ସ୍ଵାଙ୍ଗଂ ଚ ଦର୍ଶଯାମାସ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା
କାମବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦେହ ଦେଖାଇଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂଯ ପଞ୍ଚ ବାଣାନ୍ନିଚିକ୍ଷେପ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣି
ସେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତବୀଜଂ ଜ୍ଵଲଦଂ ଶଶ୍ଵଚ୍ଚେତନହାରକମ୍
ଉନ୍ମାଦର ମୂଳ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ସଦା ଚେତନା ହରିଥାଏ।
କିଂକରାନ୍ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଂମୋହାଯ ପିତୁର୍ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ନିଜ ସେବକମାନେଂକୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଯୁଜ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ତଦ୍ଵିକାରଂ ଚକାର ହ । ଷଟ୍ପଦଃ ସୁନ୍ଦରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜୁଗୁଞ୍ଜେ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଆଦେଶ ମାନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଲେ; ଏକ ସୁନ୍ଦର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧୁମକ୍ଷୀ ସାମ୍ନାରେ ବସି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା।
ସତତଂ ମୁଦିତସ୍ତତ୍ର ବଭ୍ରାମ ଚ ମଧୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ନିଜେ ଘୁରିଘୁରି ଫିରୁଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ମୋହିନୀ ଭାଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୋହିନୀ ଏହି ଭାବକୁ ଦେଖି, ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ଵିଧାତା ବୁବୁଧେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵବନ୍ଧନିବନ୍ଧନମ୍ 4.32.
ବିଧାତା ସମସ୍ତ କଥା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନର ବନ୍ଧନ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା କୃଷ୍ଣଂ ଶାନ୍ତଂ ହୃତ୍ପଙ୍କଜସ୍ଥିତମ୍
ସେ ମନରେ ଶାନ୍ତ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ଚ କିଶୋରଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଏକ କିଶୋର।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଦୁଷ୍କୀର୍ତିଜଲପୂର୍ଣେ ଚ ଦୁଷ୍ପାରେ ବହୁସଂକଟେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏହି ସଂସାର ଖ୍ୟାତିହୀନତାର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ବହୁତ ଅପଦରେ ଭରିଛି।
ଭକ୍ତିଵିସ୍ମୃତିବୀଜେ ଚ ଵିପତ୍ସୋପାନଦୁସ୍ତରେ
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତିକୁ ଭୁଲିଯିବାର ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅପଦକୁ ଚଢ଼ିବା ପଥ ବହୁତ କଷ୍ଟକର।
ଜନ୍ମୋର୍ମିସଂଘସହିତେ ଯୋଷିନ୍ନକ୍ରୌଘସଂକୁଲେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମର ତରଙ୍ଗ ଏକଠି ହୁଏ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ଗଭୀର ଜଳର ମାଛ ଭଳି ଅଟୁଟ।
ପ୍ରଥମାମୃତରୂପେ ଚ ପରିଣାମଵିଷାଲଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ଆରମ୍ଭ ମଧୁର ମଣିଷ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ହୁଏ ବିଷର ଘର।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତରଣ୍ଯା ଵିଜ୍ଞାନୈରୁଦ୍ଧରାସ୍ମାନତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିର ନୌକା ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଛେଣି ଦ୍ୱାରା, ଆପଣେ ଆମକୁ ଏଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ମଦ୍ଵିଧାଃ କତିଚିନ୍ନାଥ ନିଯୋଜ୍ଯା ଭଵକର୍ମଣି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପରି କେତେକ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ସଂସାରୀ କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଉଚିତ।
ନ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରମେଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକୋଽଯମୀପ୍ସିତଃ
ଏହା କାର୍ଯ୍ୟର କ୍ଷେତ୍ର ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ହିଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ହେ ନାଥ କରୁଣାସିନ୍ଧୋ ଦୀନବନ୍ଧୋ କୃପାଂ କୁରୁ 4.32.
ହେ ପ୍ରଭୁ, କରୁଣାର ସାଗର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଵିରରାମ ସନାତନଃ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ,
ମମ ମାଯାଂ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାନଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ମାୟାକୁ ଜୟ କରି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମନୋମତ୍ତଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ କାମାସକ୍ତଂ ନିଵାରଯନ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମନଟି ଯେଉଁଠି ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି, କାମନାରେ ଲାଗିଥାଏ, ତାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନାଂକୁଶେ ନୈଵ ମଯା ଦତ୍ତେନ ରାଧିକେ
ହେ ରାଧିକା, ମୋର ଦିଆଯାଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିହେବ ନାହିଁ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ କରୋତ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ସଂଭୋଗଂ ଯଃ ସ ଏଵୋତ୍ତମୋ ଵିଭୋ
ମୋହିନୀ କହିଲେ: ଯିଏ ନିଜେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ, ସେଇ ଉତ୍ତମ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଫୁଟମଭିପ୍ରାଯଂ ନାର୍ଯା ସଂପ୍ରେଷିତୋ ହି ଯଃ
ଯିଏ ନାରୀଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଏ,
ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରେଷିତଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯା କାମାର୍ତଯା ଚ ଯଃ
ଏବଂ ଯିଏ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ପଠାଯାଏ,
ଗୃହୀ ତପସ୍ଵୀ କାମୀ ଵା ତ୍ଯଜେତ୍ସ୍ତ୍ରିଯମୁପସ୍ଥିତାମ୍
ଗୃହସ୍ଥ, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଆସକ୍ତିରେ ଥିବା ଯେ କେହି ହେଉନାହିଁ, ଯଦି ସେ ନିଜ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରେ—
ନଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଭ୍ରଷ୍ଟରୂପଶ୍ଚ ଭ୍ରଷ୍ଟବୁଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପଦ ହରାଇବେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ମ୍ଲାନ ହେବ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଜଗତୀନାଥ ପାରଂ କୁରୁ ସ୍ମରାର୍ଣଵେ
ଉଠ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋତେ ଏହି କାମନାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରା।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନସ୍ଥାନେ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଜନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୂନ୍ୟ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନରେ—