କାରାଗାରେଽପି ବଦ୍ଧୋ ଯୋ ନୈଵ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିର୍ଵୃତିମ୍ 1.19.
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଧିତ, ସେ ସନ୍ତୋଷ ପାଇନଥାଏ।
ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାସଂ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଯାହାର ରାଜ୍ୟ ହରାଯାଇଛି, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ମାସ ଶୁଣିଲେ ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପାଇଥାଏ।
ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତୋ ଵର୍ଷମେକମାସ୍ତିକୋ ଯଃ ଶୃଣୋତି ଚେତ୍
ଯେ କୌଣସି ଆସ୍ଥାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ବର୍ଷ ଯକ୍ଷ୍ମାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଶୁଣିଥିଲେ—
ଯଃ ଶୃଣୋତି ସଦା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତଵରାଜମିମଂ ଦ୍ଵିଜ
ଓ ଦ୍ୱିଜ, ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରରାଜ ଶୁଣିଥାଏ—
କଦାଚିଦ୍ବନ୍ଧୁଵିଚ୍ଛେଦୋ ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଭାରତେ
ଭାରତବଂଶୀ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ବନ୍ଧୁବିଚ୍ଛେଦ ହେଉନାହିଁ।
ସୁସଂଯତୋଽତିଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ମାସମେକଂ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ଭଲଭାବରେ ନିୟମିତ ଓ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ମାସ ଶୁଣିଥାଏ—
ମହାମୂର୍ଖଶ୍ଚ ଦୁର୍ମେଧା ମାସମେକଂ ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଅବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ ଏକ ମାସ ଧରି ଶୁଣିଥାଏ—
କର୍ମଦୁଃଖୀ ଦରିଦ୍ରଶ୍ଚ ମାସଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୋତି ଯଃ
ଯେଉଁଠି କର୍ମର ଦୁଃଖରେ ଭୋଗିଥିବା କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ଏକ ମାସ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶୁଣିଥାଏ—
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା କୃତ୍ଵା କୀର୍ତିଂ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେ ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ କୀର୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ।
ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରୋ ଭୂତ୍ଵା ସେଵତେ ତତ୍ର ଶଙ୍କରମ୍
ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାର୍ଷଦ ହୋଇ ସେଠାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସେବା କରିଥାଏ।
ସୌତିରୁଵାଚ ରେମେ କାଲାଵଶେଷଂ ଚ ତାଭିଶ୍ଚ ନିର୍ଜନେ ଵନେ
ସୂତ କହିଲେ—ସେ ନିଜର ଅବଶିଷ୍ଟ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକାନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ କାଟିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜୋ ମୁମୁଦେ ପୁତ୍ରଦାରାଦିଭିଃ ସହ
ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ନିଜ ପୁଅ, ଜନାନୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ।
ରାଜତ୍ଵଂ ବୁଭୁଜେ ରାଜା କୁବେରଭଵନୋପମେ
ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଯାହା କୁବେରଙ୍କ ଭବନ ସମାନ ଥିଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜଃ କାଲେ ଚ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ମନୋହରେ
ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ସମୟ ଆସିଲାପରେ ମନୋହର ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ—
ଶୈଵଃ ଶିଵପ୍ରସାଦେନ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁସେଵଯା
ଶିବଭକ୍ତ, ଶିବଙ୍କର କୃପା ଓ ପୁଅଙ୍କର ବିଷ୍ଣୁ ସେବାରେ—
କୃତ୍ଵା ପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ସତ୍କାରଂ ଗନ୍ଧର୍ଵଶ୍ଚୋପବର୍ହଣଃ
ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବ—
କାଲେ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମଶାପାତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡିଲେ।
ମାଲାଵତୀ ଵହ୍ନିକୁଣ୍ଡେ ପୁଷ୍କରେ ଭାରତେ ଭୁଵି
ମାଳାବତୀ ପୁଷ୍କରର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସୃଂଜଯସ୍ଯ ତୁ ପତ୍ନ୍ଯାଂ ଚ ମନୁଵଂଶୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ଚ
ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ମନୁବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ ଯାଁ—
ଉପବର୍ହଣଗନ୍ଧର୍ଵଃ ପତିର୍ମେ ଭଵିତେତି ଚ 1.20.
ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବ ମୋର ପତି ହେଲେ।
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଜାତଃ କେନ ପ୍ରକାରେଣ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ଶୌନକ କହିଲେ—ସେ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଏହା ଆମକୁ କହିବା ଉଚିତ।
ସୌତିରୁଵାଚ କଲାଵତୀ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଵନ୍ଧ୍ଯା ଚାପି ପତିଵ୍ରତା
ସୂତ କହିଲେ—କଳାବତୀ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
ସ୍ଵାମିଦୋଷେଣ ସା ଵନ୍ଧ୍ଯା କାଲେ ଚ ଭର୍ତୁରାଜ୍ଞଯା
ପତିଙ୍କ ଦୋଷରେ ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ହେଲେ; ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ—
ଧ୍ଯାଯମାନଂ ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମତେଜସରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମମଧ୍ଯାହ୍ନମାର୍ତଣ୍ଡପ୍ରଭାତୁଲ୍ଯେନ ତେଜସା
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନର ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତି ପରି ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚହାରା ଥିଲା।
ଧ୍ଯାନାନ୍ତେ ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପରଃ କୃଷ୍ଣପରାଯଣଃ
ଧ୍ୟାନ ଶେଷରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଭଜୁଥିଲେ,
ଚାରୁଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭାଂ ଶରତ୍ପଙ୍କଜଲୋଚନାମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଚମ୍ପା ଫୁଲ ପରି ରଙ୍ଗ ଓ ଶରତ ଦିନର ପଦ୍ମ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏକ ମହିଳା।
ବୃହନ୍ନିତମ୍ବଭାରାର୍ତ୍ତାଂ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରାମ୍
ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କମର ଭାରି ଲାଗୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଓ ଅସ୍ତନ ଭରି ଥିଲା।
ମୋହିତାଂ ମୁନିରୂପେଣ କାମବାଣପ୍ରପୀଡିତାମ୍
ସେ ମୁନିର ରୂପ ନେଇ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲେ, କାମର ଅଗ୍ନିରେ ପିଡିତ ହେଉଥିଲେ।
ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଭୂଷାଢ୍ଯାଂ ସୁଚାରୁକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍ 1.20.
ସିନ୍ଦୂରର ବିନ୍ଦୁ ଲଗାଇଥିଲେ, ଚମତ୍କାର କଜଳରେ ଚକ୍ଷୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଉଥିଲେ।