ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦ୍ରୁମିଲଂ କାନ୍ତା କାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଯାଇ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଡ୍ରୁମିଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଯେଉଁଥି ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର।
କଲାଵତୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନେକ୍ଷଣଃ
କଳାବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଡ୍ରୁମିଳଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଜଗମଗ କଲା।
ଦ୍ରୁମିଲ ଉଵାଚ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଭଵିତା ବାଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଭାଗ୍ଯଵତୀ ସତୀ
ଡ୍ରୁମିଳ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ପୁଅ ପାଇବା, ଓ ସତୀ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ହେବା।'
ଯଦ୍ଗର୍ଭେ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଜାତୋ ଯସ୍ଯ ଵୀର୍ଯେଣ ଵା ସତି
ଯେ କୌଣସି ଗର୍ଭରେ ବୈଷ୍ଣବ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଯାହା ରେତସରେ ତୁମେ ସତୀ,
ତୌ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଵିମାନେନ ସଦ୍ରତ୍ନନିର୍ମିତେନ ଚ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରତ୍ନମୟ ବିମାନରେ ଉଡ଼ିଯିବେ।
କସ୍ଯଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯୈଵ ଗେହଂ ଗଚ୍ଛ ଶୁଭାନନେ
ଶୁଭ ମୁହଁବଳା, କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗୋପରାଜଶ୍ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ତୁ ତର୍ପଣମ୍
ଏଭଳି କହି, ଗୋପରାଜ ସ୍ନାନ କରି, ତର୍ପଣ କଲେ।
ଅଶ୍ଵାନାଂ ଚ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ଗଜାନାଂ ଲକ୍ଷମେଵ ଚ
ଅଶ୍ୱ ଚାରି ଲକ୍ଷ ଓ ହାତୀ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥିଲା।
ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵଃ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ ରଥାନାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଥିଲା, ରଥ ଏକ ହଜାର ଥିଲା।
ଗଵାଂ ଦ୍ଵାଦଶଲକ୍ଷଂ ଚ ମହିଷାଣାଂ ତ୍ରିଲକ୍ଷକମ୍ 1.20.
ଗାଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଲକ୍ଷ ଓ ମହିଷ ତିନି ଲକ୍ଷ ଥିଲା।
ପାରାଵତାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ଚ ଶୁକାନାଂ ଚ ଶତଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେ ଲକ୍ଷଟି ପରାବତ ଏବଂ ଶତଟି ଶୁଆ ଦାନ କଲେ।
ଗ୍ରାମାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ଚ ନଗରାଣାଂ ଶତଂ ଶତମ୍
ସେ ହଜାରଟି ଗାଁ ଏବଂ ଶତଶତ ନଗର ଦାନ କଲେ।
ଶତକୋଟିଂ ସୁଵର୍ଣାନାଂ ରତ୍ନାନାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ସେ ଶତକୋଟି ସୁନା ଏବଂ ହଜାରଟି ମଣି ଦାନ କଲେ।
ଦଦୌ ତୈଜସପାତ୍ରାଣାଂ ଭୂଷଣାନାମସଂଖ୍ଯକମ୍
ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ସୁନାର ବାଟି ଓ ଭୂଷଣ ଦାନ କଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜୋଽପ୍ଯନ୍ତର୍ବାହ୍ଯେ ହରିଂ ସ୍ମରନ୍ ।। ଜଗାମ ବଦରୀଂ ଗୋପୋ ମନୋଗାମୀ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ସେ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କରି, ମହାରାଜା ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ବାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ଗୋପ ଭାବେ ବଦରୀକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ମାସଂ ତପଃ କୃତ୍ଵା ଗଙ୍ଗାତୀରେ ମନୋହରେ
ସେଠାରେ ମନୋହର ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଏକ ମାସ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଵିମାନେନ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରନିର୍ମିତେନ ଚ
ପରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରତ୍ନମୟ ବିମାନରେ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ପ୍ରାପ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ହରିଦାସୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ହରିଙ୍କ ସେବା ପାଇଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଦାସ ହେଲେ।
ଗତେ କଲାଵତୀ ନାଥେ ଉଚ୍ଚୈଶ୍ଚ ପ୍ରରୁରୋଦ ହ
ତାଙ୍କର ପତି ଚାଲିଗଲେ, କଳାବତୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମାତରିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ 1.20.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ 'ମା' ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇଗଲେ।
ସା ଵିପ୍ରଗେହେ ସାଧ୍ଵୀ ଚ ସୁଷାଵ ତନଯଂ ଵରମ୍
ସେ ସତୀ ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥା ଯୋଷିତଃ ସର୍ଵା ଦଦୃଶୁର୍ବାଲକଂ ଶୁଭମ୍
ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ସେ ଶୁଭ ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ।
କାମଦେଵାଧିକଂ ରୂପେ ଚନ୍ଦ୍ରାଧିକଶୁଭାନନମ୍
ସେ ରୂପରେ କାମଦେବଠାରୁ ଅଧିକ ଏବଂ ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ହସ୍ତପାଦାଦିଵଲିତଂ ସୁକପୋଲଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ହାତ ପାଉ ମନୋହର, ଗାଲ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲେ।
କରଯୁଗ୍ମଂ ଵାଽତୁଲଂ ଚ ରୁଦନ୍ତଂ ଚ ସ୍ତନାର୍ଥିନମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଚଞ୍ଚଳ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ମାଆଁର ଦୁଧ ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ପୁପୋଷ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତାଂ ଚ ସପୁତ୍ରାଂ ଚ ଯଥା ସୁତାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଜଣେ ଜଣେ ମା ଓ ପୁଅଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ଦେଖିବା କଲେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଜାତିସ୍ମରୋ ଜ୍ଞାନଯୁକ୍ତଃ ପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରସ୍ମୃତଃ ସଦା
ସୌତି କହିଲେ: ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ର ସଦା ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ଗୀଯତେ ସତତଂ କୃଷ୍ଣଯଶୋନାମଗୁଣାଦିକମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯଶ, ନାମ ଓ ଗୁଣ ସଦା ଗାଯାଯାଏ।
କୃଷ୍ଣସମ୍ବନ୍ଧିନୀଂ ଗାଥାଂ ଶୃଣୋତି ଯତ୍ର ତତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗାଥା ଶୁଣାଯାଏ, ସେଠି ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ।
ଧୂଲିଧୂସରସର୍ଵାଙ୍ଗୋ ଧୂଲିନୈଵେଦ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍
ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଏ, ଏବଂ ସେ ଧୂଳିକୁ ନିବେଦନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।