ପ୍ରହର୍ଷିତଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ କଥଯାମାସ ରାଧିକାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ସେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଥିଲେ।
ଧ୍ଯାନାଦ୍ଵିରତମଗ୍ରେ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ବହିରେଵ ତତ୍
ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରି, ସେ ବାହାରକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ନାମ୍ନାଽଷ୍ଟଵକ୍ରଂ ଜଟିଲଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ନାମର ଜଟାଧାରୀ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅହୋ କିଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମତେଜୋ ମୂର୍ତିମନ୍ତମିହ ସ୍ଵଯମ୍
ହାଁ! ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ନିଜେ ଦେହଧାରଣ କରିଛି କି?
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭୀତଂ ପ୍ରଣତକଂଧରମ୍
ହାତ ଯୋଡି, ଭକ୍ତି ଓ ଭୟରେ ଗଳା ନମାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଵଂ କଥଯାମାସ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଶଂକରେଣ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କର ମହିମା ଓ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର କଥା କହିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ର ଉଵାଚ ଗୁଣୀଶ ଗୁଣିନାଂ ବୀଜ ଗୁଣାଯନ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। 4.29.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର କହିଲେ: ଗୁଣମାନ୍ୟ, ଗୁଣବାନମାନଙ୍କର ମୂଳ, ଗୁଣର ଉତ୍ସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଶ ସିଦ୍ଧିବୀଜ ପରାତ୍ପର
ସିଦ୍ଧିର ଆକାର, ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ହେ ଵେଦବୀଜ ଵେଦଜ୍ଞ ଵେଦିନ୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ହେ ବେଦର ମୂଳ, ବେଦଜ୍ଞ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତେଶ ଶେଷେନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମାଦୀନାମଧୀଶ୍ଵର
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ଶେଷ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଧର୍ମାଦିଙ୍କର ନାଥ।
ପ୍ରକୃତେ ପ୍ରାକୃତ ପ୍ରଜ୍ଞ ପ୍ରକୃତୀଶ ପରାତ୍ପର
ପ୍ରକୃତିର, ସ୍ୱାଭାବିକ, ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତବୀଜେଶ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ
ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର ମୂଳ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ।
ଅହୋ ଯସ୍ଯ ତ୍ରଯଃ ସ୍କନ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ହାଁ! ଯାହାଙ୍କର ତିନିଟି ଶାଖା ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର।
ସଂସାରଵିଫଲା ଏଵ ପ୍ରକୃତ୍ଯଂକୁରମେଵ ଚ
ସଂସାରର ଅଫଳତା ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅଙ୍କୁର।
ତେଜୋରୂପ ନିରାକାର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନୂହମେଵ ଚ
ତେଜର ଆକାର, ନିରାକାର, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଗୋଚର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନିପତ୍ଯ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାନ ଋଷି ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପପାତ ତତ୍ର ତଦ୍ଦେହଃ ପାଦପଦ୍ମସମୀପତଃ 4.29.
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ପଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣଂ ତୁ ଚୋତ୍ଥାଯ ଚ ପପାତ ହ
ସେ ସାତିଟି ତାଳଗଛର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଉଠି, ପୁଣି ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ସକାଳେ ଉଠି ପଢ଼େ,
ପ୍ରାଣାଧିକୋ ମୁମୁକ୍ଷୂଣାଂ ସ୍ତୋତ୍ରରାଜଶ୍ଚ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମୃତେ ମୁନୌ କିଂ ଚକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଋଷି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଦ୍ଦେହଂ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ଯଥା ନରଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେହକୁ ଅପନ ଛାତି ଉପରେ ରଖି, ମଣିଷ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପିପେଷୋଦ୍ରିକ୍ତମୋହତଃ
ତାଙ୍କ ଦୁଇହାତରେ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବନାରେ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଚାପିଲେ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିହୀନଂ ତଚ୍ଛରୀରଂ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦେହରେ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ନଥିଲା।
ଦଗ୍ଧଂ ଲୋହିତମାଂସାସ୍ଥି ଜ୍ଵଲତା ଜଠରାଗ୍ନିନା
ତାଙ୍କ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ଜଠରର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଚିତାଂ ଚନ୍ଦନକାଷ୍ଠେନ ନିର୍ମାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ଚନ୍ଦନ କାଠରେ ଚିତା ତିଆରି କଲେ।
ଦଦୌ ଚିତାଯାମଗ୍ନିଂ ଚ କାଷ୍ଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶଵୋପରି
ସେ ଶବ ଉପରେ କାଠ ରଖି, ଚିତାରେ ଅଗ୍ନି ଦେଲେ।
ତଦ୍ଦେହେ ଭସ୍ମସାଦ୍ଭୂତେ ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ଦିଵି
ସେ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେବା ପରେ, ଆକାଶରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ରତ୍ନସାରଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ରଥ ଦେଖାଦେଲା।