ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ 4.30.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ମୁନି ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସ୍କା ହରିପ୍ରିଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମନକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ସ ଵିତୃପ୍ତୋ ଭଵତି କିଂ ଗୋଷ୍ପଦୋଦକପାନତଃ
ରାଧିକା କହିଲେ: ସେ କି ଗୋବନ୍ଧର ଚିହ୍ନର ପାଣି ପିଇ ମନସାନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ କି?
ଵେଦାନାଂ ଵେଦଵକ୍ତୄଣାଂ ଵିଧାତୁର୍ଜନକସ୍ଯ ଚ
ବେଦ, ବେଦ ପାଠକ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପିତା,
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଭୂଵ ହ
ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରଵଣାତ୍କଥନାଦ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଏ ଏବଂ କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭିପଦ୍ମାଦ୍ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ଵିଧିଃ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାତ୍ପୁରା
ପୁରୁଣା କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶିଶଵଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷୀଯା ନଗ୍ନା ଅଜ୍ଞାନିନୋ ଯଥା
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପରି ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ।
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ ତୃତୀଯଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ,
ତାନୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁତ ପୁତ୍ରକାଃ 4.30.
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ପୁଅମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କର'।
ଵିଧାତା ଵିମନସ୍କଶ୍ଚ ତନଯେଷୁ ଗତେଷୁ ଚ
ପୁଅମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାନେନ ନିର୍ମମେ ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ତପୋଧନାନ୍
ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନିଜ ଅଂଗରୁ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ।
ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିର୍ଭୃଗୁରଙ୍ଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ମରୀଚି, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା—
ଶଙ୍କୁଃ ଶଙ୍ଖଃ ପଞ୍ଚଶିଖଃ ପ୍ରଚେତାସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ
ଶଙ୍କୁ, ଶଂଖ, ପଞ୍ଚଶିଖ ଓ ପ୍ରଚେତାସ—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସଂସାରଂ କର୍ତୁମୁ ନ୍ମୁଖାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଝିଅ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ସଂସାର ଜୀବନକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ।
ତଦସ୍ତୁ ଚ କଥା ବହ୍ଵୀ ମୁନିଵଂଶାନୁକୀର୍ତନୀ
ଏଠାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ କଥା ଆଛି, ଯାହାରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ବଂଶାବଳୀ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ପ୍ରଚେତସଃ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନସିତୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ପ୍ରଚେତାସଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅସିତ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।
ନ ବଭୂଵ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ହେଉନଥିଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଂ ତେ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି 4.30.
ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସିଧାସଳଖ ଦେଖାଦେବେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଚ୍ଚରିତଂ ଵିପ୍ରୋ ଜଗାମ ଶିଵସନ୍ନିଧିମ୍
ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଗଲେ।
ସକଲତ୍ରୋ ଯଥା ଯୋଗୀ ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ନିଜ ଝିଅ ସହିତ, ଯୋଗୀ ଭାବେ, ସେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅସିତ ଉଵାଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୁରୂଣାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ
ଅସିତ କହିଲେ: ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗୀ, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମୃତ୍ଯୋମୃର୍ତ୍ଯୁସ୍ଵରୂପେଣ ମୃତ୍ଯୁସଂସାରଖଣ୍ଡନ
ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅମୃତତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସଂସାରର ବନ୍ଧନ କୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି।
କାଲରୂପଂ କଲଯତାଂ କାଲକାଲେଶ କାରଣ
ସମୟର ଆକୃତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର କାରଣ, ସମୟର ମାଲିକ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ।
ଗୁଣାତୀତ ଗୁଣାଧାର ଗୁଣବୀଜ ଗୁଣାତ୍ମକ
ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଗୁଣର ଆଧାର, ଗୁଣର ବୀଜ ଓ ଗୁଣର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେ ଚ ତତ୍ପର
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଶିଵଂ ନତ୍ଵା ପୁରସ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ଅସିତେନ କୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଅସିତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼ିବେ—
ସ ଲଭେଦ୍ଵୈ ଷ୍ଣଵଂ ପୁତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନିନଂ ଚିରଜୀଵିନମ୍ 4.30.
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପୁଅ ପାଇବେ।