ସକାମା ସା ଚ କୁଲଟା ବଭୂଵ ହତଚେତନା 4.31.
ସେ ଆଶାକୁଳ ହୋଇ, ଚେତନା ହରାଇଥିବା ଏକ ଅପବିତ୍ର ନାରୀ ହେଲେ।
ସର୍ଵଂ ଜାରଂ ଵିସସ୍ମାର ତତ୍ଯାଜ ହରିମୀଶ୍ଵରୀ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଭୁଲିଗଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପ୍ତପାତ୍ରେ ଯଥା ସସ୍ଯଂ ଭ୍ରମତ୍ଯେଵ ତଥା ପଥି
ଯେପରି ତାପିତ ପାତ୍ରରେ ଧାନ୍ୟ ଘୁରୁଥାଏ, ସେପରି ସେ ରାସ୍ତାରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀ କାମଲୋକଂ ସା ସକାମା ତେନ ଵର୍ତ୍ମନା ଅଭିପ୍ରାଯେଣ ବୁବୁଧେ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସସ୍ମିତା ତଦା
ସେ ଆଶାକୁଳ ହୋଇ, ସେଇ ପଥରେ କାମଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାବନା ବୁଝି, ସେ ହସି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ।
ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାଭାଗେ ରମ୍ଭାଽହଂ ଚେତନଂ କୁରୁ
ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ; ମୁଁ ରମ୍ଭା, ମୋର ଚେତନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
କୁଲଟା ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯା ନ ଵଯଂ କୁଲପାଲିକାଃ
ଆମେ ଅପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଧାରଣ କରିଛୁ; ଆମେ କୌଣସି କୁଳର ରକ୍ଷାକାରୀ ନୁହେଁ।
ଯାନ୍ତି ପ୍ରାଣା ଯତଃ କାଲେ କା ଲଜ୍ଜା ତତ୍ର ଜୀଵିନାମ୍
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଯାଏ, ତେବେ ଜୀବନ୍ତମାନେ କାହିଁକି ଲଜ୍ଜା କରିବେ?
କାନ୍ତେଽପତ୍ଯେ ସ୍ଵବନ୍ଧୌ ଚ ସ୍ନେହୋ ଯଃ ସ୍ଵାତ୍ମହେତୁକଃ
ପ୍ରିୟଜନ, ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ନିଜ ଲୋକ ପାଇଁ ଯେ ଭଲପାଇବା, ସେଟି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଯେଷୁ ଯନ୍ମାନସଂ ଶଶ୍ଵତ୍ତେଷାଂ ପ୍ରାଣାସ୍ତ ଏଵ ହି
ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ମନ ସଦା ଲାଗିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ସେଠି ଥାଏ।
ସହ ସଖ୍ଯା ସମାଲୋକ୍ଯ ମନସା ଗଚ୍ଛ ତଂ ପ୍ରିଯମ୍ 4.31.
ସହେଳୀଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖି, ମନରେ ନେଇ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯାଅ।
ମୁନିମୋହନବୀଜଂ ଚ ତଂ ମୋହଂ କୁରୁ ମୋହିନି
ମୁନିଙ୍କୁ ଭ୍ରମର ବୀଜ ରୋପଣ କର, ମୋହିନୀ, ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କର।
ରକ୍ଷାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଜାତୀନାଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଜଗତରେ ଜନନୀମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷାଦାୟିନୀ, ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରକାଶ କର।
ସ୍ଵାନ୍ତଂ କାନ୍ତଂ ସ୍ଵାନୁରକ୍ତମୃଜ୍ଵୀଂ ସହଚରୀଂ ଵିନା
ମୃଦୁ, ପ୍ରିୟ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାବାନ ସାଥୀ ନଥିଲେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ।
ଅନ୍ଯଥା ଚୋପହାସାଯ ମରଣାଯୈଵ କଲ୍ପତେ ହୃଦ୍ଯଂ ଚ କଥଯାମାସ ଯଦ୍ଧେତୋସ୍ତାଦୃଶୀ ଗତିଃ
ନହେଲେ ଏହା ହସ୍ୟାସ୍ପଦ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ; ସେ କାହିଁକି ଏମିତି ହୁଏ, ଏହି କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ମୋହିନ୍ଯୁଵାଚ
ମୋହିନୀ କହିଲେ:
ତାଵନ୍ମନୋ ମେଽତିଦଗ୍ଧଂ ଶଶ୍ଵନ୍ମନସିଜାନଲୈଃ
ମୋର ମନ ଅତି ଦାହିଗଲା, ସଦା ମନର ଆଗୁନିରେ ପୁଡ଼ୁଛି।
ଜାନାମି ନାହମୁଦଯଂ ଯାମିନୀଶଦିନେଶଯୋଃ
ରାତି ଦିନ କେବେ ଆସେ ଯାଏ, ମୁଁ ଜାଣେନି।
ମମ ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷନ୍ତେ ତସ୍ଯାଲିଙ୍ଗନମେଵ ଚ
ମୋର ପ୍ରାଣ ତାଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
କାମଜ୍ଵାଲାକଲାପୈଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣାକାରଂ କଲେଵରମ୍
କାମନାର ତରଙ୍ଗରେ ମୋର ଦେହ ସୁନା ପରି ଚମକୁଛି।
ଗନ୍ତୁଂ ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଶକ୍ତାଽହଂ ଶଯନଂ କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତା 4.31.
ମୁଁ ଯିବା କିମ୍ବା ରହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ଶୋଇବାକୁ ମନ ହେଉଛି।
କମୁପାଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵଦ ରମ୍ଭେଽତିସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ମୁଁ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବି; ଏବେ କହ, ରମ୍ଭା।
ମୋହିନୀଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯାପ୍ସରସାଂ ଵରା
ମୋହିନୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ହସିଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵପନଯିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୂପାଯଂ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ମୁଁ ତୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବି; ଉପାୟ ଶୁଣ ଏବଂ ଭୟ ଛାଡ଼।
କୃତ୍ଵା ଵେଷମପୂର୍ଵଂ ଚ ପୂର୍ଵମାରାଧ୍ଯ ମନ୍ମଥମ୍
ଅପୂର୍ବ ବେଶ ଧରି, ପ୍ରଥମେ କାମଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ସାକ୍ଷାନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ।
ଭଜ କାମଂ ତପଃ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍କରେ ଵ୍ରଜ ମୋହିନି
କାମନା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରି, ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଅ, ମୋହିନୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାମପ୍ସରସାଂ ପ୍ରଵରା କାମମନ୍ତିକମ୍
ଏପରି କହି, ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା କାମଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପୁଷ୍କରେ ଚ ତପଃ କୃତ୍ଵା କାମଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମୋହିନୀ
ମୋହିନୀ ପୁଷ୍କରରେ ତପସ୍ୟା କରି, କାମଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ନିର୍ଜନସ୍ଥଂ ଚ ମୋହିନୀ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ମୋହିନୀ, ଯିଏ କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏକା ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି।
କ୍ଷଣଂ ନନର୍ତ ସୁଚିରଂ ସୁଗାନେନ କ୍ଷଣଂ ଜଗୌ 4.31.
ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ବହୁ ସମୟ ଧରି ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।