ଆସୁରିଶ୍ଚ ପ୍ରଚେତାଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ 4.33.
ଆସୁରି, ପ୍ରଚେତା, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି—
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ କର୍ଦମଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, କର୍ଦ୍ଦମ ଏବଂ ସନାତନ—
ଶାତାତପଃ ପିପ୍ପଲଶ୍ଚ ଶଂକୁଃ ଶୁକ୍ରଃ ପରାଶରଃ
ଶାତାତପ, ପିପ୍ପଳ, ଶଙ୍କୁ, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ପରାଶର—
ଦୁର୍ଵାସାଶ୍ଚ ଜରତ୍କାରୁରାସ୍ତୀକଶ୍ଚ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ
ଦୁର୍ବାସା, ଜରତ୍କାରୁ, ଆସ୍ତୀକ ଏବଂ ବିଭାଣ୍ଡକ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈତାଂଶ୍ଚ ତପୋନିଷ୍ଠାନାଗତାଂଶ୍ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍
ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି,
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗଦ୍ଧାତା ତଦ୍ଧାମପାର୍ଶ୍ଵତଶ୍ଚ ସା
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ରହିଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜେ ବ୍ରହ୍ମା ଵାସଯାମାସ ତାନ୍ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଏମାନେକୁ ସେଠାରେ ବସିବାକୁ ଦେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ମୁନଯୋ ଦେଵଂ କଥମେଷା ତଵାନ୍ତିକେ
ମୁନିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ସେ କିପରି ତୁମ ନିକଟରେ ଆସିଛି?'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଵଚନମୁଵାଚ ତାନ୍ପ୍ରଜାପତିଃ
ମୁନିମାନେଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ସେମାନେକୁ କହିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ ନୃତ୍ଯଗୀତଂ ଚ ଚିରଂ କୃତ୍ଵା ଶୁଭାଵହା ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଜହାସ ମୁନି ସଂସଦି
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଗୀତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରି କରି, ଶୁଭ ଆଣିଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି କଥା କହି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ ହସିଲେ।
ଜହସୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତତ୍ର ରାଧିକେ 4.33.
ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ହସିଲେ, ରାଧିକା।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ କୁଲଟା ହାସ୍ଯଵ୍ଯାଜେନ ସଂସଦି
ସେଠାରେ ସେ ବେଶ୍ୟା ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ହସିବା ଅଭିନୟ କରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ।
ରକ୍ତପଙ୍କଜନେତ୍ରା ଚ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରା ସଂବୋଧ୍ଯୋଵାଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ମୃତ୍ଯୁକନ୍ଯା ଯଥା ରୁଷା
ଲାଲ ଫୁଲର ନୟନ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଥିବା ଅଧର ସହିତ, ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ
ମୋହିନୀ କହିଲେ:
କିଂ ଵା ଵେଦପ୍ରଣିହିତଂ କର୍ମ କିଂ ତଦ୍ଵିପର୍ଯଯମ୍
ବେଦରେ ଯେ କର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ତାହା କଣ? ଏବଂ ତାହାର ବିପରୀତ କର୍ମ କଣ?
ସ୍ଵକନ୍ଯାଯାଂ ଯତ୍ସ୍ପୃହା ସ କଥଂ ହସସି ନର୍ତକୀମ୍
ତୁମେ କିପରି ନିଜ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କରିପାରିବେ, ଏବଂ ନୃତ୍ୟକାଙ୍କୁ ହସି କାହିଁକି?
ସତାଂ କର୍ମ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯତ୍ତଦତ୍ଯନ୍ତଵିଡମ୍ବନମ୍
ଯେ କର୍ମ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କର କର୍ମ ସହିତ ବିରୋଧ ରଖେ, ତାହା ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଉପହାସ।
ଯତୋ ହସସି ଗର୍ଵେଣ ତତୋଽପୂଜ୍ଯୋ ଭଵାଚିରମ୍
ତୁମେ ଅହଂକାରରେ ହସୁଛ, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ରହିବା ନାହିଁ।
ନିବୋଧ ଵଚନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵେଶ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ତୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବେଶ୍ୟା ବିଷୟରେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ଭଵିତା ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଶ୍ଚ ସ ଯାସ୍ଯତ୍ଯୁପହାସ୍ଯତାମ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଆସିବ, ଏବଂ ସେ ଉପହାସର ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବେ।
ତଵ ମାଘ୍ଯାଂ ଚ ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି ସା ପୁନଃ 4.33.
ତୁମର ମାଘ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ, ସେ ପୁନି ଆସିବେ ନାହିଁ।
ପୁନଃ ପୂଜା ନ ଭଵିତା ଯା ଗତା ସା ଗତୈଵ ଚ
ପୁନି ପୂଜା ହେବ ନାହିଁ; ଯେ ଚାଲିଗଲେ ସେ ଏବେ ସଦା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ରତିଂ କୃତ୍ଵା ବଭୂଵ ଵିଜ୍ଵରା ପୁନଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ ପୁନି ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଅଯଂ କଥଂ ମଯା ଶପ୍ତୋ ଜଗଦ୍ଵିଧିରତିପ୍ରିଯଃ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ଭଲପାଇବାରେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଛି?
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ଚକମ୍ପେ ନତକନ୍ଧରଃ
ସେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଭୟରେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ।
ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ ଵୈକୁଣ୍ଠମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ଗୃହାନ୍ଯଯୁଃ
‘ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ’ ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଶାନ୍ତଂ ତଂ କମଲାକାନ୍ତଂ ଶ୍ଯାମଂ ନାରାଯଣାଭିଧମ୍
ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନାରାୟଣ ନାମରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗତ୍କର୍ତା ନାତିଦୂରେ ସମୀପତଃ
ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେଠାରେ ଅତି ନିକଟରେ, ଦୂର ନୁହେଁ, ରହିଲେ।
ଦୀନବନ୍ଧୁଂ ଦଯାସିନ୍ଧୁଂ ଵିପତ୍ତାରଣକାରଣମ୍ ସତ୍ଯଂ ସାରଂ ହିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗତାଂ ଚ ସୁଖାଵହମ୍
ସେ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୟାର ସାଗର, ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାର କାରଣ, ତାଙ୍କ କଥା ସତ୍ୟ, ମୂଳ୍ୟବାନ, ଉପକାରୀ ଓ ଜଗତକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: