ତ୍ଵମେଵ ଵିଶ୍ଵକର୍ତା ଚ ଶାସ୍ତା ଵୈ ଶମନସ୍ଯ ଚ 4.35.
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ସଂଯମର ନାୟକ।
ଅସ୍ମାକଂ ପୁରତୋ ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛ କାମାର୍ତମାନସ
ଆମେ ଯେଉଁମାନେ କାମେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅ।
ଗୁରୋର୍ଦୋଷସହସ୍ରାଣି କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୁରୁଙ୍କର ହଜାର ଦୋଷକୁ ମାଫ କରିପାରନ୍ତି।
ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଯଦି ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଶପନ୍ତଂ ନିଷ୍ଠୁରଂ ଗୁରୁମ୍
ଯଦି ସେମାନେ ନିଷ୍ଠୁର ଶାପ ଦେଉଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି,
ଯେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଚ ନିନ୍ଦତି ଗୁରୁମିଷ୍ଟଂ ସୁରାତ୍ପରମ୍
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବତାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ,
ପୁରୀଷଂ ଭୁଞ୍ଜତେ ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷୁଭିତା ଯମତାଡନୈଃ
ସେମାନେ ସଦା ମଳ ଖାଇଥାନ୍ତି, ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନଯଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏଭଳି କହି ସେଇ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଉନ୍ମୁଖା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ସ୍ଵକର୍ମଣି
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆପଣାପଣି କାମରେ ମନ ଦେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଯୋଗେନ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରାଣାନ୍ନିରୁଦ୍ଧ୍ଯ ଚ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଛଅଟି ଚକ୍ରକୁ ଭେଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ,
ମନସା ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ନମସ୍କାରଂ ଚକାର ହ
ମନରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗାତ୍ପରଂ ଦୁଃଖମଯଶଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍ ।। 4.35.
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ମହାନ୍ତମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
କନ୍ଯା ତାତଂ ମୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପ୍ଯ ଚ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
କନ୍ୟା ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି ବାରମ୍ବାର ଭାରି କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦିଲା।
ମୃତଂ ତାତଂ ଚ ଭଗିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବାପାଙ୍କ ଶବ ଓ ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ନାରାଯଣୋ ମଦଂଶଶ୍ଚ କୃପଯାଽଽଗତ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ନାରାୟଣ ଏବଂ ମୋର ଅଂଶ ସହିତ କ୍ଷିପ୍ର ଦୟାକରି ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ପୁରୋ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ସ୍ମ ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିରସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ସାହ ଦେଖି ଦୟାର ସାଗର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତ୍ଯଜ ଲଜ୍ଜାଂ ଜଗନ୍ନାଥ ହୃଦଯଜ୍ଵରରୂପିଣୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ହୃଦୟର ଜ୍ୱର ଭଳି ଥିବା ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼।
ସତ୍କୀର୍ତିରପକୀର୍ତିର୍ଵା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯୁପଦ୍ରଵଃ
ସୁନାମ କିମ୍ବା କୁନାମ, ଭଲ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କିମ୍ବା ବିପଦ—
ସର୍ଵେଷାମପି ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵକର୍ମ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପରେ ନିଜ କର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କେଚିତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ନିର୍ମୂଲଂ ସର୍ଵେଷାମପି କର୍ମଣାମ୍
କେହି କେହି ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳହୀନ କରିଦିଅନ୍ତି।
କୁକର୍ମଣଶ୍ଚାପକୀର୍ତିସ୍ତତୋ ଲଜ୍ଜା ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ 4.35.
ମନ୍ଦ କର୍ମରୁ କୁନାମ ହୁଏ, ତାହାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଲଜ୍ଜା ଆସେ।
କାଲେନ ରଜସା ଦେହୋ ବଲଂ ରୂପଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସମୟ ଓ ରଜୋଗୁଣରେ ଦେହ, ଶକ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଭଲ ଓ ଖରାପ ସବୁ ଯାଏ।
ଋଣଵ୍ରଣାପଵାଦାଶ୍ଚ ଜନ୍ତୂନାଂ ଯାନ୍ତି କାଲତଃ
ଋଣ, ଘାଉ ଓ ନିନ୍ଦା ସମୟ ସହିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଯାଏ।
ସଦାଽପକୀର୍ତିର୍ଵସତି ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଚ ଵସ୍ତୁଷୁ
ପରସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତିରେ ସଦା କୁନାମ ବସେ।
ସ୍ମର ମାମନ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମେ ମଦୀଯଂ ଵିଷଯଂ କୁରୁ
ମୋତେ ହୃଦୟରେ ସ୍ମରଣ କର, ଏବଂ ମୋର ଅଞ୍ଚଳକୁ ତୁମର ଧ୍ୟାନର କେନ୍ଦ୍ର କର।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପା ଚ ମେ ମାଯା ସର୍ଵେଷାଂ ମୋହକାରିଣୀ
ମୋର ମାୟା ନାରୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରେ।
ନାନାମୁଦ୍ରାଶ୍ରଯେ ଦେଶେ ରାଗିଣୋ ସଂତତଂ ରତିଃ
ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ରହନ୍ତି।
ଶ୍ରୋଣିଵକ୍ତ୍ରସ୍ତନଂ ତାସାଂ କାମଦେଵାଲଯଂ ସଦା
ନାରୀମାନଙ୍କର କଟି, ମୁହଁ ଏବଂ ସ୍ତନ ସଦା କାମଦେବଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ।
କୋ ଧର୍ମଃ କିଂ ଯଶସ୍ତେଷାଂ କା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ କିଂ ତପଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଧର୍ମ? କ'ଣ କୀର୍ତ୍ତି, କ'ଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, କ'ଣ ତପସ୍ୟା?
ଇହାପ୍ଯପଯଶୋ ଦୁଃଖଂ ନରକେଷୁ ପରତ୍ର ଚ
ଏଠି ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖ ଅଛି, ନରକରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ।