ତଵ ମାଘ୍ଯାଂ ଚ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସା ପୁନଃ 4.33.
ତୁମର ମାଘ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ, ସେ ପୁନି ଆସିବେ ନାହିଁ।
ପୁନଃ ପୂଜା ନ ଭଵିତା ଯା ଗତା ସା ଗତୈଵ ଚ
ପୁନି ପୂଜା ହେବ ନାହିଁ; ଯେ ଚାଲିଗଲେ ସେ ଏବେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତିଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ଵିଜ୍ଵରା ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ ପୁନି ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଅଯଂ କଥଂ ମଯା ଶପ୍ତୋ ଜଗଦ୍ଵିଧିରତିପ୍ରିଯଃ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ଭଲପାଇବାରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଛି?
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ଚକମ୍ପେ ନତକନ୍ଧରଃ
ସେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୟରେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ।
ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ ଵୈକୁଣ୍ଠମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ଗୃହାନ୍ଯଯୁଃ
‘ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ’ ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶାନ୍ତଂ ତଂ କମଲାକାନ୍ତଂ ଶ୍ଯାମଂ ନାରାଯଣାଭିଧମ୍
ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନାରାୟଣ ନାମରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗତ୍କର୍ତା ନାତିଦୂରେ ସମୀପତଃ
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେଠାରେ ଅତି ନିକଟରେ, ଦୂର ନୁହେଁ, ରହିଲେ।
ଦୀନବନ୍ଧୁଂ ଦଯାସିନ୍ଧୁଂ ଵିପତ୍ତାରଣକାରଣମ୍ ସତ୍ଯଂ ସାରଂ ହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଚ ସୁଖାଵହମ୍
ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୟାର ସାଗର, ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାର କାରଣ, ତାଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ, ମୂଳ୍ୟବାନ, ଉପକାରୀ ଓ ଜଗତକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ:
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ ଇହ କେନ ନ ତତ୍କୃତମ୍ 4.33.
ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେ କାମ କରିଛ, ଏହି କାମ କିଏ କରିନାହିଁ?
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିଡମ୍ବନେନୈଵ ପ୍ରକୃତେଶ୍ଚ ଵିଡମ୍ବନମ୍
ମହିଳାମାନେ ଉପହାସ କରିଲେ, ପ୍ରକୃତିକୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାସ କରାଯାଏ।
କ୍ରୀଡାକ୍ଷେତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ କସ୍ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହଃ
ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକର ଖେଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ, କିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ?
ସ୍ଵଯଂ ରହସି କାମାର୍ତା ନ ସା ତ୍ଯାଜ୍ଯା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ
ଯଦି ଜନାନୀ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଆସିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଵେଦେଵ ହି ଦୁଃଖାର୍ତା ଶାପଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶାପ ଦେବେ।
ଲୋଭାତ୍କାମସୁଖାଦ୍ଵାଽପି ସୋଽଧମୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଲୋଭ କିମ୍ବା କାମସୁଖ ପାଇଁ ଯେ କରେ, ସେ ନିଃସନ୍ଦେହ ନିମ୍ନ ଲୋକ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ଵାମିନଂ ଯା ଚ ପରଂ ଗଚ୍ଛତି କାମତଃ
ଯଦି ଜନାନୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଯାଏ,
ଉପାଯେନ ଚ ଯା ସାଧ୍ଯଂ କରୋତି ପରପୂରୁଷମ୍
କିମ୍ବା କୌଣସି ଉପାୟରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ନିଜ କରିଥାଏ,
ସ୍ଵର୍ଵେଶ୍ଯା ଚ ଦିଵଂ ଯାତି ସତତଂ କୁଲଧର୍ମତଃ
ସେ ନିଜର ମାଲିକା, ସଦା ପରିବାର ଧର୍ମରେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ତମୁପାଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଶପ୍ତୋ ଯତ୍ର ଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି
ମୁଁ ଏହି ଉପାୟ କରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଶାପିତ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହେବ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କଶ୍ଚିଦାଜଗାମ ହରେଃ ପୁରଃ 4.33.
ସେଇ ସମୟରେ କେହି ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦ୍ଵାରପାଲ ଉଵାଚ ଦ୍ଵାରେ ତିଷ୍ଠନ୍ମହାଭକ୍ତସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସ୍ଵଯମାଗତଃ
ଦ୍ୱାରପାଳ କହିଲେ, “ଏକ ମହାଭକ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଦଉଡ଼ିଆସିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।”
ଦ୍ଵାରପାଲଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଚୈଵାନୁମତିଂ ଦଦୌ
ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରି ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରୈରତିଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରାଽଶ୍ରୁତୈରହୋ
ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଷ୍ଟୋତ୍ରଗୁଡିକ ରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିନଥିବା ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ— ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
ନାରାଯଣୋ ଦ୍ଵାରପାଲାନିତ୍ଯୁଵାଚ ଚତୁର୍ଭୁଜାନ୍
ନାରାୟଣ ଚାରି ହାତ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନି
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବୃନ୍ଦାବନର ଆନନ୍ଦରେ—
ଦିଵ୍ଯୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ନିଗୂଢମତିସୁନ୍ଦରୈଃ
ସେ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଓ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତଦନନ୍ତରଯୋରଗ୍ରେ ଭକ୍ତସ୍ଯ ଶତମୁଖଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଶତମୁଖ ନିଜେ—
ଆଜଗାମାନ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାଧିପୋ ବ୍ରହ୍ମା ହରେଃ ପୁରଃ
ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅଧିପତି ବ୍ରହ୍ମା, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵୋଵାସ ଵରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସର୍ଵେଷାମଶ୍ରୁତୈରହୋ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶୁଣିନଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!