ତସ୍ଯାଃ କପାଲେ ସିଂଦୂରତିଲକଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଦଦୌ
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ସୁନ୍ଦର ସିନ୍ଦୂର ଟିକିଆ ଲଗାଇଲେ।
ସାଲକ୍ତକାଂଶ୍ଚ ନଖରାଂଶ୍ଚିତ୍ରିତାନ୍ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ନଖଗୁଡିକୁ ଲାଲ ଆଲତା ଲଗାଇ ରଙ୍ଗିନ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯାଥ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମ ହି ସରୋଵରମ୍
ତାପରେ ଉଠି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ।
ନିର୍ମଲସ୍ଫଟିକାକାରଜଲପୂର୍ଣଂ ମନୋହରମ୍
ସେହି ହ୍ରଦ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ପରିଶ୍ରୁତ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ହ ତଯା ସହ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କଲେ।
ସହସ୍ରଦଲପଦ୍ମେ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମରେ, ମାଧବ ନିଜେ ନେଇଲେ
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମଦ୍ରଵମୀପ୍ସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ।
ତତୋ ଗଚ୍ଛଂସ୍ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଵଟମ୍ 4.29.
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ।
ମୂଲେ ଯୋଜନପର୍ଯନ୍ତଂ ଛାଯଯା ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ମୂଳରେ ଏକ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାୟାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପାକ୍ତେନ ସୁଶୀତେନ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନ ଚାଲୁଥିଲା।
ପ୍ରହର୍ଷିତଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ କଥଯାମାସ ରାଧିକାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ସେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଥିଲେ।
ଧ୍ଯାନାଦ୍ଵିରତମଗ୍ରେ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ବହିରେଵ ତତ୍
ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରି, ସେ ବାହାରକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ନାମ୍ନାଽଷ୍ଟଵକ୍ରଂ ଜଟିଲଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ନାମର ଜଟାଧାରୀ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅହୋ କିଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମତେଜୋ ମୂର୍ତିମନ୍ତମିହ ସ୍ଵଯମ୍
ହାଁ! ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ନିଜେ ଦେହଧାରଣ କରିଛି କି?
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭୀତଂ ପ୍ରଣତକଂଧରମ୍
ହାତ ଯୋଡି, ଭକ୍ତି ଓ ଭୟରେ ଗଳା ନମାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଵଂ କଥଯାମାସ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଶଂକରେଣ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କର ମହିମା ଓ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର କଥା କହିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ର ଉଵାଚ ଗୁଣୀଶ ଗୁଣିନାଂ ବୀଜ ଗୁଣାଯନ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। 4.29.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର କହିଲେ: ଗୁଣମାନ୍ୟ, ଗୁଣବାନମାନଙ୍କର ମୂଳ, ଗୁଣର ଉତ୍ସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଶ ସିଦ୍ଧିବୀଜ ପରାତ୍ପର
ସିଦ୍ଧିର ଆକାର, ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ହେ ଵେଦବୀଜ ଵେଦଜ୍ଞ ଵେଦିନ୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ହେ ବେଦର ମୂଳ, ବେଦଜ୍ଞ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ତେଶ ଶେଷେନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମାଦୀନାମଧୀଶ୍ଵର
ବ୍ରହ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ଶେଷ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଧର୍ମାଦିଙ୍କର ନାଥ।
ପ୍ରକୃତେ ପ୍ରାକୃତ ପ୍ରଜ୍ଞ ପ୍ରକୃତୀଶ ପରାତ୍ପର
ପ୍ରକୃତିର, ସ୍ୱାଭାବିକ, ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତବୀଜେଶ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରଣ
ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର ମୂଳ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ।
ଅହୋ ଯସ୍ଯ ତ୍ରଯଃ ସ୍କନ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ହାଁ! ଯାହାଙ୍କର ତିନିଟି ଶାଖା ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର।
ସଂସାରଵିଫଲା ଏଵ ପ୍ରକୃତ୍ଯଂକୁରମେଵ ଚ
ସଂସାରର ଅଫଳତା ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅଙ୍କୁର।
ତେଜୋରୂପ ନିରାକାର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାନୂହମେଵ ଚ
ତେଜର ଆକାର, ନିରାକାର, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଗୋଚର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ନିପତ୍ଯ ଚରଣାମ୍ବୁଜେ
ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାନ ଋଷି ପଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପପାତ ତତ୍ର ତଦ୍ଦେହଃ ପାଦପଦ୍ମସମୀପତଃ 4.29.
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ପଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲା।
ସପ୍ତତାଲପ୍ରମାଣଂ ତୁ ଚୋତ୍ଥାଯ ଚ ପପାତ ହ
ସେ ସାତିଟି ତାଳଗଛର ଉଚ୍ଚତାକୁ ଉଠି, ପୁଣି ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ସକାଳେ ଉଠି ପଢ଼େ,