ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ରାତ୍ରୌ ଶଯନାଦ୍ଵିରକ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନଃ
ରାତିରେ ଶୋଇଠୁ ଉଠି, ତାପସୀ ମନେ ବିରକ୍ତି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଦ୍ରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତ୍କାନ୍ତା ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନଂ ସତୀ
ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି, ସେ ସତୀ ଝିଅ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନ ଦେଖିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀ ନିର୍ଵିଶନ୍ତୀ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଉଠି ଏବଂ ଖୋଜି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆହାରଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ସ ମୁନିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଗହ୍ଵରେ
ସେ ମୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୈଵେନ ରମ୍ଭା ଶୃଂଗାରଲୋଲୁପା
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସ୍ରଙ୍ଗାରରେ ଆସକ୍ତ ରମ୍ଭା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ତଂ କଥଯାମାସ ନିର୍ଜନେ ସମୁପସ୍ଥିତା 4.30.
ସେ ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସି, କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଠୋରଂ ରହସି ଭଜ ମାଂ ସୁଖଦାଯିକାମ୍
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ଏହି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ କଠୋରତା ଛାଡ଼, ମୁଁ ଯିଏ ସୁଖ ଦେଉଛି, ମୋତେ ଭୋଗ କର।
ତ୍ଵଂ ଵରେଷୁ ଵରଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ଵରାରୋହା ସ୍ଵଯଂଵରା
ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗୀ, ନିଜେ ବର ଚୟନ କରୁଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଭୂପାଲା ଭାରତେ ସ୍ଵର୍ଗହେତୁକମ୍
ଭାରତର ରାଜାମାନେ ସ୍ବର୍ଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
ସ୍ତନଯୋର୍ଯୁଗ୍ମମୂର୍ଵୋର୍ମେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଂକଜମ୍
ମୋ ଦୁଇ ଛାତି, ଚଉଡ଼ ଉରୁ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ—
ସ୍ତ୍ରୀରସଃ ସୁଖସାରଶ୍ଚ ମୁନୀନାମଭିଵାଞ୍ଛିତଃ
ନାରୀର ରସ ଓ ସୁଖର ସାର, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଵା ମାନଵୋ ଵାଽପି ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାଽଥ ରାକ୍ଷସଃ
ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ—
ରହସ୍ଯୁପସ୍ଥିତାଂ କାନ୍ତାଂ ନ ଭଜେଦ୍ଯୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରେନାହିଁ—
ସତ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵଧଭାକ୍ତଚ୍ଛାପେନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟ, ସେ ନାରୀଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କ ନାସ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାର ଫଳ ଭୋଗ କରିବେ।
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତୋପସ୍ଥିତା ତଂ ଯଥା ପଶ୍ଯତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ଯେପରି ଏକ ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ପରଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାରଂ ଜାନାତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ 4.30.
ଏକ ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ନିଜ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଜାଣିଥାଏ।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁଭ୍ଯୋ ନଵଘାତିଭ୍ଯ ଏଵ ଚ
ଏକ ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ, ହିଂସ୍ର ପଶୁ ଓ ନୂତନ ହତ୍ୟାକାରୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର।
ତ୍ଯଜ ଧ୍ଯାନଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵେଦଂ ତପସଃ ଫଲମ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଭୋଗ କର।
ସ ରମ୍ଭାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାମୁଵାଚ ଭଯାକୁଲଃ
ରମ୍ଭାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେଵଲ ଉଵାଚ କୁଲଧର୍ମୋଚିତଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦେବଳ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଆଚରଣ ଉଚିତ, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟ।
ଧର୍ମୋଽଯଂ ଯୁକ୍ତକାଲେ ଚ ସ୍ଵଯୋଷିତି ରତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏହି ହେଉଛି ଧର୍ମ: ଯଥାସମୟରେ, ଦ୍ବିଜ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଭୋଗ କରେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ଯୋ ରତଃ ପରଯୋଷିତି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ବୈଶ୍ୟ, ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଭୋଗ କରେ—
ଗ୍ରାହ୍ଯା ଚୋପସ୍ଥିତା ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ଗୃହିଣା ନ ତପସ୍ଵିନା
ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ଯଦି ଜଣେ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଆସିଲେ, ସେ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ତପସ୍ବୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମା ଜଗଦ୍ଵିଧାତାଽପି ନ ଵିରକ୍ତଃ କଲତ୍ରଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ ବିରକ୍ତ ହେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଭାର୍ଯାଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯୋ ଗୃହ୍ଣାତି ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍ 4.30.
ଯିଏ ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟର ପତ୍ନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ,
ଭୁଵି ନାସ୍ତି ଯଶୋ ଯସ୍ଯ ଜୀଵନଂ ତସ୍ଯ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ମାନ୍ୟତା ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ନିର୍ଫଳ।