ଅଭାର୍ଯୋ ଲଭତେ ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ଚ ପତିଵ୍ର ତାମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ଝିଅ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ଭଲ ଚରିତ୍ରର ଏବଂ ପତିନିଷ୍ଠା ଝିଅ ପାଇଥାଏ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପ୍ରଚେତସେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଙ୍କରୁ ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଭକ୍ତଵ ତ୍ସଲଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ, ଭକ୍ତିରେ ସ୍ନେହ କରି କଥା କହିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମଦଂଶେନ ଚ ମତ୍ସମଃ
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ହେବେ, ଏବଂ ମୋର ଅଂଶରେ ସେ ମୋତେ ସମାନ ହେବ।
ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଏକ ସ୍ତୋତ୍ର, ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି, ଏବଂ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ରକ୍ଷା କବଚ ମଧ୍ୟ ଦେବି।
ଵରଂ ଦାତୁମିଷ୍ଟଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିତେତି ଚ
ଯେଇଁ ଇଚ୍ଛିତ ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେବେ ଏବଂ ବର ଦେବେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୋଽସିତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଅସିତ ନାମକ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଟି ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସୁତେତି ଚ
ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ହେବ।
କାଲେନ ଚ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵାଂଶେନ ବଭୂଵ ହ 4.30.
ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ରାତ୍ରୌ ଶଯନାଦ୍ଵିରକ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନଃ
ରାତିରେ ଶୋଇଠୁ ଉଠି, ତାପସୀ ମନେ ବିରକ୍ତି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଦ୍ରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତ୍କାନ୍ତା ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନଂ ସତୀ
ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି, ସେ ସତୀ ଝିଅ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନ ଦେଖିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀ ନିର୍ଵିଶନ୍ତୀ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଉଠି ଏବଂ ଖୋଜି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆହାରଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ସ ମୁନିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଗହ୍ଵରେ
ସେ ମୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୈଵେନ ରମ୍ଭା ଶୃଂଗାରଲୋଲୁପା
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସ୍ରଙ୍ଗାରରେ ଆସକ୍ତ ରମ୍ଭା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ତଂ କଥଯାମାସ ନିର୍ଜନେ ସମୁପସ୍ଥିତା 4.30.
ସେ ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସି, କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଠୋରଂ ରହସି ଭଜ ମାଂ ସୁଖଦାଯିକାମ୍
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ଏହି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ କଠୋରତା ଛାଡ଼, ମୁଁ ଯିଏ ସୁଖ ଦେଉଛି, ମୋତେ ଭୋଗ କର।
ତ୍ଵଂ ଵରେଷୁ ଵରଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଂ ଵରାରୋହା ସ୍ଵଯଂଵରା
ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗୀ, ନିଜେ ବର ଚୟନ କରୁଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ଭୂପାଲା ଭାରତେ ସ୍ଵର୍ଗହେତୁକମ୍
ଭାରତର ରାଜାମାନେ ସ୍ବର୍ଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
ସ୍ତନଯୋର୍ଯୁଗ୍ମମୂର୍ଵୋର୍ମେ ସୁନ୍ଦରଂ ମୁଖପଂକଜମ୍
ମୋ ଦୁଇ ଛାତି, ଚଉଡ଼ ଉରୁ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମମୁଖ—
ସ୍ତ୍ରୀରସଃ ସୁଖସାରଶ୍ଚ ମୁନୀନାମଭିଵାଞ୍ଛିତଃ
ନାରୀର ରସ ଓ ସୁଖର ସାର, ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଦେଵୋ ଵା ମାନଵୋ ଵାଽପି ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାଽଥ ରାକ୍ଷସଃ
ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ—
ରହସ୍ଯୁପସ୍ଥିତାଂ କାନ୍ତାଂ ନ ଭଜେଦ୍ଯୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରେନାହିଁ—
ସତ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ଵଧଭାକ୍ତଚ୍ଛାପେନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ସତ୍ୟ, ସେ ନାରୀଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କ ନାସ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାର ଫଳ ଭୋଗ କରିବେ।
ଯେନ ତ୍ଯକ୍ତୋପସ୍ଥିତା ତଂ ଯଥା ପଶ୍ଯତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ
ଯେପରି ଏକ ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ପରଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଜାରଂ ଜାନାତି ପୁଂଶ୍ଚଲୀ 4.30.
ଏକ ଚଞ୍ଚଳା ନାରୀ, ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବରେ ନିଜ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ଜାଣିଥାଏ।