କଟାକ୍ଷକାମବାଣୈଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଧଃ କ୍ରୀଡାରସୋନ୍ମୁଖଃ
ତାଙ୍କର କଟାକ୍ଷ ଓ କାମବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେ ଖେଳ ମଜା ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ।
ପପାତ ମୁରଲୀ ତସ୍ଯ କ୍ରୀଡାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବାଂଶୀ ଓ ଖେଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କମଳ ଭୂମିକା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଯୌ ରାଧାନ୍ତିକଂ ମୁଦା
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହିଁ ସେ ହୁସ୍ତ ହେଇ ଆନନ୍ଦରେ ରାଧାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନାଂ ସତୀ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ ସେ ପୁଣି ସ୍ଥିର ହେଲେ।
ମନୋ ଜହାର ରାଧାଯାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତସ୍ଯ ଚ ସା ମୁନେ
କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କ ମନ ହରିନେଲେ, ଏବଂ ରାଧା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମନ ହରିନେଲେ, ମୁନି।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନଦର୍ପଣସଂଯୁତମ୍
ଘରଟି ରତ୍ନ ଦୀପ ଓ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
କର୍ପୂରାନ୍ଵିତତାମ୍ବୂଲୈର୍ଭୋଗଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ କପୂର ମିଶା ତାମ୍ବୁଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦ୍ରବ୍ୟ ରହିଥିଲା।
ରାଧଯା ଦତ୍ତତାମ୍ବୂଲଂ ଚଖାଦ ମଧୁସୂଦନଃ
ମାଧୁସୂଦନ ରାଧା ଦିଆ ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇଲେ।
ଦତ୍ତଂ ଚର୍ଵିତତାମ୍ବୂଲଂ ରାଧାଯୈ ପ୍ରଭୁଣା ମୁଦା
ପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚବାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ରାଧାକୁ ଦେଲେ।
ରାଧାଚର୍ଵିତତାମ୍ବୂଲଂ ଯଯାଚେ ମାଧଵୋ ମୁଦା 4.28.
ମାଧବ ଖୁସିରେ ରାଧା ଚବାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ଚାହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସକାମଃ ସୁରତୋନ୍ମୁଖଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଓ ମିଳନ ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ।
ଶୃଙ୍ଗାରାଷ୍ଟପ୍ରକାରଂ ଚ ଵିପରୀତାଦିକଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଶୃଙ୍ଗାରର ଆଠ ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କରିଥିଲେ।
କାମଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯଦ୍ଗୋପ୍ଯଂ ଚୁମ୍ବନାଷ୍ଟଵିଧଂ ପରମ୍
ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଅଠପ୍ରକାର ଚୁମ୍ବନ ଅଛି, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଳା ଅତି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହିଛି।
ଅଙ୍ଗୈରଙ୍ଗାନି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗାନି ସ୍ମରାତୁରଃ
ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ଅଙ୍ଗ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ ସହ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ ଯୋଗୁଁ, ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ—
ଶୃଙ୍ଗାରକୁଶଲୌ ତୌ ତୁ କାମଶାସ୍ତ୍ରସୁପଣ୍ଡିତୌ
ସେମାନେ ଶୃଙ୍ଗାର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଗୃହେ ଗୃହେ ରମ୍ଯେ ନାନାମୂର୍ତିଂ ଵିଧାଯ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁନ୍ଦର ଘରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି—
ଗୋପୀନାଂ ନଵ ଲକ୍ଷାଣି ଗୋପାନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ନବ ଲକ୍ଷ ଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ସେତେ ଥିଲେ।
ମୁକ୍ତକେଶାନି ନଗ୍ନାନି ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଭୂଷଣାନି ଚ
ଖୋଲା କେଶ, ନଗ୍ନ ଦେହ ଏବଂ ଚୁଡ଼ାମଣି ଭଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା।
କଙ୍କଣାନାଂ କିଂକିଣୀନାଂ ଵଲଯାନାଂ ଚ ନାରଦ
ବାହୁଡ଼ି, ପାଉଜି ଏବଂ ବଳୟମାନେ, ହେ ନାରଦ—
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥଲକ୍ରୀଡାଂ ଯଯୁସ୍ତାନି ଜଲଂ ମୁଦା 4.28.
ଏଭଳି ଭୂମିରେ ଖେଳି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ଗଲେ।
ତୂର୍ଣଂ ଜଲାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ଵାସାଂସି ପରିଧାଯ ଚ
ତୁରନ୍ତ ଜଳରୁ ବାହାରି, ପୁନି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପୁଷ୍ପମାଲିକାଃ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଏବଂ ଫୁଲର ମାଳା—
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି କୌତୁକାତ୍
କର୍ପୂର ଏବଂ ପାନ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଆନନ୍ଦରେ ଭୋଗ କଲେ।
କାଚିତ୍କାମାତୁରା କୃଷ୍ଣଂ ବଲାଦାକୃଷ୍ଯ କୌତୁକାତ୍
କେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମାତୁର ହୋଇ, କୌତୁହଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୋରକରି ଟାଣିଲେ।
କାଚିତ୍କାମପ୍ରମତ୍ତା ଚ ନଗ୍ନଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାଧଵମ୍
ଅନ୍ୟେଜଣେ, କାମରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ମାଧବଙ୍କୁ ନଗ୍ନ କରିଦେଲେ।
ଯୁକ୍ତିଂ ଶୃଣ୍ଵିତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା କାଚିତ୍ସଂଗୃହ୍ଯ ସ୍ଵାମିନମ୍
ତାଙ୍କର ଚତୁର କଥା ଶୁଣି, କେହି ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ସସ୍ମିତଂ ସକଟାକ୍ଷଂ ଚ ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତନୋନ୍ନତମ୍
ହସି, କଟାକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଏବଂ ଉନ୍ନତ ସ୍ତନ ସହ—
କାଚିତ୍କାନ୍ତଂ କରେ କୃତ୍ଵା ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶ୍ରୋଣିଦେଶତଃ
କେହି ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି, ନିଜ କଟି ପାଖରେ ବସାଇଲେ।
କାଚିଚ୍ଚୂଡାଂ ସମାକୃଷ୍ଯ ମଯୂରପିଚ୍ଛକଂ ଦଦୌ
କେହି ଚୂଡ଼ା ଟାଣି, ମୟୂରପିଛା ଦେଲେ।
ପ୍ରଦଦୌ ସ୍ଵାମିନେ କାମାତ୍ପ୍ରେମଵର୍ଧନହେତଵେ 4.28.
ସେ ଏହାକୁ ଆପଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାରେ, ପ୍ରେମ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ଦେଲେ।