ପ୍ରଧାନଧାରଯା ସ୍ଵର୍ଗେ ସା ଚ ମନ୍ଦାକିନୀ ସ୍ମୃତା
ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେ ମନ୍ଦାକିନୀ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
କ୍ଷୀରତୁଲ୍ଯଜଲା ଶଶ୍ଵଦତ୍ଯୁତ୍ତୁଙ୍ଗତରଙ୍ଗିଣୀ
ତାଙ୍କର ଜଳ ସଦା ଦୁଧ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗରେ ବହେ।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଧିମାଦ୍ରିମାର୍ଗେଣ ପୃଥିଵୀମାଗତା ମୁଦା
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହିମାଳୟ ମାର୍ଗରେ ହସି ହସି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶା ବହୁଵେଗଵତୀ ସତୀ
ସେ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ବହୁତ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ବହୁଛନ୍ତି।
ଅହୋ ସଗରଵଂଶେଭ୍ଯୋ ନିର୍ଵାଣମୁକ୍ତିଦାଯିନୀ
ହାଁ! ସେ ସଗର ବଂଶଜମାନେଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅତୋଽପି ମୃତ୍ଯୁସମଯେ ସତାଂ ପୁଣ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣାମ୍
ଏହିପରି, ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମିକ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ,
ଗଙ୍ଗାସୋପାନମାରୁହ୍ଯ ସନ୍ତୋ ଯାନ୍ତି ନିରାମଯମ୍ ।। 4.34.
ଗଙ୍ଗାର ସିଢ଼ି ଚଢ଼ି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଦୁଃଖରହିତ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଦୈଵାତ୍ପୁରା ପ୍ରାକ୍ତନେନ ମଗ୍ନଂ ଚେତ୍କୃତପାତକୈଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟରୁ କେହି ପାପ କରି ଡୁବିଯାନ୍ତି,
ତତୋ ଭୋଗୋ ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ପାପପୁଣ୍ଯଯୋଃ
ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦୁହିଁର ଫଳ ଭୋଗିବେ।
ତତଃ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଗେହେ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନ୍ମ ଚ ଭାରତେ
ତାପରେ ସେମାନେ ଭାରତରେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ମୃତଦ୍ଵିଜାନାଂ ଦେହାଂଶ୍ଚ ଦୈଵାଚ୍ଛୂଦ୍ରା ଵହନ୍ତି ଚେତ୍
ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୃତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦେହ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବହନ କରନ୍ତି,
ତତସ୍ତେଷାଂ ଚ ସାହାଯ୍ଯଂ କରୋତି ହରିରୂପିଣୀ
ତେବେ ସେ ହରିଙ୍କ ରୂପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଜନ୍ମ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଗେହେ କାରଯିତ୍ଵା ଚ ଭାରତେ
ଭାରତରେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯାତ୍ରାଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଯଃ ଶୁଦ୍ଧୌ ସ୍ନାତୁଂ ଯାତି ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ଯିଏ ଯାତ୍ରା କରି ଶୁଦ୍ଧ ସୁରେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଏ,
ଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଷଙ୍ଗେଣ ସ୍ନାତି ଚେତ୍ସମଲୋ ନରଃ
ଗଙ୍ଗାରେ ଯଦି କେହି ଅପେକ୍ଷା କରିବା ସହିତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଇଯାଏ।
କଲୌ ପଞ୍ଚ ସହସ୍ରାବ୍ଦଂ ସ୍ଥିତିସ୍ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଭାରତେ
କଳିଯୁଗରେ ଭାରତରେ ଗଙ୍ଗାର ଉପସ୍ଥିତି ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିବ।
କଲୌ ଦଶସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣି ପ୍ରତିମା ମମ 4.34.
କଳିଯୁଗରେ ମୋର ପ୍ରତିମା ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ।
ଅତଲଂ ଯାତି ଯା ଧାରା ସା ଚ ଭୋଗଵତୀ ସ୍ମୃତା
ଯେ ଧାରା ଅତଳକୁ ଯାଏ, ସେ ଭୋଗବତୀ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଆକରାମୂଲ୍ଯରତ୍ନାନାଂ ମଣୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ସଂତତମ୍
ସେ ଧାରା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ମଣିରେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଥାଏ।
ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵେଷ୍ଟଯିତ୍ଵା ଚ ସଂତତମ୍
ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ସଦା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ଯା ଵିନାଶଃ ପ୍ରଲଯେ ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ଦୁହିତୁର୍ମମ
ମୋର କନ୍ୟା, ପ୍ରଳୟ ସମୟ ଛଡ଼ି ଗଙ୍ଗାର କେବେ ବିନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଜାହ୍ନଵୀଜନ୍ମ ପୁଣ୍ଯଦମ୍
ଏଭଳି ଜାହ୍ନବୀଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦିଆଯାଇଛି।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣମୁଵାଚ କୃପଯା ପୁନଃ
ନାରାୟଣ ଦୟାରେ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵାଽଭିଶପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପୂତୋ ଭଵ ମମାଜ୍ଞଯା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କର, ଶାପିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଇଯାଅ।
ତ୍ଵଂ ଚେତ୍ସତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ପୂତଃ ସ୍ପର୍ଶଂ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତାନି ତେ
ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ସେମାନେ ତୁମର ସ୍ପର୍ଶ ଚାହାନ୍ତି।
ତଥାପି ଶାପମୁକ୍ତସ୍ତ୍ଵମତ୍ର ପ୍ରକୃତିହେଲନାତ୍
ତଥାପି, ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବାରୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଶାପମୁକ୍ତ ହେଇଯାଅ।
ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକଂ ମମାଲଯଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଲୋକକୁ, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସକୁ ଯାଅ।
ପ୍ରକୃତିଂ ଭଜ କଲ୍ଯାଣ ସୃଷ୍ଟିବୀଜସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ବୀଜର ଆକାର ଓ ଶୁଭା।
ତଵ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି କେଽପି ଵେଶ୍ଯାଽଭିଶାପତଃ
ବେଶ୍ୟାଙ୍କର ଶାପରୁ କେହି ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ।
ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାଂ ଧାତା ସ୍ଵାତ୍ମାରାମଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ
ତୁମେ ଏକା ଜଗତର ଧାରକ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ଓ ଯୋଷିତ।