ନିମ୍ବାରଣ୍ଯେ ମଧୁଵନେ ଜମ୍ବୀରକାନନେ ତଥା
ନିମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲ, ମଧୁବନ ଓ ଜମ୍ବିର କାନନରେ,
ବଦରୀକାନନେ ବିଲ୍ଵଵନେ ନାରିଙ୍ଗକାନନେ
ବଦରୀ କାନନ, ବିଲ୍ବବନ ଓ ନାରିଙ୍ଗ କାନନରେ,
ମନ୍ଦାରକାନନେ ତାଲଵନେ ଚୂତଵନେ ତଥା
ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନ, ତାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଆମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଆମ୍ରାତକଵନେ ଜମ୍ବୂଗହନେ ଶାଲକାନନେ
ଆମ୍ରାତକ ଉଦ୍ୟାନ, ଜାମୁ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଶାଳ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧଗହନେ ଘୋରେ ତଥା ଶ୍ରୀଖଣ୍ଡକାନନେ
ଭୟଙ୍କର ବଟ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଏଵଂ ରେମେ କୌତୁକେନ କାମାତ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦିଵାନିଶମ୍
ଏଭଳି ଆନନ୍ଦ ଓ କୌତୁହଳରେ, ସେ ତିରିଶି ଦିନ ଓ ରାତି ମଜା କଲେ।
ନ କାମିନୀନାଂ କାମଶ୍ଚ ଶୃଙ୍ଗାରେଣ ନିଵର୍ତତେ
କାମନାମୟ ନାରୀମାନଙ୍କର ଆଶା କେବେ ମଧୁର ପ୍ରେମରେ କମେ ନାହିଁ।
ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵଗେହଂ ଚ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚ ମୁନଯସ୍ତଥା 4.28.
ଦେବତା, ଦେବୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଗେହେ ଗେହେ ନୃପେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଲେଭିରେ ଜନ୍ମ ଭାରତେ
ଭାରତରେ ରାଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅତିପ୍ରୌଢାଶ୍ଚ ମାନିନ୍ଯୋ ନେଶ୍ଵରଂ ମେନିରେ ପତିମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ବହୁତ ଗର୍ବିତ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନାଥ ବୋଲି ମନେ କଲେ ନାହିଁ।
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରହୋ କୃଷ୍ଣ ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରଲୋଚନାଃ
କେହି କେହି ହସି ହସି, ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, 'ଆହା, କୃଷ୍ଣ!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରଯେ କୃଷ୍ଣ ସ୍ଵକ୍ରୋଡେଽସ୍ମାଂଶ୍ଚ କୁର୍ଵିତି
କେହି କହିଲେ, 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମକୁ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ନିଅ।'
ଉଵାଚ କାଚିଦ୍ଦର୍ପେଣ ପ୍ରମତ୍ତା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ଅନ୍ୟେକ ଗର୍ବରେ ମତିହାରା ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଉଵାଚ କାଚିଦୀଶଂ ତଂ ସିନ୍ଦୂରଂ ଦେହି ମାମିତି
ଏକ ଜଣେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ ସିନ୍ଦୂର ଦିଅ।'
କୃତ୍ଵା କୁନ୍ତଲସଂସ୍କାରଂ କୁରୁ ମେ କବରୀମିତି
'ମୋ କେଶ ଗଠନ କର, ମୋର ଚୁଲକୁ ସୁନ୍ଦର କର,' ଅନ୍ୟେକ କହିଲେ।
ସ୍ଵାଂଗଵେଷଵିଧାଯିନ୍ଯୋ ଭୂଷାର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତିମୂଲଯୋଃ
ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶରୀର ଶୃଙ୍ଗାର କରି, କାନ ଓ ମୂଳରେ ଗହଣା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ତନ୍ମୁଖାମ୍ଭୋଜଂ ସସ୍ମିତା ମୈଥୁନାଯ ଚ
ସେମାନେ ହସି ହସି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ମିଳନ ଆଶା କଲେ।
ଜହାର ପୀତଵସନଂ କୃତ୍ଵା ନଗ୍ନଂ ଚ କାମିନୀ
ଏକ ଅତି କାମନାମୟ ନାରୀ ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲି, ନଗ୍ନ ହୋଇ ଦାଉଁଥିଲେ।
ଅଲକ୍ତକଦ୍ରଵଂ ଦେହି ପାଦଯୋର୍ନଖରେଷୁ ଚ 4.29.
'ମୋ ପାଦ ଓ ନଖରେ ଆଲକ୍ତକ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଦିଅ,' ସେ କହିଲେ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯାଂ କରୁ ପତ୍ରାଵଲୀମିତି
'ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତିରେ ଶୋଭାମୟ ପତ୍ର ଆକୃତି ଦେଖାଇଦିଅ,' ସେ କହିଲେ।
ମାଧଵୋ ରାଧଯା ସାର୍ଦ୍ଧମନ୍ତର୍ଧାନଂ ଚକାର ହ
ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଏକି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
କଲାମାନପ୍ରକାରଂ ଚ ଶୃଂଗାରଂ ଚ ଚକାର ହ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଧୁର ଖେଳା ଓ ପ୍ରେମର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି କଲେ।
ତଟେ ତଟେ ନଦୀନାଂ ଚ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନଥିଲେ,
କାଲିନ୍ଦେ ଚ ପୁଲିନ୍ଦେ ଚ ମନ୍ଦିରେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
କାଳିନ୍ଦୀ, ପୁଲିନ୍ଦ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ମନ୍ଦିରରେ,
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାପୁଲିନଜେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ସୁପୁଷ୍ପିତେ
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ,
ଜଗାମ ମଲଯଦ୍ରୋଣୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସେ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧର ସୁଗନ୍ଧିତ ମଲୟ ପର୍ବତ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଗଲେ।
ଅତୀଵ ସୁଖସଂଭୋଗାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଧିକା
ଅତ୍ୟଧିକ ସୁଖ ଭୋଗରେ ରାଧିକା ଅଚେତନ ହୋଇପଡିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଘନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଦେଖି, ମଧୁର ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଚେତନାଂ କାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତନ୍ଦ୍ରିତାମ୍ 4.29.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଫେରାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶୟନ କରାଇଲେ।
କବରୀଂ ରଚଯାମାସ କିଂଚିଦ୍ଵାମେନ ଵକ୍ରତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର କେଶକୁ ଅଲ୍ପ ସାଉଁ ହାତରେ ହଳକା ତରଙ୍ଗିତ କରି ଗଠନ କଲେ।