ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଚ୍ଚରିତଂ ଵିପ୍ରୋ ଜଗାମ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଗଲେ।
ସକଲତ୍ରୋ ଯଥା ଯୋଗୀ ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ନିଜ ଝିଅ ସହିତ, ଯୋଗୀ ଭାବେ, ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅସିତ ଉଵାଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୁରୂଣାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ
ଅସିତ କହିଲେ: ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗୀ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମୃତ୍ଯୋମୃର୍ତ୍ଯୁସ୍ଵରୂପେଣ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରଖଣ୍ଡନ
ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅମୃତତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ କୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି।
କାଲରୂପଂ କଲଯତାଂ କାଲକାଲେଶ କାରଣ
ସମୟର ଆକୃତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର କାରଣ, ସମୟର ମାଲିକ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ।
ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣାଧାର ଗୁଣବୀଜ ଗୁଣାତ୍ମକ
ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଗୁଣର ଆଧାର, ଗୁଣର ବୀଜ ଓ ଗୁଣର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେ ଚ ତତ୍ପର
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶିଵଂ ନତ୍ଵା ପୁରସ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଅସିତେନ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଅସିତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ—
ସ ଲଭେଦ୍ଵୈ ଷ୍ଣଵଂ ପୁତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନିନଂ ଚିରଜୀଵିନମ୍ 4.30.
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁଅ ପାଇବେ।
ଅଭାର୍ଯୋ ଲଭତେ ଭାର୍ଯାଂ ସୁଶୀଲାଂ ଚ ପତିଵ୍ର ତାମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ଝିଅ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ଭଲ ଚରିତ୍ରର ଏବଂ ପତିନିଷ୍ଠା ଝିଅ ପାଇଥାଏ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ପ୍ରଚେତସେ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଙ୍କରୁ ପ୍ରଚେତସଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଭକ୍ତଵ ତ୍ସଲଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ, ଭକ୍ତିରେ ସ୍ନେହ କରି କଥା କହିଲେ।
ଶଂକର ଉଵାଚ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମଦଂଶେନ ଚ ମତ୍ସମଃ
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ହେବେ, ଏବଂ ମୋର ଅଂଶରେ ସେ ମୋତେ ସମାନ ହେବ।
ଦାସ୍ଯାମି ମନ୍ତ୍ରମତୁଲଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ କଵଚଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଏକ ସ୍ତୋତ୍ର, ପୂଜା ପାଇଁ ବିଧି, ଏବଂ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ରକ୍ଷା କବଚ ମଧ୍ୟ ଦେବି।
ଵରଂ ଦାତୁମିଷ୍ଟଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିତେତି ଚ
ଯେଇଁ ଇଚ୍ଛିତ ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେବେ ଏବଂ ବର ଦେବେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ସୋଽସିତଃ ଶତଵତ୍ସରମ୍
ଅସିତ ନାମକ ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଟି ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ସତ୍ଯଂ ମହାଜ୍ଞାନୀ ସୁତେତି ଚ
ତୁମର ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ହେବ।
କାଲେନ ଚ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ଶିଵାଂଶେନ ବଭୂଵ ହ 4.30.
ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ଶିବଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ସୁଯଜ୍ଞନୃପତେଃ କନ୍ଯାଂ ରତ୍ନମାଲାଵତୀଂ ମୁଦା
ସୁଯଜ୍ଞ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନମାଳାବତୀଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କଲେ।
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଚ ରହସି ଶତଵର୍ଷଂ ତଯା ସହ
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଗୁପ୍ତରେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶତ ବର୍ଷ କାଟିଲେ।
କାଲାନ୍ତରେ ସ ଵିରତୋ ବଭୂଵ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ରାତ୍ରୌ ଶଯନାଦ୍ଵିରକ୍ତଶ୍ଚ ତପୋଧନଃ
ରାତିରେ ଶୋଇଠୁ ଉଠି, ତାପସୀ ମନେ ବିରକ୍ତି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ନିଦ୍ରାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ତତ୍କାନ୍ତା ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନଂ ସତୀ
ନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି, ସେ ସତୀ ଝିଅ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନ ଦେଖିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀ ନିର୍ଵିଶନ୍ତୀ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଉଠି ଏବଂ ଖୋଜି, ସେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଆହାରଂ ଚ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ଯାଜ ସୁନ୍ଦରୀ
ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ସ ମୁନିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଗହ୍ଵରେ
ସେ ମୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୈଵେନ ରମ୍ଭା ଶୃଂଗାରଲୋଲୁପା
ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ସ୍ରଙ୍ଗାରରେ ଆସକ୍ତ ରମ୍ଭା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ଚ ତଂ କଥଯାମାସ ନିର୍ଜନେ ସମୁପସ୍ଥିତା 4.30.
ସେ ଏକାନ୍ତରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସି, କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।