ଵାହନାଦଵରୁହ୍ଯାଶୁ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କର ଯାନରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ,
ଆଜଗ୍ମୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସୁରାଃ ଶକ୍ରାଦଯସ୍ତଥା
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କାଁପିଉଠିଲା, ସେମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସଂଗୀତଂ ଶଂକରୋ ଜଗୌ
ଏହି ସମୟରେ, ଶିବ ତାଁଠାରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ।
ଆଵଯୋଶ୍ଚ ଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ ରାସସଂବନ୍ଧି ସୁନ୍ଦରମ୍
ସେ ଆମର ଗୁଣ ଓ ରାସ ନୃତ୍ୟ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଗାଇଥିଲେ ।
ଯତ୍ର କଣ୍ଠୈକମାନେନ ଚୈକତାନେନ ଚାରୁଣା
ଯେଉଁଠାରେ ଗଳାରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଓ ଏକ ମଧୁର ସୁର ରହିଥିଲା,
ଗମକେନାତିଦୀର୍ଘେଣ ମଦେନ ମଧୁରେଣ ଚ 4.34.
ନମ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘ ଗମକରେ, ମଦ ଓ ମାଧୁର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କାଁପିଉଠିଲା, ଚକ୍ଷୁ ନିତ୍ୟ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା ।
ବଭୂଵୁ ରୁଦ୍ରରୂପାଶ୍ଚ ମୁନଯଃ ପୁରତଃ ପ୍ରିଯେ
ଋଷିମାନେ ରୁଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରିୟେ, ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲେ ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଗାଯକଶ୍ଚ ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗାୟକ ଭାବେ ନିଜେ ଶିବ,
ଗତ୍ଵା ମୂର୍ତୀର୍ଵିନିର୍ମାଯ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ତାଦୃଶୀରିତି
ସେମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଏପରି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ତତ୍ସ୍ଵଭାଵାସ୍ତନ୍ମନସ୍କାସ୍ତତ୍ତଦ୍ଵିଷଯମାନସାଃ
ସେମାନେ ସେଇ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରି, ମନ ଏହି ଉପରେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଏହି ବିଷୟରେ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ତଦଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ଚ ଆଜଗାମ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ସେଠାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ ।
ମୁକ୍ତିଦା ଚ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ଭକ୍ତାନାଂ ହରିଭକ୍ତିଦା
ସେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ପର୍ଶଵାଯୋଶ୍ଚ ସଂପର୍କେଣ ଵିନଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପବନର ସମ୍ପର୍କରେ ସବୁ କିଛି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
କିମୁତ ସ୍ନାନଜନ୍ଯଂ ଚ କଥଯାମି ନିରୂପଣମ୍
ସ୍ନାନରେ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାକୁ ମୁଁ କି ଏଠାରେ ବିସ୍ତାରିତ କହିବି ?
ଵେଦୋକ୍ତଂ ଚ ତଦେଵାସ୍ଯାଃ କଲାଂ ନାର୍ହଂତି ଷୋଡଶୀମ୍ 4.34.
ବେଦରେ ଯେଉଁ ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଏକ ଷୋଳଂଶ ମହିମାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଗାମାଗତା ସ୍ରୋତସୋଂଽଶାଦ୍ଗଙ୍ଗା ତେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ଏକ ଧାରାରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିବାରୁ, ସେ ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ପରିଚିତ।
ତସ୍ଯ କନ୍ଯାସ୍ଵରୂପା ସା ଜାହ୍ନଵୀ ତେନ କୀର୍ତିତା
ସେ ଜଣେ କନ୍ୟାର ରୂପରେ ଥିବାରୁ, ଜାହ୍ନବୀ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ।
ଧାରାଭିସ୍ତିସୃଭିଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପୃଥିଵୀମତଲଂ ତଥା
ତିନିଟି ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବହୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରଧାନଧାରଯା ସ୍ଵର୍ଗେ ସା ଚ ମନ୍ଦାକିନୀ ସ୍ମୃତା
ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେ ମନ୍ଦାକିନୀ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
କ୍ଷୀରତୁଲ୍ଯଜଲା ଶଶ୍ଵଦତ୍ଯୁତ୍ତୁଙ୍ଗତରଙ୍ଗିଣୀ
ତାଙ୍କର ଜଳ ସଦା ଦୁଧ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗରେ ବହେ।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଧିମାଦ୍ରିମାର୍ଗେଣ ପୃଥିଵୀମାଗତା ମୁଦା
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ହିମାଳୟ ମାର୍ଗରେ ହସି ହସି ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶା ବହୁଵେଗଵତୀ ସତୀ
ସେ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ବହୁତ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ବହୁଛନ୍ତି।
ଅହୋ ସଗରଵଂଶେଭ୍ଯୋ ନିର୍ଵାଣମୁକ୍ତିଦାଯିନୀ
ହାଁ! ସେ ସଗର ବଂଶଜମାନେଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅତୋଽପି ମୃତ୍ଯୁସମଯେ ସତାଂ ପୁଣ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣାମ୍
ଏହିପରି, ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମିକ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ,
ଗଙ୍ଗାସୋପାନମାରୁହ୍ଯ ସନ୍ତୋ ଯାନ୍ତି ନିରାମଯମ୍ ।। 4.34.
ଗଙ୍ଗାର ସିଢ଼ି ଚଢ଼ି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଦୁଃଖରହିତ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଦୈଵାତ୍ପୁରା ପ୍ରାକ୍ତନେନ ମଗ୍ନଂ ଚେତ୍କୃତପାତକୈଃ
ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟରୁ କେହି ପାପ କରି ଡୁବିଯାନ୍ତି,
ତତୋ ଭୋଗୋ ଭଵେତ୍ତେଷାଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ପାପପୁଣ୍ଯଯୋଃ
ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦୁହିଁର ଫଳ ଭୋଗିବେ।
ତତଃ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଗେହେ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜନ୍ମ ଚ ଭାରତେ
ତାପରେ ସେମାନେ ଭାରତରେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।