ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସଦୃଶୈର୍ଵରୈଃ 4.30.
ସେ ରଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ ।। ସର୍ଵେ ସମାନରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧିକେଶ୍ଵରୌ
ହରିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ସମସ୍ତେ ଏକେ ରୂପରେ ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଗୋଲୋକଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଅତିଖର୍ଵଜନାକାରସ୍ତେଜୀଯାନତିକୁତ୍ସିତଃ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦେହଟି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବେଶି ଥିଲା ଏବଂ ସେ କେବେଉ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଵା ନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ଦେହାଦସ୍ଯ କିମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କିପରି ଛାଇଁ ବାହାରିଲା, ଏଉଁଥିରେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି?
ରଥସ୍ଥଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଗୋଲକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ରଥରେ ବସିଥିବା ସେ ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଉଁଠି ସହସ୍ରେ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ସତ୍କାରମଶ୍ରୁପୂର୍ଣେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଯୁଗାନ୍ତରଗତାମପି
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ ଏବଂ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯସି କାଲେନ ପ୍ରସଙ୍ଗେ ଵିଦୁଷାଂ ମୁଖାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ, ତୁମେ ଏହି କଥା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିପାରିବ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରୋ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୋଽପି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ 4.30.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ମୁନି ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିମନସ୍କା ହରିପ୍ରିଯା
କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ମନକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ସ ଵିତୃପ୍ତୋ ଭଵତି କିଂ ଗୋଷ୍ପଦୋଦକପାନତଃ
ରାଧିକା କହିଲେ: ସେ କି ଗୋବନ୍ଧର ଚିହ୍ନର ପାଣି ପିଇ ମନସାନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ କି?
ଵେଦାନାଂ ଵେଦଵକ୍ତୄଣାଂ ଵିଧାତୁର୍ଜନକସ୍ଯ ଚ
ବେଦ, ବେଦ ପାଠକ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପିତା,
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟଃ କୃଷ୍ଣୋ ବଭୂଵ ହ
ରାଧିକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରଵଣାତ୍କଥନାଦ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ପାପଂ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଏ ଏବଂ କୁହାଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭିପଦ୍ମାଦ୍ବଭୂଵ ଜଗତାଂ ଵିଧିଃ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସାତ୍ପୁରା
ପୁରୁଣା କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଶିଶଵଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷୀଯା ନଗ୍ନା ଅଜ୍ଞାନିନୋ ଯଥା
ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପରି ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ।
ସନକଶ୍ଚ ସନନ୍ଦଶ୍ଚ ତୃତୀଯଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ସନକ, ସନନ୍ଦ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ସନାତନ,
ତାନୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଧାତା ସୃଷ୍ଟିଂ କୁରୁତ ପୁତ୍ରକାଃ 4.30.
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ପୁଅମାନେ, ସୃଷ୍ଟି କର'।
ଵିଧାତା ଵିମନସ୍କଶ୍ଚ ତନଯେଷୁ ଗତେଷୁ ଚ
ପୁଅମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାନେନ ନିର୍ମମେ ପୁତ୍ରାନ୍ସ୍ଵାଙ୍ଗେଷୁ ଚ ତପୋଧନାନ୍
ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ନିଜ ଅଂଗରୁ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ।
ଅତ୍ରିଃ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ମରୀଚିର୍ଭୃଗୁରଙ୍ଗିରାଃ
ଅତ୍ରି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ମରୀଚି, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା—
ଶଙ୍କୁଃ ଶଙ୍ଖଃ ପଞ୍ଚଶିଖଃ ପ୍ରଚେତାସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ
ଶଙ୍କୁ, ଶଂଖ, ପଞ୍ଚଶିଖ ଓ ପ୍ରଚେତାସ—ଏହିମାନେ ସମସ୍ତେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
କଲତ୍ରଵନ୍ତସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସଂସାରଂ କର୍ତୁମୁ ନ୍ମୁଖାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଘରେ ଝିଅ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ସଂସାର ଜୀବନକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ।
ତଦସ୍ତୁ ଚ କଥା ବହ୍ଵୀ ମୁନିଵଂଶାନୁକୀର୍ତନୀ
ଏଠାରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ କଥା ଆଛି, ଯାହାରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ବଂଶାବଳୀ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ପ୍ରଚେତସଃ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନସିତୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ପ୍ରଚେତାସଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅସିତ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।
ନ ବଭୂଵ ସୁତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ହେଉନଥିଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀଂ ତେ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି 4.30.
ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସିଧାସଳଖ ଦେଖାଦେବେ।