ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତେଶ ଶେଷେନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମାଦୀନାମଧୀଶ୍ଵର
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ଶେଷ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଧର୍ମାଦିଙ୍କର ନାଥ।
ପ୍ରକୃତେ ପ୍ରାକୃତ ପ୍ରଜ୍ଞ ପ୍ରକୃତୀଶ ପରାତ୍ପର
ପ୍ରକୃତିର, ସ୍ୱାଭାବିକ, ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତବୀଜେଶ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ
ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର ମୂଳ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ।
ଅହୋ ଯସ୍ଯ ତ୍ରଯଃ ସ୍କନ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ହାଁ! ଯାହାଙ୍କର ତିନିଟି ଶାଖା ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର।
ସଂସାରଵିଫଲା ଏଵ ପ୍ରକୃତ୍ଯଂକୁରମେଵ ଚ
ସଂସାରର ଅଫଳତା ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅଙ୍କୁର।
ତେଜୋରୂପ ନିରାକାର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନୂହମେଵ ଚ
ତେଜର ଆକାର, ନିରାକାର, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଗୋଚର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନିପତ୍ଯ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାନ ଋଷି ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପପାତ ତତ୍ର ତଦ୍ଦେହଃ ପାଦପଦ୍ମସମୀପତଃ 4.29.
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ପଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣଂ ତୁ ଚୋତ୍ଥାଯ ଚ ପପାତ ହ
ସେ ସାତିଟି ତାଳଗଛର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଉଠି, ପୁଣି ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ସକାଳେ ଉଠି ପଢ଼େ,
ପ୍ରାଣାଧିକୋ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ସ୍ତୋତ୍ରରାଜଶ୍ଚ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମୃତେ ମୁନୌ କିଂ ଚକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଋଷି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଦ୍ଦେହଂ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ଯଥା ନରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେହକୁ ଅପନ ଛାତି ଉପରେ ରଖି, ମଣିଷ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପିପେଷୋଦ୍ରିକ୍ତମୋହତଃ
ତାଙ୍କ ଦୁଇହାତରେ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବନାରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଚାପିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିହୀନଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦେହରେ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ନଥିଲା।
ଦଗ୍ଧଂ ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥି ଜ୍ଵଲତା ଜଠରାଗ୍ନିନା
ତାଙ୍କ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ଜଠରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠେନ ନିର୍ମାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ଚନ୍ଦନ କାଠରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ।
ଦଦୌ ଚିତାଯାମଗ୍ନିଂ ଚ କାଷ୍ଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଵୋପରି
ସେ ଶବ ଉପରେ କାଠ ରଖି, ଚିତାରେ ଅଗ୍ନି ଦେଲେ।
ତଦ୍ଦେହେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତେ ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଦିଵି
ସେ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ, ଆକାଶରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ରତ୍ନସାରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ରଥ ଦେଖାଦେଲା।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସଦୃଶୈର୍ଵରୈଃ 4.30.
ସେ ରଥରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ଥିଲେ।
ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରା ହରେଃ ।। ସର୍ଵେ ସମାନରୂପାସ୍ତେ ପ୍ରଣମ୍ଯ ରାଧିକେଶ୍ଵରୌ
ହରିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଷଦମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, ସମସ୍ତେ ଏକେ ରୂପରେ ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଧୃତଵନ୍ତଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଦେହଂ ପ୍ରଣମଯ୍ଯ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଗତେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେ ଗୋଲୋକଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୀରାଧିକୋଵାଚ ଅତିଖର୍ଵଜନାକାରସ୍ତେଜୀଯାନତିକୁତ୍ସିତଃ
ଶ୍ରୀରାଧିକା କହିଲେ: ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦେହଟି ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବେଶି ଥିଲା ଏବଂ ସେ କେବେଉ ଉପେକ୍ଷା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଵା ନିର୍ଗତଂ ଭସ୍ମ ଦେହାଦସ୍ଯ କିମଦ୍ଭୁତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ କିପରି ଛାଇଁ ବାହାରିଲା, ଏଉଁଥିରେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି?
ରଥସ୍ଥଃ ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ସଦ୍ଯୋ ଗୋଲକଂ ଚ ଜଗାମ ହ
ରଥରେ ବସିଥିବା ସେ ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଉଁଠି ସହସ୍ରେ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଚ ସତ୍କାରମଶ୍ରୁପୂର୍ଣେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲ।
ରାଧିକାଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ ଯୁଗାନ୍ତରଗତାମପି
ରାଧିକାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ ଏବଂ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯସି କାଲେନ ପ୍ରସଙ୍ଗେ ଵିଦୁଷାଂ ମୁଖାତ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପରେ ସମୟ ଆସିଲେ, ତୁମେ ଏହି କଥା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିପାରିବ।