ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କଶ୍ଚିଦାଜଗାମ ହରେଃ ପୁରଃ 4.33.
ସେଇ ସମୟରେ କେହି ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦ୍ଵାରପାଲ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାରେ ତିଷ୍ଠନ୍ମହାଭକ୍ତସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସ୍ଵଯମାଗତଃ
ଦ୍ୱାରପାଳ କହିଲେ, “ଏକ ମହାଭକ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଦଉଡ଼ିଆସିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।”
ଦ୍ଵାରପାଲଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଚୈଵାନୁମତିଂ ଦଦୌ
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରି ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈରତିଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରାଽଶ୍ରୁତୈରହୋ
ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଷ୍ଟୋତ୍ରଗୁଡିକ ରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନଥିବା ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ— ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ନାରାଯଣୋ ଦ୍ଵାରପାଲାନିତ୍ଯୁଵାଚ ଚତୁର୍ଭୁଜାନ୍
ନାରାୟଣ ଚାରି ହାତ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନି
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବୃନ୍ଦାବନର ଆନନ୍ଦରେ—
ଦିଵ୍ଯୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ନିଗୂଢମତିସୁନ୍ଦରୈଃ
ସେ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଓ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଦନନ୍ତରଯୋରଗ୍ରେ ଭକ୍ତସ୍ଯ ଶତମୁଖଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଶତମୁଖ ନିଜେ—
ଆଜଗାମାନ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଧିପୋ ବ୍ରହ୍ମା ହରେଃ ପୁରଃ
ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଧିପତି ବ୍ରହ୍ମା, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵୋଵାସ ଵରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସର୍ଵେଷାମଶ୍ରୁତୈରହୋ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୁଣିନଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ଵାର୍ତା ଵିଷଯିଣାଂ ଚୈଵ ସୁରାଣାଂ ଚ କ୍ରମେଣ ଚ 4.33.
ପ୍ରପଞ୍ଚର ଏବଂ ଦେବମାନେଙ୍କର ଖବର, ଅନୁକ୍ରମରେ—
ଆତ୍ମାନଂ ଵିଷ୍ଣୁସଦୃଶଂ ମନ୍ଯମାନସ୍ଯ ଦର୍ପତଃ
ଏକ ଅହଂକାରୀ, ନିଜକୁ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଭାବିଥିବା ଜଣେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କୃପଯା ତତ୍ର ମୃତତୁଲ୍ଯଂ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍
ସେଠାରେ, କୃପାବଶତଃ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ମୃତ ସମାନ ଦେଖିଲେ—
ତତ୍ପ୍ରମାଣାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡା ବ୍ରହ୍ମାଣଃ ସନ୍ତି ସନ୍ତତମ୍
ଏପରି ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅସଂଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ସଦା ରହିଛି।
ସ ମେନେ ଵିଧିରାତ୍ମାନମତ୍ଯଲ୍ପଵିଷଯାଧିପମ୍
ବିଧାତା ନିଜକୁ ଏକ ଅତି ଛୋଟ ଅଞ୍ଚଳର ଅଧିପତି ଭାବିଲେ।
ଵଦ ତତ୍କିମିଦଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ଵପ୍ନଵଦ୍ଭଵତାଽଧୁନା
କହ, ଏହି ଯାହା ତୁମେ ଏବେ ଦେଖିଛ, ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ କିପରି?
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ତଵ ମାଯାସମୁଦ୍ଭଵମ୍ ସର୍ଵାନ୍ତର୍ଯାମୀ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ଯୋପାଯଂ ଵିନିର୍ମମେ
ତୁମର ମାୟାରୁ ଭୂତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ ଭଗବାନ ତାହା ପାଇଁ ଉପାୟ ରଚିଲେ।
ସସ୍ମିତୋ ଵୃଷଭେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥୋ ଵିଭୂତିଭୂଷଣଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସ୍ମିତ ମୁହଁରେ, ବୃଷଭରେ ବସି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ—
ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାମ୍ବରଧରୋ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତକଃ
ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସର୍ପକୁ ଜଜ୍ଞସୂତ୍ର ଭାବେ ଧରିଥିବା,
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶକରୋ ବିଭ୍ରତ୍ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗମୁତ୍ତମମ୍
ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବାଣ ନେଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଲଠି ଧରିଥିବା,
ଵାହନାଦଵରୁହ୍ଯାଶୁ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକନ୍ଧରଃ
ତାଙ୍କର ଯାନରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିଲେ,
ଆଜଗ୍ମୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସୁରାଃ ଶକ୍ରାଦଯସ୍ତଥା
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କାଁପିଉଠିଲା, ସେମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସଂଗୀତଂ ଶଂକରୋ ଜଗୌ
ଏହି ସମୟରେ, ଶିବ ତାଁଠାରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ।
ଆଵଯୋଶ୍ଚ ଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ ରାସସଂବନ୍ଧି ସୁନ୍ଦରମ୍
ସେ ଆମର ଗୁଣ ଓ ରାସ ନୃତ୍ୟ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଗାଇଥିଲେ ।
ଯତ୍ର କଣ୍ଠୈକମାନେନ ଚୈକତାନେନ ଚାରୁଣା
ଯେଉଁଠାରେ ଗଳାରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଓ ଏକ ମଧୁର ସୁର ରହିଥିଲା,
ଗମକେନାତିଦୀର୍ଘେଣ ମଦେନ ମଧୁରେଣ ଚ 4.34.
ନମ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘ ଗମକରେ, ମଦ ଓ ମାଧୁର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗଃ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କାଁପିଉଠିଲା, ଚକ୍ଷୁ ନିତ୍ୟ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା ।
ବଭୂଵୁ ରୁଦ୍ରରୂପାଶ୍ଚ ମୁନଯଃ ପୁରତଃ ପ୍ରିଯେ
ଋଷିମାନେ ରୁଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରିୟେ, ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲେ ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଗାଯକଶ୍ଚ ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଗାୟକ ଭାବେ ନିଜେ ଶିବ,