ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭାନୁଗାଃ ସପ୍ତ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍
ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭାଙ୍କ ସାଥୀ ସାତହଜାର ଜଣେ ବ୍ରଜରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଶୁଭାନୁଗା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ
ଶୁଭାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଚଉଦହହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ଗୌରୀ ପଦ୍ମା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ
ଗୌରୀ ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଚଉଦହହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
କାଲିକାଲ୍ଯୋ ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
କାଳିକାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାନୁଗା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଭାରତୀପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ଵ୍ରଜାତ୍
ପରେ, ଭାରତୀଙ୍କ ଦଶହଜାର ଅନୁଗାମୀ ବ୍ରଜରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ରତିପଶ୍ଚାଦ୍ଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଦଶ
ରତିଙ୍କ ପରେ, ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ସହଚରୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁରମ୍ବିକାପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ତାପରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଛଉଦଶ ହଜାର ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ବିଦାୟ ହେଲେ।
ନନ୍ଦିନୀସହଚାରିଣ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଦଶ ।। ପ୍ରଯଯୁଃ ସୁନ୍ଦରୀପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯୋଦଶ
ନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଦଶ ହଜାର ସହଚାରିଣୀ ଚାଲିଗଲେ; ପରେ, ତେର ହଜାର ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ବିଦାୟ ହେଲେ।
ଯଯୁଃ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ 4.28.
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଛଉଦଶ ହଜାର ଜଣୀ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୁଶ୍ଚମ୍ପାନୁଗା ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯୋଦଶ
ଚମ୍ପାଙ୍କ ଅନୁଗାମି ଗୋପୀମାନେ, ତେର ହଜାର ଜଣୀ, ବିଦାୟ ହେଲେ।
ସର୍ଵା ବଭୂଵୁରେକତ୍ର ତତ୍ର ତସ୍ଥୁଃ ପଲଂ ମୁଦା
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ କିଛି ସମୟ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚାରୁଚନ୍ଦନହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍
କିଛି ଜଣୀ ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ବ୍ରଜରୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ରାଯଯୁର୍ଗୋପକନ୍ଯାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କସ୍ତୂରିକାକରାଃ
କିଛି ଗୋପ କନ୍ୟା ହାତରେ କସ୍ତୂରୀର ଗନ୍ଧ ନେଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁଗୋପ୍ଯସ୍ତାମ୍ବୂଲପାତ୍ରଵାହିକାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଯତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ମୁଦା
କିଛି ଗୋପୀ ତାମ୍ବୁଳ ପତ୍ରର ଥାଳି ନେଇ ଆସିଲେ; କିଛି ଜଣୀ ତୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵାଶ୍ଚୈକତ୍ର ସଂଭୂଯ ସସ୍ମିତାଶ୍ଚ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତାଶ୍ଚ ହରିଶବ୍ଦଜପଂ ପଥି
ସେମାନେ ପଥରେ ପୁନିପୁନି ହରିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେଭ୍ଯଃ ସୁନ୍ଦରଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ରାକାପତିକରାନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟଟି ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା।
ନାରୀଣାଂ କାମଜନନଂ ମୁନିମୋହନକାରଣମ୍
ଏହା ନାରୀମାନଙ୍କର ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମାଇଥିଲା ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଦେଉଥିଲା।
ଅତିସୂକ୍ଷ୍ମକଲଂ ଚାତିଭ୍ରମରାଣାଂ ମନୋହରମ୍ 4.28.
ଏହା ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ ପ୍ରଵିଵେଶ ରାଧିକା ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଧିକା ରାସମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରାଧାମାରାତ୍ତୁ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ରାଧାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।
ମଧ୍ଯସ୍ଥାଂ ସଖିସଙ୍ଘାନାଂ ରତ୍ନାଲଙ୍କାରଭୂଷିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଗାମିନୀଂ ରମ୍ଯାଂ ମୁନିମାନସମୋହିନୀମ୍
ସେ ଗଜରାଜୀ ଭଳି ଗମନ କରୁଥିଲେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ।
ତଲଶ୍ରୋଣିନିତମ୍ବାନାଂ ଭାରଶେଷାନ୍ଵିତାଂ ପରାମ୍ ବିଭ୍ରତୀଂ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର କମର, ନିତମ୍ବ ଓ ଉରୁରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାର ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଗୁଛ ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ରାଧା ଦଦର୍ଶ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ କିଶୋରଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରମ୍
ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଏକ ଯୁବକ, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର।
କନ୍ଦର୍ପକୋଟିଲାଵଣ୍ଯଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
ସେ ଦଶ ମିଲିଅନ କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ଲାଜବାବ ଶୃଙ୍ଗାର ରୂପର ଆଶ୍ରୟ, ମନମୋହନ।
ପରମାଦ୍ଭୁତରୂପଂ ଚ ସର୍ଵତ୍ରାନୁପମଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲା।
ଵକ୍ରଲୋଚନକୋଣେନ ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ପୁନଃପୁନଃ
ତିନି ତାଙ୍କର ଟେଢ଼ା ଚକ୍ଷୁର କୋଣରୁ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛାମଵାପ ସା ସଦ୍ଯଃ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତା 4.28.
କାମବାଣର ଘାତରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।