ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଗୀତମୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଗ୍ଧଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ମୋହିନୀ ହୃଷ୍ଟମାନସା
ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ, ଚାରିମୁହଁ ଆକୃତିକୁ ଦେଖି, ମୋହିନୀର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ସ୍ଵାଙ୍ଗଂ ସଂଦର୍ଶଯାମାସ ସ୍ମେରଭ୍ରୂଭଙ୍ଗପୂର୍ଵକମ୍
ହସୁଥିବା ଭୃକୁଟିରେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ସେ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ବ୍ରହ୍ମା ତଦ୍ଭାଵଂ ନତଵକ୍ତ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ତାଙ୍କର ଭାବକୁ ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁହଁ ନମ୍ର ହେଇଗଲା।
ଵିଜ୍ଞାଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଭାଵଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକା
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ, ଓ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ ତଦେଵ କର୍ମଣାଂ ବୀଜଂ ତଦୁଦ୍ଭଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ମୋହିନୀ କହିଲେ: ସେଇଟି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ, ଏହାର ଉତ୍ସ ତୁମେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍ଵଯମାତ୍ମା ହି ଭଗଵାଞ୍ଜ୍ଞାନରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ୍ ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନର ଆକୃତି, ମହାଦେବ।
ସୃଷ୍ଟିଃ ସର୍ଵଶରୀରେଷୁ ଦୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଯୋଗିନାମପି
ସମସ୍ତ ଦେହରେ ସୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସର୍ଵାଜିତ ଜଗଜ୍ଜେତର୍ଜୀଵ ଜୀଵମନୋହର
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା, ଜଗତକୁ ଜିତିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା।
ଶଶ୍ଵଦ୍ଯୋଷିଦଧିଷ୍ଠାନ ଯୋଷିତ୍ପ୍ରାଣାଧିକପ୍ରିଯ 4.31.
ସଦା ନାରୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ନାରୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲପାଆନ୍ତି।
ପତିସାଧ୍ଯକରାଶେଷରୂପାଧାର ଗୁଣାଶ୍ରଯ
ପତିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଆଧାର, ଗୁଣମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ଶଶ୍ଵଦ୍ଯୋନିକୃତାଧାର ସ୍ତ୍ରୀସଂଦର୍ଶନଵର୍ଧନ
ସଦା ଜନ୍ମର ଆଧାର, ନାରୀଦର୍ଶନର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା।
ଅକୃପା ଯେଷୁ ତେଽନର୍ଥାସ୍ତେଷାଂ ଜ୍ଞାନଵିନାଶନମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କରେ କୃପା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନର୍ଥରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଜ୍ଞାନର ନାଶ।
ତପସ୍ଵିନାଂ ଚ ତପସାଂ ଵିଘ୍ନବୀଜାଵଲୀଲଯା
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହା ବିଭିନ୍ନ ବିଘ୍ନର ମାଧ୍ୟମରେ ତପସ୍ୟାର ବିଘ୍ନର ବୀଜ ହୁଏ।
ତପଃସାଧ୍ଯାଶ୍ଚାରାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ସଦୈଵଂ ପାଞ୍ଚଭୌତିକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସେମାନେ ସଦା ପଞ୍ଚ ଭୂତରେ ଗଠିତ।
ମୋହିନୀତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମନସା ସା ଵିଧେଃ ପୁରଃ
ଏଭଳି ମୋହିନୀ ଭାବରେ କହି, ସେ ମନରେ ବିଧାତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ—
ଉକ୍ତଂ ମାଧ୍ଯଂଦିନେ କାନ୍ତେ ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମନୋହରମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଆକର୍ଷକ ସ୍ତୋତ୍ର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ କୁହାଯାଇଛି।
ସ୍ତୋତ୍ରମେତନ୍ମହାପୁଣ୍ଯଂ କାମୀ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଦା ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଆଶାକୁରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି—
ଚେଷ୍ଟାଂ ନ କୁରୁତେ କାମଃ କଦାଚିଦପି ତଂ ପ୍ରିଯମ୍ ଵନିତାଂ ଲଭତେ ସାଧ୍ଵୀଂ ପତ୍ନୀଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୋହିନୀମ୍
ତାଙ୍କର କାମନା କେବେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବିଘ୍ନ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଏକ ସତୀ ପତ୍ନୀକୁ ପାଇଥାଏ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଚକାର ଶରସଂଧାନମନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସେ ନିଜେ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ବାଣ ଧନୁଷରେ ଚଢ଼ାଇଲେ।
ମନ୍ତ୍ରପୂତଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ପିତରଂ ମୁଦା
ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରଟି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ନିରୀକ୍ଷଣଂ ଚକ୍ରେ ମୋହିନ୍ଯାସ୍ଯେ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ପୁନିପୁନି ମୋହିନୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ବୁବୁଧେ ମନସା ସର୍ଵଂ ଚରିତଂ ମନ୍ମଥସ୍ଯ ଚ
ସେ ମନରେ ସମସ୍ତ କାମଦେବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବୁଝି ପାରିଲେ।
ହେ କାମ ଯୌଵନୋନ୍ମତ୍ତ ମୂଢୈଶ୍ଵର୍ଯେଣ ଗର୍ଵିତ
ହେ କାମ, ତୁମେ ଯୁବତ୍ୱରେ ମତ୍ତ, ମୂଢ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ—
ହତୋଦ୍ଯମୋ ଜଗାମାଶୁ ମନ୍ମଥୋ ମଧୁନା ସହ
କାମଦେବଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ସେ ମଧୁ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା ମୋହିନୀଂ ମଦନାତୁରାମ୍
ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋହିନୀ, ଯିଏ ପ୍ରେମରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଜ୍ଞାତସ୍ତଵାଭିପ୍ରାଯଶ୍ଚ ନାହଂ ଯୋଗ୍ଯୋଽସ୍ଯ କର୍ମଣଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ତୁମର ଇଚ୍ଛା ମୁଁ ଜାଣିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵେଦେ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ ତଦେଵ କର୍ତୁମକ୍ଷମଃ
ବେଦରେ ଯାହା ନିନ୍ଦିତ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ମୋତେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅକୀର୍ତିଂ ଵେଦଵକ୍ତୁଶ୍ଚ ନିନ୍ଦ୍ଯଂ ଚ କିମତଃ ପରମ୍ 4.32.
ବେଦର ବକ୍ତା ପାଇଁ କୁଖ୍ୟାତି ଏବଂ ନିନ୍ଦା ଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ କ'ଣ ହେବ?
ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତମିତି ତ୍ଯାଜ୍ଯା ସର୍ଵଦୈଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ତପସ୍ବୀମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।