ତଵାଶ୍ଲେଷଣମାତ୍ରେଣ ଵିଜ୍ଵରାଽହଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍
ତୁମକୁ କେବଳ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ସନ୍ତୋ ଗର୍ଵଂ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି କର୍ମସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ଜୀଵିନଃ
ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକେ କେବେ ଅହଂକାର କରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ କର୍ମରେ ବନ୍ଧା।
କରଂ ଗୃହ୍ଣାତି ନୃପତିଃ କର୍ମଣା ଦଦତି ପ୍ରଜାଃ
ରାଜା ବିବାହରେ ହାତ ଧରନ୍ତି ଏବଂ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେକୁ ବିବାହ କରାନ୍ତି।
କର୍ମଣା ଵାହକାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦ୍ଵାହନପାଲକାଃ
କିଛି ଲୋକ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭାର ବହନ କରନ୍ତି, କିଛି ଲୋକ ଯାନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
କଶ୍ଚିଚ୍ଛଚ୍ଯାଶ୍ଚ ଜଠରଂ ତଵ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ଲୋକ ଶଚୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମନେଇଛନ୍ତି, କିଛି ତୁମ ପୁଅ।
କେଚିଦ୍ଭଵନ୍ତି କୃମଯୋ ଵିଷ୍ଠାଯାଂ ଦୈଵଦୋଷତଃ
କିଛି ଲୋକ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମଳରେ କୀଟ ହୁଅନ୍ତି।
କେଚିତ୍ପ୍ରଯାନ୍ତି ନରକଂ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରେ ତତ୍ର ପଚ୍ଯତେ
କିଛି ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି ଏବଂ ସେଠାରେ ପିତ୍ତ ଓ ମଳରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି।
କେଚିତ୍ସୁରା ନରାଃ କେଚିତ୍କେଚିଚ୍ଚ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତଵଃ
କିଛି ଦେବତା, କିଛି ମଣିଷ, ଆଉ କିଛି ନିମ୍ନଜାତି ପ୍ରାଣୀ ହୁଅନ୍ତି।
କେଚିଦ୍ଭୂପା ଵୈଶ୍ଯଶୂଦ୍ରାଃ କେଚିଚ୍ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତଯଃ 4.32.
କିଛି ରାଜା, ବଣିକ, ଶୂଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ବିଦେଶୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
କେଚିନ୍ମୂର୍ଖାଃ କେଚିଦନ୍ଧାଃ ସ୍ଵାଙ୍ଗହୀନାଶ୍ଚ କେଚନ
କିଛି ମୂର୍ଖ, କିଛି ଅନ୍ଧ, ଆଉ କିଛି ଅଙ୍ଗହୀନ ହୁଅନ୍ତି।
କେଚିତ୍ପଠନ୍ତି ସର୍ଵାର୍ଥଂ ଜାନନ୍ତି ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରତଃ
କେହି କେହି ପାଠ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି।
ତପସ୍ଵୀ ନଵଘାତୀ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଚ କର୍ମଣା
ତପସ୍ବୀ, ନବବାର ଉପବାସ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା କାମରେ—
କାଚିଦ୍ଵେଶ୍ଯା ତଦାହାରଂ ଭୁଙ୍କ୍ତେ କୃତ୍ଵାଽଙ୍ଗ ଵିକ୍ରଯମ୍
କେତେକ ଦେବଦାସୀ ନିଜ ଦେହ ବିକ୍ରି କରି ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ।
ଯେଷାମାଲିଙ୍ଗନେନୈଵ କର୍ମଣାଂ ଖଣ୍ଡନଂ ଭଵେତ୍
ଯାହାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନ ମାତ୍ରରେ କର୍ମର ନାଶ ହୁଏ—
ତତ୍କର୍ମଫଲବୀଜଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜନକୋ ହରିଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ବୀଜର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ହରି।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ବଲଵାନ୍ନିତ୍ଯଂ କର୍ମରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ସଦା ବଳବାନ୍ କାର୍ଯ୍ୟର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ପାଦାବ୍ଜଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତା
ସେ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତମୀଶ୍ଵରଂ ପତିଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛଯା ସ୍ଵଯମାଗତା
ସେ ନିଜେ ଏଇ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପତି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଥିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ପାଦରଜସା ଯଶସା ଭାନ୍ତି ଯୋଷିତଃ 4.32.
କାହାରୋ ପାଦଧୂଳି ଓ ଯଶସ୍ୱୀ ନାମରେ ନାରୀମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ଚକମ୍ପେ କୁଲଟାଭଯାତ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଦେବଦାସୀଙ୍କ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ସ୍ଵାଙ୍ଗଂ ଚ ଦର୍ଶଯାମାସ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା
କାମବାଣର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦେହ ଦେଖାଇଲେ।
ଆଵିର୍ଭୂଯ ପଞ୍ଚ ବାଣାନ୍ନିଚିକ୍ଷେପ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣି
ସେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତବୀଜଂ ଜ୍ଵଲଦଂ ଶଶ୍ଵଚ୍ଚେତନହାରକମ୍
ଉନ୍ମାଦର ମୂଳ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ସଦା ଚେତନା ହରିଥାଏ।
କିଂକରାନ୍ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଂମୋହାଯ ପିତୁର୍ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ନିଜ ସେବକମାନେଂକୁ ପଠାଇଲେ।
ନିଯୁଜ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ତଦ୍ଵିକାରଂ ଚକାର ହ । ଷଟ୍ପଦଃ ସୁନ୍ଦରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଜୁଗୁଞ୍ଜେ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଆଦେଶ ମାନି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଲେ; ଏକ ସୁନ୍ଦର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧୁମକ୍ଷୀ ସାମ୍ନାରେ ବସି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା।
ସତତଂ ମୁଦିତସ୍ତତ୍ର ବଭ୍ରାମ ଚ ମଧୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଠାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମଧୁମକ୍ଷୀ ନିଜେ ଘୁରିଘୁରି ଫିରୁଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ମୋହିନୀ ଭାଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ମୋହିନୀ ଏହି ଭାବକୁ ଦେଖି, ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ଵିଧାତା ବୁବୁଧେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵବନ୍ଧନିବନ୍ଧନମ୍ 4.32.
ବିଧାତା ସମସ୍ତ କଥା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନର ବନ୍ଧନ ବୁଝିପାରିଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ମନସା କୃଷ୍ଣଂ ଶାନ୍ତଂ ହୃତ୍ପଙ୍କଜସ୍ଥିତମ୍
ସେ ମନରେ ଶାନ୍ତ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅତୀଵ କମନୀଯଂ ଚ କିଶୋରଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଏକ କିଶୋର।