ଅସ୍ଯା ଵିନାଶଃ ପ୍ରଲଯେ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ଦୁହିତୁର୍ମମ
ମୋର କନ୍ୟା, ପ୍ରଳୟ ସମୟ ଛଡ଼ି ଗଙ୍ଗାର କେବେ ବିନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଜାହ୍ନଵୀଜନ୍ମ ପୁଣ୍ଯଦମ୍
ଏଭଳି ଜାହ୍ନବୀଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣମୁଵାଚ କୃପଯା ପୁନଃ
ନାରାୟଣ ଦୟାରେ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵାଽଭିଶପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପୂତୋ ଭଵ ମମାଜ୍ଞଯା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କର, ଶାପିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଇଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ଚେତ୍ସତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ପୂତଃ ସ୍ପର୍ଶଂ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତାନି ତେ
ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ସେମାନେ ତୁମର ସ୍ପର୍ଶ ଚାହାନ୍ତି।
ତଥାପି ଶାପମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵମତ୍ର ପ୍ରକୃତିହେଲନାତ୍
ତଥାପି, ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବାରୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଶାପମୁକ୍ତ ହେଇଯାଅ।
ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକଂ ମମାଲଯଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକକୁ, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସକୁ ଯାଅ।
ପ୍ରକୃତିଂ ଭଜ କଲ୍ଯାଣ ସୃଷ୍ଟିବୀଜସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜର ଆକାର ଓ ଶୁଭା।
ତଵ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି କେଽପି ଵେଶ୍ଯାଽଭିଶାପତଃ
ବେଶ୍ୟାଙ୍କର ଶାପରୁ କେହି ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ।
ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାଂ ଧାତା ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ
ତୁମେ ଏକା ଜଗତର ଧାରକ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ଓ ଯୋଷିତ।
ତଦା ମମାଜ୍ଞଯା ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ଜାହ୍ନଵୀଜଲେ
ତାପରେ, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଜାହ୍ନବୀର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତେ ଦେଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା 4.35.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଵିଧିରାଗତ୍ଯ ଗୋଲୋକଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭାରତୀଂ ସତୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭଲ ଗୁଣବତୀ ଭାରତୀଙ୍କୁ ଲାଭ କଲେ।
ଵାଗୀଶ୍ଵରୀଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରମୁଦିତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ବାଣୀଦେବୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାଇଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ତତ ଆଗତ୍ଯ ମାଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀମ୍
ତାପରେ ସେ ଆସି, ମୋତେ ନମସ୍କାର କରି, ତିନି ଲୋକଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ରତିଂ ଚିରତରଂ କୃତ୍ଵା ଵିରରାମ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧିଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
କାଚିତ୍ସ୍ଵକର୍ମଣା ସାଧ୍ଵୀ ପୂଜ୍ଯା ଚ ସ୍ଥିରଯୌଵନା
ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସ୍ଥିର ଯୌବନ ଥିବା ମହିଳା ନିଜ କର୍ମଅନୁସାରେ କାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ।
ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସଂଗମୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଵେତ୍
ଚତୁର ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଚତୁର ପୁରୁଷଙ୍କ ଏକତ୍ରତା ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦେଇଥାଏ।
ଅସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଃ ପରାଧୀନଃ କା ରତିଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀଷୁ ମେ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ନିଜେ ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଆଧୀନ, ତେବେ ଚଞ୍ଚଳ ମହିଳାମାନେ ସହ କିପରି ଆନନ୍ଦ ହେବ?
ଦଦୃଶୁବ୍ରର୍ହ୍ମଲୋକସ୍ଥାସ୍ତାଂ ଦେଵୀଂ କୌତୁକାନ୍ଵିତାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶରଚ୍ଛୀତାଂଶୁଵଦନାଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଖି ଶରତ୍କାଳର ପଦ୍ମ ପରି ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିଵିନିନ୍ଦ୍ଯୈକଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତିମନୋହରାମ୍ 4.35.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଶାରି ମୁକ୍ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଶାରି ଦାନ୍ତ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ କର୍ଣମୂଲଵିରାଜିତାମ୍
ତାଙ୍କର କାନର ତଳେ ରତ୍ନର କୁଣ୍ଡଳ ଯୁଗଳ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ବିଭ୍ରତୀଂ ନଵଯୌଵନାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୌବନ ନୂଆ ଥିଲା।
ଵୀଣାପୁସ୍ତକହସ୍ତାଂ ଚ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାମୁଦ୍ରାକରାଂ ଵରାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ବୀଣା ଏବଂ ପୁସ୍ତକ ଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ମୁଦ୍ରା ଥିଲା, ସେ ବହୁତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁରୀଂ ପ୍ରଵେଶଯାମାସୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଭାରତୀଂ ମୁଦା
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭାରତୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁରୀକୁ ନେଇଯାଇଲେ।
ଅତୀଵ ସୁଖସଂଭୋଗେ ନିମଗ୍ନଃ ସତତଂ ମୁଦା
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ସଦା ବିଲୀନ ଥିଲେ।
ପ୍ରାଣେଶଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ପ୍ରାଣନାଥଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ହସିଲେ।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ନ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରେ ରହସି ଫଲଦାତା ଚ କର୍ମଣାମ୍
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: 'କର୍ମ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଗୁପ୍ତରେ, କର୍ମର ଫଳ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଥିବା ଅଛନ୍ତି।'
ଉପସ୍ଥିତାଯାସ୍ତ୍ଯାଗେ ଚ ମହାନ୍ଦୋଷୋ ହି ଯୋଷିତଃ
ଏକ ମହିଳା ପାଖରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଲେ ବଡ଼ ଦୋଷ ହୁଏ।