କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଦଯଃ ସର୍ଵେ ତଥାଽଷ୍ଟୌ ଭୈରଵେଶ୍ଵରାଃ
ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରପାଳ ଏବଂ ଅଷ୍ଟ ଭୈରବ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆସିଥିଲେ।
ଭାରତ୍ଯା ସହ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଶାତକୌମ୍ଭରଥସ୍ଥିତଃ
ସରସ୍ୱତୀ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ସୁନାର ରଥରେ ବସିଥିଲେ।
ସୁଵର୍ଣସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥଶ୍ଚ ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷୀ ଚ କର୍ମଣାମ୍
ଧର୍ମ, କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ, ସୁନାର ରଥରେ ବସିଥିଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପୂର୍ଣରାସଂ ଚ ସକାମା ଵକ୍ରଲୋଚନା
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ବକ୍ରନୟନା ନାରୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାସ ଦେଖିଲେ।
ଶଚ୍ଯା ସହ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ରୋହିଣ୍ଯା ଚ କଲାନିଧିଃ
ଶଚୀ ସହିତ ମହାଇନ୍ଦ୍ର, ରୋହିଣୀ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଥିଲେ।
ସମାଜଗାମ କାମଶ୍ଚ ରତିଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଵକ୍ଷସି
କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ରତିଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଧରି ଆସିଥିଲେ।
ଆକାଶସ୍ଥାଶ୍ଚ ଦଦୃଶୁଃ ସରାସଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସସ୍ମିତାଶ୍ଚ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ହସୁଥିବା ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।
କସ୍ତୂରୀଯୁକ୍ତମାଲ୍ଯାନାଂ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଚକ୍ରୁର୍ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ 4.28.
ମହାମୁନିମାନେ କଷ୍ଟୂରୀ ଲଗା ମାଳା ବର୍ଷା କଲେ।
ସ୍ଥଲେ ରତିରସଂ କୃତ୍ଵା ଜଗାମ ଯମୁନାଜଲମ୍
ଭୂମିରେ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ଯମୁନା ଜଳକୁ ଗଲେ।
ଗୋପୀଭିଃ ସହ ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ମାଯାଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରୂପିକାଃ
ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ମାୟା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଜଲଂ ଦଦୌ ରାଧିକାଯୈ ସକାମୋ ମାଧଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମାଧବ ନିଜେ ଆଗ୍ରହ ସହିତ ରାଧିକାକୁ ଜଳ ଦେଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ସା ଚ ନଗ୍ନା ବଭୂଵ ହ
ସେ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ନେଲେ, ଏବଂ ସେ ନଗ୍ନ ହେଲେ।
ସିନ୍ଦୂରପକ୍ଷକଂ ଲୁପ୍ତଂ ଵେଷଂ ଚ ଜଲତାଡନୈଃ
ତାଙ୍କର ସିନ୍ଧୂର ଓ କେଶପାଶ ଜଳରେ ଧୋଇଯିବାରୁ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ଜଳ ଛିଟାରେ ବସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲା।
ତାଂ ଚ ନଗ୍ନାଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ନିମମଜ୍ଜ ଜଲେ ହରିଃ
ହରି ତାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଜଳରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବିଲୀନ ହେଲେ।
ତାଂ ଚ ନଗ୍ନାଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ଗୋପିକାଂ କ୍ରୀଡଯା ନତାମ୍
ତାଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଦେଖାଇ, ନମ୍ର ହୋଇଥିବା ଗୋପୀ ସହିତ ଖେଳ କଲେ।
ସା ଵେଗେନ ସମୁତ୍ଥାଯ ବଲାଜ୍ଜଗ୍ରାହ ମାଧଵମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଶକ୍ତିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ପୀତଵସନଂ ତଂ ଚକାର ଦିଗମ୍ବରମ୍
ତାଙ୍କର ପୀତବସନ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦିଗମ୍ବର କଲେ।
ହରିଂ ପୁନଃ ସମାକୃଷ୍ଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ପାଥସି 4.28.
ସେ ପୁଣି ହରିଙ୍କୁ ଟାଣି, ଜଳରେ ପଠାଇଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ମାଧଵଃ ଶୀଘ୍ରଂ ତାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ ଏଵଂ ତା ମୂର୍ତଯଃ ସର୍ଵା ଗୋପୀଭିଃ ସହ କୌତୁକାତ୍
ମାଧବ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଧରି ହସିଲେ; ଏଭଳି ସମସ୍ତ ରୂପ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳ କଲେ।
ତୀରଂ ଗତ୍ଵା ତଯା ସାର୍ଧଂ ହରିର୍ନଗ୍ନଶ୍ଚ ମଗ୍ନଯା
ହରି ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯିଏ ଜଳରେ ବିଲୀନ ଥିଲେ, ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସାଥିରେ କୂଳକୁ ଗଲେ।
ରାଧିକାଯୈ ଦଦୌ ଵସ୍ତ୍ରଂ ରମ୍ଯାଂ ମାଲାଂ ଚ ମାଧଵଃ
ମାଧବ ରାଧିକାକୁ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗେ କୁଙ୍କୁମାନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଏବଂ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇଲେ।
ନିର୍ମାଯ ଚୂଡାଂ ଲଲିତାଂ କାମିନୀଂ ଚିତ୍ତମୋହିନୀମ୍
ସେ ଏକ ଲାଜବାବ ଏବଂ ମନମୋହନ ଚୂଡ଼ା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ରାଧିକାଯାଶ୍ଚ କବରୀଂ ସୁମନୋହରାମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଧିକାଙ୍କର ଅତି ସୁନ୍ଦର କେଶକୁ ଶୋଭାୟମାନ କଲେ।
ଦଦୌ ଲଲାଟେ ସିନ୍ଦୂରଂ କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଭିଃ ସହ
ସେ ତାଙ୍କର କପାଳରେ ସିନ୍ଧୁର ଏବଂ କସ୍ତୂରୀର ଚିହ୍ନ ଲଗାଇଲେ।
ନଖାଙ୍ଗଂ ସ୍ତନଯୋରୂର୍ଵୋରୁରସ୍ଯେଵ ଘନଂ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଅଂସ, ଉରୁ, ଓ ଛାତିରେ ନଖର ଚିହ୍ନ ଦେଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାନାଂ ଦ୍ରଵେଣ ସଃ 4.28.
ସେ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ରସ ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ପୁନରାଶ୍ଲେଷଣଂ କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ମାଲାଂ ଗଲେ ପୁନଃ
ପୁଣିଥରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ଅଲକ୍ତକଂ ଚରଣଯୋର୍ନଖେଷୁ ଚ ଦଦୌ ପୁନଃ
ସେ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଓ ନଖରେ ଆଲକ୍ତକ ଲଗାଇଲେ।