ମାଧଵୋ ରାଧଯା ସାର୍ଦ୍ଧମନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ହ
ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଏକି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କଲାମାନପ୍ରକାରଂ ଚ ଶୃଂଗାରଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଧୁର ଖେଳା ଓ ପ୍ରେମର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି କଲେ।
ତଟେ ତଟେ ନଦୀନାଂ ଚ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନଥିଲେ,
କାଲିନ୍ଦେ ଚ ପୁଲିନ୍ଦେ ଚ ମନ୍ଦିରେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
କାଳିନ୍ଦୀ, ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ମନ୍ଦିରରେ,
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାପୁଲିନଜେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ସୁପୁଷ୍ପିତେ
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଜଗାମ ମଲଯଦ୍ରୋଣୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସେ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ସୁଗନ୍ଧିତ ମଲୟ ପର୍ବତ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଗଲେ।
ଅତୀଵ ସୁଖସଂଭୋଗାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଧିକା
ଅତ୍ୟଧିକ ସୁଖ ଭୋଗରେ ରାଧିକା ଅଚେତନ ହୋଇପଡିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଘନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଦେଖି, ମଧୁର ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚେତନାଂ କାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତନ୍ଦ୍ରିତାମ୍ 4.29.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଫେରାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶୟନ କରାଇଲେ।
କବରୀଂ ରଚଯାମାସ କିଂଚିଦ୍ଵାମେନ ଵକ୍ରତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କେଶକୁ ଅଲ୍ପ ସାଉଁ ହାତରେ ହଳକା ତରଙ୍ଗିତ କରି ଗଠନ କଲେ।
ତସ୍ଯାଃ କପାଲେ ସିଂଦୂରତିଲକଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଦଦୌ
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ସୁନ୍ଦର ସିନ୍ଦୂର ଟିକିଆ ଲଗାଇଲେ।
ସାଲକ୍ତକାଂଶ୍ଚ ନଖରାଂଶ୍ଚିତ୍ରିତାନ୍ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ନଖଗୁଡିକୁ ଲାଲ ଆଲତା ଲଗାଇ ରଙ୍ଗିନ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯାଥ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମ ହି ସରୋଵରମ୍
ତାପରେ ଉଠି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ।
ନିର୍ମଲସ୍ଫଟିକାକାରଜଲପୂର୍ଣଂ ମନୋହରମ୍
ସେହି ହ୍ରଦ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ପରିଶ୍ରୁତ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ହ ତଯା ସହ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କଲେ।
ସହସ୍ରଦଲପଦ୍ମେ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମରେ, ମାଧବ ନିଜେ ନେଇଲେ
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମଦ୍ରଵମୀପ୍ସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ।
ତତୋ ଗଚ୍ଛଂସ୍ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଵଟମ୍ 4.29.
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ।
ମୂଲେ ଯୋଜନପର୍ଯନ୍ତଂ ଛାଯଯା ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ମୂଳରେ ଏକ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାୟାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପାକ୍ତେନ ସୁଶୀତେନ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନ ଚାଲୁଥିଲା।
ପ୍ରହର୍ଷିତଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ କଥଯାମାସ ରାଧିକାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରାଧିକାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ସେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମଧୁର ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଥିଲେ।
ଧ୍ଯାନାଦ୍ଵିରତମଗ୍ରେ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ବହିରେଵ ତତ୍
ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରି, ସେ ବାହାରକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ନାମ୍ନାଽଷ୍ଟଵକ୍ରଂ ଜଟିଲଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର ନାମର ଜଟାଧାରୀ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଅହୋ କିଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମତେଜୋ ମୂର୍ତିମନ୍ତମିହ ସ୍ଵଯମ୍
ହାଁ! ଏହିଠାରେ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ନିଜେ ଦେହଧାରଣ କରିଛି କି?
ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭୀତଂ ପ୍ରଣତକଂଧରମ୍
ହାତ ଯୋଡି, ଭକ୍ତି ଓ ଭୟରେ ଗଳା ନମାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଵଂ କଥଯାମାସ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ଯତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଶଂକରେଣ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କର ମହିମା ଓ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର କଥା କହିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵକ୍ର ଉଵାଚ ଗୁଣୀଶ ଗୁଣିନାଂ ବୀଜ ଗୁଣାଯନ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। 4.29.
ଅଷ୍ଟାବକ୍ର କହିଲେ: ଗୁଣମାନ୍ୟ, ଗୁଣବାନମାନଙ୍କର ମୂଳ, ଗୁଣର ଉତ୍ସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସିଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଶ ସିଦ୍ଧିବୀଜ ପରାତ୍ପର
ସିଦ୍ଧିର ଆକାର, ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା।
ହେ ଵେଦବୀଜ ଵେଦଜ୍ଞ ଵେଦିନ୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵର
ହେ ବେଦର ମୂଳ, ବେଦଜ୍ଞ, ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।