ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚାଵଶ୍ଯକଂ କର୍ମ ନିଃସସାର ଦ୍ରୁତଂ ଗୃହାତ୍
ଆବଶ୍ୟକ କାମକୁ ଛାଡ଼ି ରାଧିକା ତୁରନ୍ତ ଘରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତୀ ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସେ, ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ବହିର୍ବଭୂଵୁସ୍ତାସ୍ତ୍ରସ୍ତା ଵରେଣ ହୃତଚେତନାଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ସହଚରୀମାନେ, ସେଠିର ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନ ହରାଇ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବାହାରିଗଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ତାଃ ସୁଶୀଲାଦଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତେତିସଟି ଦଳର ଭଲ ଚରିତ୍ରର ସଖୀମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ତାସାଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯସ୍ତାସାଂ ସଂଖ୍ଯା ନିବୋଧ ମେ
ସେମାନଙ୍କ ପରେ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ଆସିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।
ଯଯୁଃ ସୁଶୀଲାସଂଗେନ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ସୁଶୀଳା ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଏକାଦଶସହସ୍ରାଣି ମାଧଵ୍ଯାଲ୍ଯଶ୍ଚ ନିର୍ଯଯୁଃ
ଏଗାରହଜାର ମାଧବ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୁଃ କୁନ୍ତୀଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ସ୍ମୃତାଃ
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ଦଶହଜାର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଜାହ୍ନଵୀସହଚାରିଣ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ନଵ
ଜାହ୍ନବୀଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ନଅହଜାର ଜଣେ ବାହାରିଗଲେ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯାଲ୍ଯଃ ପଂଚଦଶ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍ 4.28.
ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ପନ୍ଦରହଜାର ସହଚରୀ ବ୍ରଜରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭାନୁଗାଃ ସପ୍ତ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍
ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭାଙ୍କ ସାଥୀ ସାତହଜାର ଜଣେ ବ୍ରଜରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଶୁଭାନୁଗା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ
ଶୁଭାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଚଉଦହହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ଗୌରୀ ପଦ୍ମା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ
ଗୌରୀ ଓ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଚଉଦହହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
କାଲିକାଲ୍ଯୋ ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
କାଳିକାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାନୁଗା ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ବାହାରିଗଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଭାରତୀପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ଵ୍ରଜାତ୍
ପରେ, ଭାରତୀଙ୍କ ଦଶହଜାର ଅନୁଗାମୀ ବ୍ରଜରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ରତିପଶ୍ଚାଦ୍ଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଦଶ
ରତିଙ୍କ ପରେ, ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ସହଚରୀମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁରମ୍ବିକାପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ତାପରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଛଉଦଶ ହଜାର ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ବିଦାୟ ହେଲେ।
ନନ୍ଦିନୀସହଚାରିଣ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଦଶ ।। ପ୍ରଯଯୁଃ ସୁନ୍ଦରୀପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯୋଦଶ
ନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଦଶ ହଜାର ସହଚାରିଣୀ ଚାଲିଗଲେ; ପରେ, ତେର ହଜାର ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ବିଦାୟ ହେଲେ।
ଯଯୁଃ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାପଶ୍ଚାତ୍ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ 4.28.
ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଛଉଦଶ ହଜାର ଜଣୀ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୁଶ୍ଚମ୍ପାନୁଗା ଗୋପ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ତ୍ରଯୋଦଶ
ଚମ୍ପାଙ୍କ ଅନୁଗାମି ଗୋପୀମାନେ, ତେର ହଜାର ଜଣୀ, ବିଦାୟ ହେଲେ।
ସର୍ଵା ବଭୂଵୁରେକତ୍ର ତତ୍ର ତସ୍ଥୁଃ ପଲଂ ମୁଦା
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ କିଛି ସମୟ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚାରୁଚନ୍ଦନହସ୍ତାଶ୍ଚ କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍
କିଛି ଜଣୀ ହାତରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ବ୍ରଜରୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ରାଯଯୁର୍ଗୋପକନ୍ଯାଃ କାଶ୍ଚିତ୍କସ୍ତୂରିକାକରାଃ
କିଛି ଗୋପ କନ୍ୟା ହାତରେ କସ୍ତୂରୀର ଗନ୍ଧ ନେଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁଗୋପ୍ଯସ୍ତାମ୍ବୂଲପାତ୍ରଵାହିକାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ରାଯଯୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଯତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ମୁଦା
କିଛି ଗୋପୀ ତାମ୍ବୁଳ ପତ୍ରର ଥାଳି ନେଇ ଆସିଲେ; କିଛି ଜଣୀ ତୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସର୍ଵାଶ୍ଚୈକତ୍ର ସଂଭୂଯ ସସ୍ମିତାଶ୍ଚ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ପୁନଃ ପୁନସ୍ତାଶ୍ଚ ହରିଶବ୍ଦଜପଂ ପଥି
ସେମାନେ ପଥରେ ପୁନିପୁନି ହରିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେଭ୍ଯଃ ସୁନ୍ଦରଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ରାକାପତିକରାନ୍ଵିତମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟଟି ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା।
ନାରୀଣାଂ କାମଜନନଂ ମୁନିମୋହନକାରଣମ୍
ଏହା ନାରୀମାନଙ୍କର ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମାଇଥିଲା ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଦେଉଥିଲା।
ଅତିସୂକ୍ଷ୍ମକଲଂ ଚାତିଭ୍ରମରାଣାଂ ମନୋହରମ୍ 4.28.
ଏହା ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।