ନିଷ୍କଲଃ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ଶାପାଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଽପୂଜ୍ଯୋ ଯଥା ପୁରା ସୁଖଦଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ଗୂଢଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି
ଶାପର ଫଳରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅପୂଜ୍ୟ ହେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଅଂଶହୀନ ଏବଂ ପୁଂଶ୍ଚଳୀ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ; ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି?
କିମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଶ୍ରୁତଂ ନାଥ ଚରିତଂ ସୁମନୋହରମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗଳ୍ପ ଶୁଣିଲା, ଯାହା ଏତେ ମନୋହର?
ଯୋ ଵିଧାତା ତ୍ରିଜଗତାଂ ତପସାଂ ଫଲଦାଯକଃ
ଯିଏ ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ତପସ୍ଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜ୍ଞାନୀ ପରମଧାର୍ମିକଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏକ ତପସ୍ବୀ ଯିଏ ବୈଷ୍ଣବ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧାର୍ମିକ।
ସ ଚ ପୂର୍ଵଂ ତପଃ କୁର୍ଵନ୍ନାଜଗାମ ମମ ପ୍ରିଯେ
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଏକାଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ମୋର ପ୍ରିୟା।
ତପଶ୍ଚକାର ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ସେ ରାଜା ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଵଲ୍ମୀକାଚ୍ଛାଦିତଂ ଦେହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧାତା କୃପାନିଧିଃ
ତାଙ୍କର ଦେହଟିଏ ପିଲାମାଟିରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଦୟାମୟ ବ୍ରହ୍ମା ଦୟା କରିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଜଲେନୈଵ ମମ ଦେହୋଦ୍ଭଵେନ ଚ
ସେ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଏବଂ ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଣି ଦ୍ୱାରା,
କମଣ୍ଡଲୁଜଲସ୍ପର୍ଶାଦୁତ୍ଥାଯ ନୃପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
କମଣ୍ଡଳୁର ପାଣି ଛୁଇଁ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ ଉଠିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ।
ସ ତଂ ନମନ୍ତଂ ରାଜାନମୁଵାଚ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ପରାତ୍ପରମ୍ 4.31.
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦାନ ମାଗିଲେ।
କୃପଯା ଚ ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦତ୍ତଵାନଭିଵାଞ୍ଛିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଦୟା କରି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଦାନ ଦେଇଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜା ଦଦର୍ଶ ରଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ଦେଖିଲେ।
ତେଜସାଽଽଚ୍ଛାଦିତଂ ସର୍ଵଂ ସୁପ୍ରଦୀପ୍ତଂ ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ରଥର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆଲୋକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନରଚିତଂ ଵିଚିତ୍ରକଲଶୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଏହି ରଥଟି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି, ବିଚିତ୍ର ଘଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନଦର୍ପଣୈର୍ଦୀପ୍ତୈରତୀଵ ସୁମନୋହରମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆଇନା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିବା, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାନାଂ ମାଲାଜାଲୈଃ ସୁଶୋଭିତମ୍
ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ପାର୍ଷଦୈର୍ଦିଵ୍ଯୈ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଭୃତ୍ୟମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧି, ଏହି ରଥକୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନୈଶ୍ଚନ୍ଦନାଗୁରୁଚର୍ଚିତୈଃ
ସେମାନେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସହସା ତସ୍ଯ ଶିରସି ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିର୍ବଭୂଵ ହ
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ହଠାତ୍ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତୋ ମୁଦାଽଽଶିଷମ୍ 4.31.
ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ।
ରାଜା ଚ ପାର୍ଷଦାନ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତଦ୍ରୂପଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ
ରାଜା ଭୃତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ପରି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ମଦୀଯଃ ପାର୍ଷଦୋ ଭୂତ୍ଵା ସ ଚ ତସ୍ଥୌ ମମାନ୍ତିକେ
ସେ ମୋର ସେବକ ହୋଇ, ମୋ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନରେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧ ହାଲୁକି ବାତାସରେ,
ଵିଲୋକ୍ଯ ଵକ୍ରନଯନା ଜୁଗୋପ ସସ୍ମିତଂ ମୁଖମ୍
ତାଙ୍କର ବାଙ୍କିଆ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭା ସତତଂ ସ୍ଥିରଯୌଵନା
ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସଦା ଯୌବନରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଶୁଭ୍ରାଂଶୁପ୍ରଭାମୁଷ୍ଟକରାନନା
ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁଭ୍ର କିରଣର ଆଭାରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ମୋହିତୁଂ ଶକ୍ତା କଟାକ୍ଷୈରେଵ ଲୀଲଯା
ତାଙ୍କର କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ସହଜରେ ମୋହିତ କରିପାରୁଥିଲେ।
ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ଵର୍ତ୍ମନି
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଓ ସେ ପଥରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।
ସ ଵିକାରଂ ନ ହି ପ୍ରାପ ହ୍ଯାତ୍ମାରାମୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବାରୁ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।