ଋଷଯ ଊଚୁଃ ନୀଚାନାଂ ଚରିତଂ ଯତ୍ତତ୍କରୋଷି ତ୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଵିଧେ ।। 4.35.
ଋଷିମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ଯେମିତି କରନ୍ତି, ସେଇପରି କାମ କରୁଛ।'
ପଶ୍ଯନ୍ତି ସତତଂ ସନ୍ତଃ ପ୍ରସୂମିଵ ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସଦା ପରସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିଜ ମାଆ ପରି ଦେଖନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯଂ ଵେଦକର୍ତା ଚ କନ୍ଯାଂ ସଂଭୋକ୍ତୁମିଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯିଏ ନିଜେ ବେଦ ରଚନା କରିଛ, ସେ ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ।
ଗୁରୋଃ ପତ୍ନୀ ରାଜପତ୍ନୀ ଵିପ୍ରପତ୍ନୀ ଚ ଯା ସତୀ
ଗୁରୁଙ୍କର ଜଣେ ସତୀ ଜନାନୀ, ରାଜାଙ୍କର ସତୀ ରାଣୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସତୀ ଗୃହଣୀ,
ପ୍ରସୂଃ ପିତ୍ରୋସ୍ତଥା ଭ୍ରାତୁଃ ପତ୍ନୀ ଶ୍ଵଶ୍ରୂଃ ସ୍ଵକନ୍ଯକାଃ
ମାଆ, ବାପାଙ୍କର ଜଣାନୀ, ଭାଇଙ୍କର ଜଣାନୀ, ଶ୍ୱଶୁରୀ, ନିଜ କନ୍ୟା,
ସ୍ଵାଭୀଷ୍ଟସୁରପତ୍ନୀ ଚ ଧାତ୍ରିକାଽନ୍ନପ୍ରଦାଯିକା
ନିଜ ପ୍ରିୟ ଦେବତାଙ୍କର ଜଣାନୀ, ଧାତ୍ରୀ, ଯିଏ ଖାଇବା ଦିଅନ୍ତି,
ଏତା ଵେଦପ୍ରଣୀତାଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ମାତରଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହିମାନେ ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମାଆ ବୋଲି ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଇଛି।
କନ୍ଯାଦାତାଽନ୍ନଦାତା ଚ ଜ୍ଞାନଦାତାଽଭଯପ୍ରଦଃ
ଯିଏ କନ୍ୟା ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଖାଇବା ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି,
ଏତା ଵହନ୍ତି ଯେ ମୂଢା ଯ ଏତାଞ୍ଜନକାନପି
ଯେମାନେ ଏହିମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼।
ତାନନ୍ଧକୂପେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୂରତୋ ଯମକିଙ୍କରାଃ
ଯମର ଦୂତମାନେ ସେମାନେକୁ ଦୂରରେ ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପକାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵମେଵ ଵିଶ୍ଵକର୍ତା ଚ ଶାସ୍ତା ଵୈ ଶମନସ୍ଯ ଚ 4.35.
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ସଂଯମର ନାୟକ।
ଅସ୍ମାକଂ ପୁରତୋ ଦୂରଂ ଗଚ୍ଛ କାମାର୍ତମାନସ
ଆମେ ଯେଉଁମାନେ କାମେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅ।
ଗୁରୋର୍ଦୋଷସହସ୍ରାଣି କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୁରୁଙ୍କର ହଜାର ଦୋଷକୁ ମାଫ କରିପାରନ୍ତି।
ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଯଦି ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଶପନ୍ତଂ ନିଷ୍ଠୁରଂ ଗୁରୁମ୍
ଯଦି ସେମାନେ ନିଷ୍ଠୁର ଶାପ ଦେଉଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି,
ଯେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ଚ ନିନ୍ଦତି ଗୁରୁମିଷ୍ଟଂ ସୁରାତ୍ପରମ୍
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବତାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ,
ପୁରୀଷଂ ଭୁଞ୍ଜତେ ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷୁଭିତା ଯମତାଡନୈଃ
ସେମାନେ ସଦା ମଳ ଖାଇଥାନ୍ତି, ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନଯଃ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏଭଳି କହି ସେଇ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଉନ୍ମୁଖା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ସ୍ଵକର୍ମଣି
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆପଣାପଣି କାମରେ ମନ ଦେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଯୋଗେନ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଷଟ୍ଚକ୍ରଂ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରାଣାନ୍ନିରୁଦ୍ଧ୍ଯ ଚ
ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଛଅଟି ଚକ୍ରକୁ ଭେଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ,
ମନସା ଶ୍ରୀହରିଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ନମସ୍କାରଂ ଚକାର ହ
ମନରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗାତ୍ପରଂ ଦୁଃଖମଯଶଶ୍ଚ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍ ।। 4.35.
ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ମହାନ୍ତମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
କନ୍ଯା ତାତଂ ମୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲପ୍ଯ ଚ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
କନ୍ୟା ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି ବାରମ୍ବାର ଭାରି କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦିଲା।
ମୃତଂ ତାତଂ ଚ ଭଗିନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ବାପାଙ୍କ ଶବ ଓ ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ନାରାଯଣୋ ମଦଂଶଶ୍ଚ କୃପଯାଽଽଗତ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ନାରାୟଣ ଏବଂ ମୋର ଅଂଶ ସହିତ କ୍ଷିପ୍ର ଦୟାକରି ଆସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ପୁରୋ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ସ୍ମ ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଚାହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିରସଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ସାହ ଦେଖି ଦୟାର ସାଗର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତ୍ଯଜ ଲଜ୍ଜାଂ ଜଗନ୍ନାଥ ହୃଦଯଜ୍ଵରରୂପିଣୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ହୃଦୟର ଜ୍ୱର ଭଳି ଥିବା ଲଜ୍ଜାକୁ ଛାଡ଼।
ସତ୍କୀର୍ତିରପକୀର୍ତିର୍ଵା ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯୁପଦ୍ରଵଃ
ସୁନାମ କିମ୍ବା କୁନାମ, ଭଲ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କିମ୍ବା ବିପଦ—
ସର୍ଵେଷାମପି ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵକର୍ମ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପରେ ନିଜ କର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କେଚିତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି ନିର୍ମୂଲଂ ସର୍ଵେଷାମପି କର୍ମଣାମ୍
କେହି କେହି ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳହୀନ କରିଦିଅନ୍ତି।