ଜହସୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତତ୍ର ରାଧିକେ 4.33.
ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ହସିଲେ, ରାଧିକା।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ କୁଲଟା ହାସ୍ଯଵ୍ଯାଜେନ ସଂସଦି
ସେଠାରେ ସେ ବେଶ୍ୟା ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ହସିବା ଅଭିନୟ କରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ।
ରକ୍ତପଙ୍କଜନେତ୍ରା ଚ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରା ସଂବୋଧ୍ଯୋଵାଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ମୃତ୍ଯୁକନ୍ଯା ଯଥା ରୁଷା
ଲାଲ ଫୁଲର ନୟନ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଥିବା ଅଧର ସହିତ, ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ
ମୋହିନୀ କହିଲେ:
କିଂ ଵା ଵେଦପ୍ରଣିହିତଂ କର୍ମ କିଂ ତଦ୍ଵିପର୍ଯଯମ୍
ବେଦରେ ଯେ କର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ତାହା କଣ? ଏବଂ ତାହାର ବିପରୀତ କର୍ମ କଣ?
ସ୍ଵକନ୍ଯାଯାଂ ଯତ୍ସ୍ପୃହା ସ କଥଂ ହସସି ନର୍ତକୀମ୍
ତୁମେ କିପରି ନିଜ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କରିପାରିବେ, ଏବଂ ନୃତ୍ୟକାଙ୍କୁ ହସି କାହିଁକି?
ସତାଂ କର୍ମ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯତ୍ତଦତ୍ଯନ୍ତଵିଡମ୍ବନମ୍
ଯେ କର୍ମ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କର କର୍ମ ସହିତ ବିରୋଧ ରଖେ, ତାହା ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଉପହାସ।
ଯତୋ ହସସି ଗର୍ଵେଣ ତତୋଽପୂଜ୍ଯୋ ଭଵାଚିରମ୍
ତୁମେ ଅହଂକାରରେ ହସୁଛ, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ରହିବା ନାହିଁ।
ନିବୋଧ ଵଚନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵେଶ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ତୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବେଶ୍ୟା ବିଷୟରେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ଭଵିତା ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଶ୍ଚ ସ ଯାସ୍ଯତ୍ଯୁପହାସ୍ଯତାମ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଆସିବ, ଏବଂ ସେ ଉପହାସର ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବେ।
ତଵ ମାଘ୍ଯାଂ ଚ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସା ପୁନଃ 4.33.
ତୁମର ମାଘ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ, ସେ ପୁନି ଆସିବେ ନାହିଁ।
ପୁନଃ ପୂଜା ନ ଭଵିତା ଯା ଗତା ସା ଗତୈଵ ଚ
ପୁନି ପୂଜା ହେବ ନାହିଁ; ଯେ ଚାଲିଗଲେ ସେ ଏବେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତିଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ଵିଜ୍ଵରା ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ ପୁନି ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଅଯଂ କଥଂ ମଯା ଶପ୍ତୋ ଜଗଦ୍ଵିଧିରତିପ୍ରିଯଃ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ଭଲପାଇବାରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଛି?
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ଚକମ୍ପେ ନତକନ୍ଧରଃ
ସେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୟରେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ।
ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ ଵୈକୁଣ୍ଠମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ଗୃହାନ୍ଯଯୁଃ
‘ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ’ ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶାନ୍ତଂ ତଂ କମଲାକାନ୍ତଂ ଶ୍ଯାମଂ ନାରାଯଣାଭିଧମ୍
ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନାରାୟଣ ନାମରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗତ୍କର୍ତା ନାତିଦୂରେ ସମୀପତଃ
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେଠାରେ ଅତି ନିକଟରେ, ଦୂର ନୁହେଁ, ରହିଲେ।
ଦୀନବନ୍ଧୁଂ ଦଯାସିନ୍ଧୁଂ ଵିପତ୍ତାରଣକାରଣମ୍ ସତ୍ଯଂ ସାରଂ ହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଚ ସୁଖାଵହମ୍
ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୟାର ସାଗର, ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାର କାରଣ, ତାଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ, ମୂଳ୍ୟବାନ, ଉପକାରୀ ଓ ଜଗତକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ:
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ ଇହ କେନ ନ ତତ୍କୃତମ୍ 4.33.
ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେ କାମ କରିଛ, ଏହି କାମ କିଏ କରିନାହିଁ?
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵିଡମ୍ବନେନୈଵ ପ୍ରକୃତେଶ୍ଚ ଵିଡମ୍ବନମ୍
ମହିଳାମାନେ ଉପହାସ କରିଲେ, ପ୍ରକୃତିକୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାସ କରାଯାଏ।
କ୍ରୀଡାକ୍ଷେତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ କସ୍ତଵେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହଃ
ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକର ଖେଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ, କିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ?
ସ୍ଵଯଂ ରହସି କାମାର୍ତା ନ ସା ତ୍ଯାଜ୍ଯା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ
ଯଦି ଜନାନୀ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଆସିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭଵେଦେଵ ହି ଦୁଃଖାର୍ତା ଶାପଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶାପ ଦେବେ।
ଲୋଭାତ୍କାମସୁଖାଦ୍ଵାଽପି ସୋଽଧମୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଲୋଭ କିମ୍ବା କାମସୁଖ ପାଇଁ ଯେ କରେ, ସେ ନିଃସନ୍ଦେହ ନିମ୍ନ ଲୋକ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵସ୍ଵାମିନଂ ଯା ଚ ପରଂ ଗଚ୍ଛତି କାମତଃ
ଯଦି ଜନାନୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଯାଏ,
ଉପାଯେନ ଚ ଯା ସାଧ୍ଯଂ କରୋତି ପରପୂରୁଷମ୍
କିମ୍ବା କୌଣସି ଉପାୟରେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ନିଜ କରିଥାଏ,
ସ୍ଵର୍ଵେଶ୍ଯା ଚ ଦିଵଂ ଯାତି ସତତଂ କୁଲଧର୍ମତଃ
ସେ ନିଜର ମାଲିକା, ସଦା ପରିବାର ଧର୍ମରେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ତମୁପାଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଶପ୍ତୋ ଯତ୍ର ଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି
ମୁଁ ଏହି ଉପାୟ କରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଶାପିତ ଲୋକ ପବିତ୍ର ହେବ।