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ନାରାଯଣୋ ମଦଂଶଶ୍ଚ କୃପଯାଽଽଗତ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ନାରାୟଣ ଏବଂ ମୋର ଅଂଶ ସହିତ କ୍ଷିପ୍ର ଦୟାକରି ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ପୁରୋ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ସ୍ମ ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିରସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ସାହ ଦେଖି ଦୟାର ସାଗର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତ୍ଯଜ ଲଜ୍ଜାଂ ଜଗନ୍ନାଥ ହୃଦଯଜ୍ଵରରୂପିଣୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ହୃଦୟର ଜ୍ୱର ଭଳି ଥିବା ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼।
ସତ୍କୀର୍ତିରପକୀର୍ତିର୍ଵା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯୁପଦ୍ରଵଃ
ସୁନାମ କିମ୍ବା କୁନାମ, ଭଲ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କିମ୍ବା ବିପଦ—
ସର୍ଵେଷାମପି ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵକର୍ମ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପରେ ନିଜ କର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କେଚିତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ନିର୍ମୂଲଂ ସର୍ଵେଷାମପି କର୍ମଣାମ୍
କେହି କେହି ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳହୀନ କରିଦିଅନ୍ତି।
କୁକର୍ମଣଶ୍ଚାପକୀର୍ତିସ୍ତତୋ ଲଜ୍ଜା ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ 4.35.
ମନ୍ଦ କର୍ମରୁ କୁନାମ ହୁଏ, ତାହାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଲଜ୍ଜା ଆସେ।
କାଲେନ ରଜସା ଦେହୋ ବଲଂ ରୂପଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସମୟ ଓ ରଜୋଗୁଣରେ ଦେହ, ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଭଲ ଓ ଖରାପ ସବୁ ଯାଏ।
ଋଣଵ୍ରଣାପଵାଦାଶ୍ଚ ଜନ୍ତୂନାଂ ଯାନ୍ତି କାଲତଃ
ଋଣ, ଘାଉ ଓ ନିନ୍ଦା ସମୟ ସହିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ସଦାଽପକୀର୍ତିର୍ଵସତି ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଚ ଵସ୍ତୁଷୁ
ପରସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତିରେ ସଦା କୁନାମ ବସେ।
ସ୍ମର ମାମନ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମେ ମଦୀଯଂ ଵିଷଯଂ କୁରୁ
ମୋତେ ହୃଦୟରେ ସ୍ମରଣ କର, ଏବଂ ମୋର ଅଞ୍ଚଳକୁ ତୁମର ଧ୍ୟାନର କେନ୍ଦ୍ର କର।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପା ଚ ମେ ମାଯା ସର୍ଵେଷାଂ ମୋହକାରିଣୀ
ମୋର ମାୟା ନାରୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରେ।
ନାନାମୁଦ୍ରାଶ୍ରଯେ ଦେଶେ ରାଗିଣୋ ସଂତତଂ ରତିଃ
ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ରହନ୍ତି।
ଶ୍ରୋଣିଵକ୍ତ୍ରସ୍ତନଂ ତାସାଂ କାମଦେଵାଲଯଂ ସଦା
ନାରୀମାନଙ୍କର କଟି, ମୁହଁ ଏବଂ ସ୍ତନ ସଦା କାମଦେବଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ।
କୋ ଧର୍ମଃ କିଂ ଯଶସ୍ତେଷାଂ କା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ କିଂ ତପଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଧର୍ମ? କ'ଣ କୀର୍ତ୍ତି, କ'ଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, କ'ଣ ତପସ୍ୟା?
ଇହାପ୍ଯପଯଶୋ ଦୁଃଖଂ ନରକେଷୁ ପରତ୍ର ଚ
ଏଠି ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖ ଅଛି, ନରକରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ।
ଦୁଃଖବୀଜଂ ସୁଖଂ ମତ୍ଵା ମୂଢାଶ୍ଚ ଦୈଵଦୋଷତଃ 4.35.
ମୂଢ଼ମାନେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଦୁଃଖର ମୂଳକୁ ସୁଖ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି।
ଉତ୍ତମା ମତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ସତ୍କର୍ମ ମଧ୍ଯମାଃ ସଦା
ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସଦା ମୋର ପଦପଦ୍ମରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି; ମଧ୍ୟମମାନେ ସଦା ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଵିପତ୍ତିଃ ସଂତତଂ ତସ୍ଯ ପରଵସ୍ତୁଷୁ ଯନ୍ମନଃ
ଯାହାର ମନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସମ୍ପତିରେ ଲଗିଥାଏ, ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଆସେ।
ଦୈଵାତ୍ପରସ୍ତ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିରମେଦ୍ଯୋ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍
ଭାଗ୍ୟବଶେ ଯଦି ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ଦେଖ, ତେବେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ନିଜକୁ ରୋକିବା ଉଚିତ।
ସତତଂ ନୈଵ ସଂସକ୍ତାଃ ସନ୍ତଃ ସ୍ଵସ୍ତ୍ରୀଷୁ କାମତଃ
ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ କେବେ ନିଜ ଜନାନୀ ପ୍ରତି କାମବଶରେ ସବୁବେଳେ ଆସକ୍ତ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ତପସ୍ଵିନସ୍ତପସ୍ଯାଯାଂ ଶାସ୍ତ୍ରଚିନ୍ତାସୁ ପଣ୍ଡିତାଃ
ତପସ୍ବୀମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ।
ସାଧ୍ଯଶ୍ଚ ପତିସେଵାସୁ ଗୃହସ୍ଥା ଗୃହକର୍ମସୁ
ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପତିସେବା ଓ ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଏତେ ନିଯୁକ୍ତା ଏତେଷୁ ସଭାସୁ ଚ ପ୍ରଶଂସିତାଃ
ଏମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ଓ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ସର୍ଵେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଶଶ୍ଵତ୍ସନ୍ମାର୍ଗଗାମିନମ୍
ସମସ୍ତେ ସଦା ସତ୍ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଭଵିତା ନ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ପରଵସ୍ତୁଷୁ ତେ ମନଃ
ତୁମର ମନ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତିରେ ଲଗି ରହିବ ନାହିଁ।