ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ ପ୍ରଵିଵେଶ ରାଧିକା ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଧିକା ରାସମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରାଧାମାରାତ୍ତୁ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ରାଧାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ମଧ୍ଯସ୍ଥାଂ ସଖିସଙ୍ଘାନାଂ ରତ୍ନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଗାମିନୀଂ ରମ୍ଯାଂ ମୁନିମାନସମୋହିନୀମ୍
ସେ ଗଜରାଜୀ ଭଳି ଗମନ କରୁଥିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ।
ତଲଶ୍ରୋଣିନିତମ୍ବାନାଂ ଭାରଶେଷାନ୍ଵିତାଂ ପରାମ୍ ବିଭ୍ରତୀଂ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର କମର, ନିତମ୍ବ ଓ ଉରୁରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାର ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଗୁଛ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ରାଧା ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ କିଶୋରଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରମ୍
ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ଯୁବକ, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର।
କନ୍ଦର୍ପକୋଟିଲାଵଣ୍ଯଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
ସେ ଦଶ ମିଲିଅନ କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ଲାଜବାବ ଶୃଙ୍ଗାର ରୂପର ଆଶ୍ରୟ, ମନମୋହନ।
ପରମାଦ୍ଭୁତରୂପଂ ଚ ସର୍ଵତ୍ରାନୁପମଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା।
ଵକ୍ରଲୋଚନକୋଣେନ ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ପୁନଃପୁନଃ
ତିନି ତାଙ୍କର ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁର କୋଣରୁ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ସା ସଦ୍ଯଃ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା 4.28.
କାମବାଣର ଘାତରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
କଟାକ୍ଷକାମବାଣୈଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଧଃ କ୍ରୀଡାରସୋନ୍ମୁଖଃ
ତାଙ୍କର କଟାକ୍ଷ ଓ କାମବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେ ଖେଳ ମଜା ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ।
ପପାତ ମୁରଲୀ ତସ୍ଯ କ୍ରୀଡାକମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ବାଂଶୀ ଓ ଖେଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କମଳ ଭୂମିକା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଯୌ ରାଧାନ୍ତିକଂ ମୁଦା
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହିଁ ସେ ହୁସ୍ତ ହେଇ ଆନନ୍ଦରେ ରାଧାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନାଂ ସତୀ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ମାତ୍ରରେ ସେ ପୁଣି ସ୍ଥିର ହେଲେ।
ମନୋ ଜହାର ରାଧାଯାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତସ୍ଯ ଚ ସା ମୁନେ
କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କ ମନ ହରିନେଲେ, ଏବଂ ରାଧା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମନ ହରିନେଲେ, ମୁନି।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପସଂଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନଦର୍ପଣସଂଯୁତମ୍
ଘରଟି ରତ୍ନ ଦୀପ ଓ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
କର୍ପୂରାନ୍ଵିତତାମ୍ବୂଲୈର୍ଭୋଗଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସମନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ କପୂର ମିଶା ତାମ୍ବୁଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଦ୍ରବ୍ୟ ରହିଥିଲା।
ରାଧଯା ଦତ୍ତତାମ୍ବୂଲଂ ଚଖାଦ ମଧୁସୂଦନଃ
ମାଧୁସୂଦନ ରାଧା ଦିଆ ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇଲେ।
ଦତ୍ତଂ ଚର୍ଵିତତାମ୍ବୂଲଂ ରାଧାଯୈ ପ୍ରଭୁଣା ମୁଦା
ପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚବାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ରାଧାକୁ ଦେଲେ।
ରାଧାଚର୍ଵିତତାମ୍ବୂଲଂ ଯଯାଚେ ମାଧଵୋ ମୁଦା 4.28.
ମାଧବ ଖୁସିରେ ରାଧା ଚବାଇଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ଚାହିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସକାମଃ ସୁରତୋନ୍ମୁଖଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଓ ମିଳନ ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ।
ଶୃଙ୍ଗାରାଷ୍ଟପ୍ରକାରଂ ଚ ଵିପରୀତାଦିକଂ ଵିଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ଶୃଙ୍ଗାରର ଆଠ ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କରିଥିଲେ।
କାମଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯଦ୍ଗୋପ୍ଯଂ ଚୁମ୍ବନାଷ୍ଟଵିଧଂ ପରମ୍
ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ଅଠପ୍ରକାର ଚୁମ୍ବନ ଅଛି, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଳା ଅତି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ରହିଛି।
ଅଙ୍ଗୈରଙ୍ଗାନି ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗାନି ସ୍ମରାତୁରଃ
ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ଅଙ୍ଗ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ ସହ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ ଯୋଗୁଁ, ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ—
ଶୃଙ୍ଗାରକୁଶଲୌ ତୌ ତୁ କାମଶାସ୍ତ୍ରସୁପଣ୍ଡିତୌ
ସେମାନେ ଶୃଙ୍ଗାର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅତି ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଗୃହେ ଗୃହେ ରମ୍ଯେ ନାନାମୂର୍ତିଂ ଵିଧାଯ ଚ
ଏଭଳି ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁନ୍ଦର ଘରେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି—
ଗୋପୀନାଂ ନଵ ଲକ୍ଷାଣି ଗୋପାନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
ଗୋପୀମାନେ ନବ ଲକ୍ଷ ଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ସେତେ ଥିଲେ।
ମୁକ୍ତକେଶାନି ନଗ୍ନାନି ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଭୂଷଣାନି ଚ
ଖୋଲା କେଶ, ନଗ୍ନ ଦେହ ଏବଂ ଚୁଡ଼ାମଣି ଭଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା।
କଙ୍କଣାନାଂ କିଂକିଣୀନାଂ ଵଲଯାନାଂ ଚ ନାରଦ
ବାହୁଡ଼ି, ପାଉଜି ଏବଂ ବଳୟମାନେ, ହେ ନାରଦ—
ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥଲକ୍ରୀଡାଂ ଯଯୁସ୍ତାନି ଜଲଂ ମୁଦା 4.28.
ଏଭଳି ଭୂମିରେ ଖେଳି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ଗଲେ।