ସତତଂ ତ୍ଵନ୍ମନସ୍କାଂ ମାଂ ଦାସୀଂ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି 4.33.
ମୁଁ ସଦା ତୁମେଠାରେ ମନ ଲଗାଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତୁମର ଦାସୀ ହେଇ ରହିପାରିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୋହିନୀ ସଦ୍ଯୋ ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ
ଏପରି କହି, ମୋହିନୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ—
ଵିଜ୍ଞାଯ ସମଯଂ ଧାତା ତାମୁଵାଚ ଭଯାତୁରଃ
ସେଇ ସମୟକୁ ବୁଝି, ଧାତା ଭୟରେ କାପି କାପି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ନ କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଜାତୀନାମପତ୍ରପାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଜଣାଣୀମାନେ ଲାଜ୍ଜିତ ହେବାର କାରଣ ହେଉନାହଁ।
ତ୍ଯଜ ମାମମ୍ବିକେ ପୁତ୍ରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ନିଷ୍କାମମେଵ ଚ
ମୋତେ ଛାଡିଦିଅ, ହେ ମାଆ, ଯେପରିକି ଜଣେ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ନିଷ୍କାମ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ।
ନିଷେକାଲ୍ଲଭତେ ପତ୍ନୀ ଗୁରୁଂ ଭର୍ତୁଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଗର୍ଭଧାରଣ ସମୟରୁ, ଜଣେ ଜଣାଣୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ସହ ମମ ରତେ ନିବନ୍ଧୋ ନାସ୍ତି ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ସୁବ୍ରତେ, ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମିଳନ ହେବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସ୍ମରନ୍ତଂ ମତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏପରି କହୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ମୋର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ସୁମନୋହରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନଟି ତୁରନ୍ତ—
ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଂଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା—
ଆସୁରିଶ୍ଚ ପ୍ରଚେତାଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ 4.33.
ଆସୁରି, ପ୍ରଚେତା, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି—
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ କର୍ଦମଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, କର୍ଦ୍ଦମ ଏବଂ ସନାତନ—
ଶାତାତପଃ ପିପ୍ପଲଶ୍ଚ ଶଂକୁଃ ଶୁକ୍ରଃ ପରାଶରଃ
ଶାତାତପ, ପିପ୍ପଳ, ଶଙ୍କୁ, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ପରାଶର—
ଦୁର୍ଵାସାଶ୍ଚ ଜରତ୍କାରୁରାସ୍ତୀକଶ୍ଚ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ
ଦୁର୍ବାସା, ଜରତ୍କାରୁ, ଆସ୍ତୀକ ଏବଂ ବିଭାଣ୍ଡକ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈତାଂଶ୍ଚ ତପୋନିଷ୍ଠାନାଗତାଂଶ୍ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍
ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି,
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗଦ୍ଧାତା ତଦ୍ଧାମପାର୍ଶ୍ଵତଶ୍ଚ ସା
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ରହିଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜେ ବ୍ରହ୍ମା ଵାସଯାମାସ ତାନ୍ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଏମାନେକୁ ସେଠାରେ ବସିବାକୁ ଦେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ମୁନଯୋ ଦେଵଂ କଥମେଷା ତଵାନ୍ତିକେ
ମୁନିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ସେ କିପରି ତୁମ ନିକଟରେ ଆସିଛି?'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଵଚନମୁଵାଚ ତାନ୍ପ୍ରଜାପତିଃ
ମୁନିମାନେଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ସେମାନେକୁ କହିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ ନୃତ୍ଯଗୀତଂ ଚ ଚିରଂ କୃତ୍ଵା ଶୁଭାଵହା ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଜହାସ ମୁନି ସଂସଦି
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଗୀତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରି କରି, ଶୁଭ ଆଣିଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି କଥା କହି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ ହସିଲେ।
ଜହସୁର୍ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଜ୍ଞାସ୍ତତ୍ର ରାଧିକେ 4.33.
ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ହସିଲେ, ରାଧିକା।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚୁକୋପ କୁଲଟା ହାସ୍ଯଵ୍ଯାଜେନ ସଂସଦି
ସେଠାରେ ସେ ବେଶ୍ୟା ତୁରନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ହସିବା ଅଭିନୟ କରି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ।
ରକ୍ତପଙ୍କଜନେତ୍ରା ଚ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରା ସଂବୋଧ୍ଯୋଵାଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ମୃତ୍ଯୁକନ୍ଯା ଯଥା ରୁଷା
ଲାଲ ଫୁଲର ନୟନ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିଥିବା ଅଧର ସହିତ, ମୃତ୍ୟୁର କନ୍ୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ
ମୋହିନୀ କହିଲେ:
କିଂ ଵା ଵେଦପ୍ରଣିହିତଂ କର୍ମ କିଂ ତଦ୍ଵିପର୍ଯଯମ୍
ବେଦରେ ଯେ କର୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ତାହା କଣ? ଏବଂ ତାହାର ବିପରୀତ କର୍ମ କଣ?
ସ୍ଵକନ୍ଯାଯାଂ ଯତ୍ସ୍ପୃହା ସ କଥଂ ହସସି ନର୍ତକୀମ୍
ତୁମେ କିପରି ନିଜ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କରିପାରିବେ, ଏବଂ ନୃତ୍ୟକାଙ୍କୁ ହସି କାହିଁକି?
ସତାଂ କର୍ମ ଵିରୁଦ୍ଧଂ ଯତ୍ତଦତ୍ଯନ୍ତଵିଡମ୍ବନମ୍
ଯେ କର୍ମ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କର କର୍ମ ସହିତ ବିରୋଧ ରଖେ, ତାହା ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଉପହାସ।
ଯତୋ ହସସି ଗର୍ଵେଣ ତତୋଽପୂଜ୍ଯୋ ଭଵାଚିରମ୍
ତୁମେ ଅହଂକାରରେ ହସୁଛ, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ରହିବା ନାହିଁ।
ନିବୋଧ ଵଚନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵେଶ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ତୁ ସାଂପ୍ରତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବେଶ୍ୟା ବିଷୟରେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ଭଵିତା ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଶ୍ଚ ସ ଯାସ୍ଯତ୍ଯୁପହାସ୍ଯତାମ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଆସିବ, ଏବଂ ସେ ଉପହାସର ଅବସ୍ଥାରେ ପହଞ୍ଚିବେ।