କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରହୋ କୃଷ୍ଣ ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରଲୋଚନାଃ
କେହି କେହି ହସି ହସି, ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, 'ଆହା, କୃଷ୍ଣ!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରଯେ କୃଷ୍ଣ ସ୍ଵକ୍ରୋଡେଽସ୍ମାଂଶ୍ଚ କୁର୍ଵିତି
କେହି କହିଲେ, 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମକୁ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ନିଅ।'
ଉଵାଚ କାଚିଦ୍ଦର୍ପେଣ ପ୍ରମତ୍ତା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ଅନ୍ୟେକ ଗର୍ବରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଉଵାଚ କାଚିଦୀଶଂ ତଂ ସିନ୍ଦୂରଂ ଦେହି ମାମିତି
ଏକ ଜଣେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ ସିନ୍ଦୂର ଦିଅ।'
କୃତ୍ଵା କୁନ୍ତଲସଂସ୍କାରଂ କୁରୁ ମେ କବରୀମିତି
'ମୋ କେଶ ଗଠନ କର, ମୋର ଚୁଲକୁ ସୁନ୍ଦର କର,' ଅନ୍ୟେକ କହିଲେ।
ସ୍ଵାଂଗଵେଷଵିଧାଯିନ୍ଯୋ ଭୂଷାର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତିମୂଲଯୋଃ
ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶରୀର ଶୃଙ୍ଗାର କରି, କାନ ଓ ମୂଳରେ ଗହଣା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ତନ୍ମୁଖାମ୍ଭୋଜଂ ସସ୍ମିତା ମୈଥୁନାଯ ଚ
ସେମାନେ ହସି ହସି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ମିଳନ ଆଶା କଲେ।
ଜହାର ପୀତଵସନଂ କୃତ୍ଵା ନଗ୍ନଂ ଚ କାମିନୀ
ଏକ ଅତି କାମନାମୟ ନାରୀ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲି, ନଗ୍ନ ହୋଇ ଦାଉଁଥିଲେ।
ଅଲକ୍ତକଦ୍ରଵଂ ଦେହି ପାଦଯୋର୍ନଖରେଷୁ ଚ 4.29.
'ମୋ ପାଦ ଓ ନଖରେ ଆଲକ୍ତକ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଦିଅ,' ସେ କହିଲେ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯାଂ କରୁ ପତ୍ରାଵଲୀମିତି
'ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତିରେ ଶୋଭାମୟ ପତ୍ର ଆକୃତି ଦେଖାଇଦିଅ,' ସେ କହିଲେ।
ମାଧଵୋ ରାଧଯା ସାର୍ଦ୍ଧମନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ହ
ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଏକି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କଲାମାନପ୍ରକାରଂ ଚ ଶୃଂଗାରଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଧୁର ଖେଳା ଓ ପ୍ରେମର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି କଲେ।
ତଟେ ତଟେ ନଦୀନାଂ ଚ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନଥିଲେ,
କାଲିନ୍ଦେ ଚ ପୁଲିନ୍ଦେ ଚ ମନ୍ଦିରେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
କାଳିନ୍ଦୀ, ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ମନ୍ଦିରରେ,
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାପୁଲିନଜେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ସୁପୁଷ୍ପିତେ
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଜଗାମ ମଲଯଦ୍ରୋଣୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସେ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ସୁଗନ୍ଧିତ ମଲୟ ପର୍ବତ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଗଲେ।
ଅତୀଵ ସୁଖସଂଭୋଗାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଧିକା
ଅତ୍ୟଧିକ ସୁଖ ଭୋଗରେ ରାଧିକା ଅଚେତନ ହୋଇପଡିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଘନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଦେଖି, ମଧୁର ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚେତନାଂ କାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତନ୍ଦ୍ରିତାମ୍ 4.29.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଫେରାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶୟନ କରାଇଲେ।
କବରୀଂ ରଚଯାମାସ କିଂଚିଦ୍ଵାମେନ ଵକ୍ରତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କେଶକୁ ଅଲ୍ପ ସାଉଁ ହାତରେ ହଳକା ତରଙ୍ଗିତ କରି ଗଠନ କଲେ।
ତସ୍ଯାଃ କପାଲେ ସିଂଦୂରତିଲକଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଦଦୌ
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ସୁନ୍ଦର ସିନ୍ଦୂର ଟିକିଆ ଲଗାଇଲେ।
ସାଲକ୍ତକାଂଶ୍ଚ ନଖରାଂଶ୍ଚିତ୍ରିତାନ୍ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ନଖଗୁଡିକୁ ଲାଲ ଆଲତା ଲଗାଇ ରଙ୍ଗିନ କଲେ।
ଉତ୍ଥାଯାଥ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଜଗାମ ହି ସରୋଵରମ୍
ତାପରେ ଉଠି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ଗଲେ।
ନିର୍ମଲସ୍ଫଟିକାକାରଜଲପୂର୍ଣଂ ମନୋହରମ୍
ସେହି ହ୍ରଦ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ପରିଶ୍ରୁତ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ହ ତଯା ସହ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କଲେ।
ସହସ୍ରଦଲପଦ୍ମେ ଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସହସ୍ରଦଳ ପଦ୍ମରେ, ମାଧବ ନିଜେ ନେଇଲେ
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମଦ୍ରଵମୀପ୍ସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ।
ତତୋ ଗଚ୍ଛଂସ୍ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଵଟମ୍ 4.29.
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସାମ୍ନାରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ।
ମୂଲେ ଯୋଜନପର୍ଯନ୍ତଂ ଛାଯଯା ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ମୂଳରେ ଏକ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାୟାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ପୁଷ୍ପାକ୍ତେନ ସୁଶୀତେନ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନ ଚାଲୁଥିଲା।