ମମ ମାଯାଂ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାନଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ମାୟାକୁ ଜୟ କରି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମନୋମତ୍ତଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ କାମାସକ୍ତଂ ନିଵାରଯନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମନଟି ଯେଉଁଠି ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି, କାମନାରେ ଲାଗିଥାଏ, ତାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନାଂକୁଶେ ନୈଵ ମଯା ଦତ୍ତେନ ରାଧିକେ
ହେ ରାଧିକା, ମୋର ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିହେବ ନାହିଁ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ କରୋତ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ସଂଭୋଗଂ ଯଃ ସ ଏଵୋତ୍ତମୋ ଵିଭୋ
ମୋହିନୀ କହିଲେ: ଯିଏ ନିଜେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଫୁଟମଭିପ୍ରାଯଂ ନାର୍ଯା ସଂପ୍ରେଷିତୋ ହି ଯଃ
ଯିଏ ନାରୀଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଏ,
ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରେଷିତଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯା କାମାର୍ତଯା ଚ ଯଃ
ଏବଂ ଯିଏ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ପଠାଯାଏ,
ଗୃହୀ ତପସ୍ଵୀ କାମୀ ଵା ତ୍ଯଜେତ୍ସ୍ତ୍ରିଯମୁପସ୍ଥିତାମ୍
ଗୃହସ୍ଥ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଆସକ୍ତିରେ ଥିବା ଯେ କେହି ହେଉନାହିଁ, ଯଦି ସେ ନିଜ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ—
ନଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଭ୍ରଷ୍ଟରୂପଶ୍ଚ ଭ୍ରଷ୍ଟବୁଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦ ହରାଇବେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ମ୍ଲାନ ହେବ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଜଗତୀନାଥ ପାରଂ କୁରୁ ସ୍ମରାର୍ଣଵେ
ଉଠ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋତେ ଏହି କାମନାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରା।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନସ୍ଥାନେ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୂନ୍ୟ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ—
ସତତଂ ତ୍ଵନ୍ମନସ୍କାଂ ମାଂ ଦାସୀଂ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି 4.33.
ମୁଁ ସଦା ତୁମେଠାରେ ମନ ଲଗାଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତୁମର ଦାସୀ ହେଇ ରହିପାରିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୋହିନୀ ସଦ୍ଯୋ ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ
ଏପରି କହି, ମୋହିନୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ—
ଵିଜ୍ଞାଯ ସମଯଂ ଧାତା ତାମୁଵାଚ ଭଯାତୁରଃ
ସେଇ ସମୟକୁ ବୁଝି, ଧାତା ଭୟରେ କାପି କାପି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ନ କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଜାତୀନାମପତ୍ରପାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଜଣାଣୀମାନେ ଲାଜ୍ଜିତ ହେବାର କାରଣ ହେଉନାହଁ।
ତ୍ଯଜ ମାମମ୍ବିକେ ପୁତ୍ରଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ନିଷ୍କାମମେଵ ଚ
ମୋତେ ଛାଡିଦିଅ, ହେ ମାଆ, ଯେପରିକି ଜଣେ ପୁଅ, ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ନିଷ୍କାମ ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡିଦିଅ।
ନିଷେକାଲ୍ଲଭତେ ପତ୍ନୀ ଗୁରୁଂ ଭର୍ତୁଃ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ଗର୍ଭଧାରଣ ସମୟରୁ, ଜଣେ ଜଣାଣୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମର ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ସହ ମମ ରତେ ନିବନ୍ଧୋ ନାସ୍ତି ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ସୁବ୍ରତେ, ତୁମେ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମିଳନ ହେବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସ୍ମରନ୍ତଂ ମତ୍ପଦାମ୍ବୁଜମ୍
ଏପରି କହୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ମୋର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ସୁମନୋହରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନଟି ତୁରନ୍ତ—
ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଂଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା—
ଆସୁରିଶ୍ଚ ପ୍ରଚେତାଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ 4.33.
ଆସୁରି, ପ୍ରଚେତା, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି—
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ କର୍ଦମଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, କର୍ଦ୍ଦମ ଏବଂ ସନାତନ—
ଶାତାତପଃ ପିପ୍ପଲଶ୍ଚ ଶଂକୁଃ ଶୁକ୍ରଃ ପରାଶରଃ
ଶାତାତପ, ପିପ୍ପଳ, ଶଙ୍କୁ, ଶୁକ୍ର ଏବଂ ପରାଶର—
ଦୁର୍ଵାସାଶ୍ଚ ଜରତ୍କାରୁରାସ୍ତୀକଶ୍ଚ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ
ଦୁର୍ବାସା, ଜରତ୍କାରୁ, ଆସ୍ତୀକ ଏବଂ ବିଭାଣ୍ଡକ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈତାଂଶ୍ଚ ତପୋନିଷ୍ଠାନାଗତାଂଶ୍ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍
ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି,
ତତ୍ରୋଵାସ ଜଗଦ୍ଧାତା ତଦ୍ଧାମପାର୍ଶ୍ଵତଶ୍ଚ ସା
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ରହିଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜେ ବ୍ରହ୍ମା ଵାସଯାମାସ ତାନ୍ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଏମାନେକୁ ସେଠାରେ ବସିବାକୁ ଦେଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ମୁନଯୋ ଦେଵଂ କଥମେଷା ତଵାନ୍ତିକେ
ମୁନିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ସେ କିପରି ତୁମ ନିକଟରେ ଆସିଛି?'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନୀନାଂ ଵଚନମୁଵାଚ ତାନ୍ପ୍ରଜାପତିଃ
ମୁନିମାନେଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଜାପତି ସେମାନେକୁ କହିଲେ।
ଅପୂର୍ଵଂ ନୃତ୍ଯଗୀତଂ ଚ ଚିରଂ କୃତ୍ଵା ଶୁଭାଵହା ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଜହାସ ମୁନି ସଂସଦି
ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଗୀତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରି କରି, ଶୁଭ ଆଣିଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହି କଥା କହି ମୁନିମାନେଙ୍କ ଆସନରେ ହସିଲେ।