କେଚିତ୍ପଠନ୍ତି ସର୍ଵାର୍ଥଂ ଜାନନ୍ତି ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରତଃ
କେହି କେହି ପାଠ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି।
ତପସ୍ଵୀ ନଵଘାତୀ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଚ କର୍ମଣା
ତପସ୍ବୀ, ନବବାର ଉପବାସ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା କାମରେ—
କାଚିଦ୍ଵେଶ୍ଯା ତଦାହାରଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କୃତ୍ଵାଽଙ୍ଗ ଵିକ୍ରଯମ୍
କେତେକ ଦେବଦାସୀ ନିଜ ଦେହ ବିକ୍ରି କରି ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ଯେଷାମାଲିଙ୍ଗନେନୈଵ କର୍ମଣାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ଭଵେତ୍
ଯାହାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନ ମାତ୍ରରେ କର୍ମର ନାଶ ହୁଏ—
ତତ୍କର୍ମଫଲବୀଜଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜନକୋ ହରିଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ବୀଜର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ହରି।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍ନିତ୍ଯଂ କର୍ମରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ସଦା ବଳବାନ୍ କାର୍ଯ୍ୟର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ପାଦାବ୍ଜଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତା
ସେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତମୀଶ୍ଵରଂ ପତିଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛଯା ସ୍ଵଯମାଗତା
ସେ ନିଜେ ଏଇ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପତି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ପାଦରଜସା ଯଶସା ଭାନ୍ତି ଯୋଷିତଃ 4.32.
କାହାରୋ ପାଦଧୂଳି ଓ ଯଶସ୍ୱୀ ନାମରେ ନାରୀମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ଚକମ୍ପେ କୁଲଟାଭଯାତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଦେବଦାସୀଙ୍କ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ସ୍ଵାଙ୍ଗଂ ଚ ଦର୍ଶଯାମାସ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା
କାମବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦେହ ଦେଖାଇଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂଯ ପଞ୍ଚ ବାଣାନ୍ନିଚିକ୍ଷେପ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣି
ସେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତବୀଜଂ ଜ୍ଵଲଦଂ ଶଶ୍ଵଚ୍ଚେତନହାରକମ୍
ଉନ୍ମାଦର ମୂଳ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ସଦା ଚେତନା ହରିଥାଏ।
କିଂକରାନ୍ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଂମୋହାଯ ପିତୁର୍ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ନିଜ ସେବକମାନେଂକୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଯୁଜ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ତଦ୍ଵିକାରଂ ଚକାର ହ । ଷଟ୍ପଦଃ ସୁନ୍ଦରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜୁଗୁଞ୍ଜେ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଆଦେଶ ମାନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଲେ; ଏକ ସୁନ୍ଦର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧୁମକ୍ଷୀ ସାମ୍ନାରେ ବସି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା।
ସତତଂ ମୁଦିତସ୍ତତ୍ର ବଭ୍ରାମ ଚ ମଧୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ନିଜେ ଘୁରିଘୁରି ଫିରୁଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ମୋହିନୀ ଭାଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୋହିନୀ ଏହି ଭାବକୁ ଦେଖି, ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ଵିଧାତା ବୁବୁଧେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵବନ୍ଧନିବନ୍ଧନମ୍ 4.32.
ବିଧାତା ସମସ୍ତ କଥା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନର ବନ୍ଧନ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା କୃଷ୍ଣଂ ଶାନ୍ତଂ ହୃତ୍ପଙ୍କଜସ୍ଥିତମ୍
ସେ ମନରେ ଶାନ୍ତ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ଚ କିଶୋରଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଏକ କିଶୋର।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଦୁଷ୍କୀର୍ତିଜଲପୂର୍ଣେ ଚ ଦୁଷ୍ପାରେ ବହୁସଂକଟେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏହି ସଂସାର ଖ୍ୟାତିହୀନତାର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ବହୁତ ଅପଦରେ ଭରିଛି।
ଭକ୍ତିଵିସ୍ମୃତିବୀଜେ ଚ ଵିପତ୍ସୋପାନଦୁସ୍ତରେ
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତିକୁ ଭୁଲିଯିବାର ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଅପଦକୁ ଚଢ଼ିବା ପଥ ବହୁତ କଷ୍ଟକର।
ଜନ୍ମୋର୍ମିସଂଘସହିତେ ଯୋଷିନ୍ନକ୍ରୌଘସଂକୁଲେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମର ତରଙ୍ଗ ଏକଠି ହୁଏ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ଗଭୀର ଜଳର ମାଛ ଭଳି ଅଟୁଟ।
ପ୍ରଥମାମୃତରୂପେ ଚ ପରିଣାମଵିଷାଲଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ଆରମ୍ଭ ମଧୁର ମଣିଷ ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ହୁଏ ବିଷର ଘର।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତରଣ୍ଯା ଵିଜ୍ଞାନୈରୁଦ୍ଧରାସ୍ମାନତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବୁଦ୍ଧିର ନୌକା ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଛେଣି ଦ୍ୱାରା, ଆପଣେ ଆମକୁ ଏଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।
ମଦ୍ଵିଧାଃ କତିଚିନ୍ନାଥ ନିଯୋଜ୍ଯା ଭଵକର୍ମଣି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପରି କେତେକ ଲୋକମାନେ ମାତ୍ର ସଂସାରୀ କାମରେ ଲାଗିଥିବା ଉଚିତ।
ନ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରମେଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକୋଽଯମୀପ୍ସିତଃ
ଏହା କାର୍ଯ୍ୟର କ୍ଷେତ୍ର ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ହିଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ।
ହେ ନାଥ କରୁଣାସିନ୍ଧୋ ଦୀନବନ୍ଧୋ କୃପାଂ କୁରୁ 4.32.
ହେ ପ୍ରଭୁ, କରୁଣାର ସାଗର, ଦୁଃଖୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଵିରରାମ ସନାତନଃ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ନିରବ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ,