ନାରଦ ଉଵାଚ ଵଦ କେନ ପ୍ରକାରେଣ ବଭୂଵ ତନୁସଂଗମଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ମୋତେ କହ, କିପରି ଭାବରେ ଦେହର ଏକତା ହେଲା?
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ କିଂପ୍ରକାରଂ କିଂଵିଧଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ବୃନ୍ଦାବନ କେମିତି ଥିଲା, ଏବଂ ରାସମଣ୍ଡଳ କେମିତି ପ୍ରକୃତିର ଥିଲା?
କୁତୂହଲଂ ଭଵତି ମେ ଇଦଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ନଵଂ ନଵମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମୋର ମନେ ସବୁବେଳେ ନୂଆ ଉତ୍ସୁକତା ହୁଏ।
କଥା ପୁରାଣସାରାଣାଂ ରାସଯାତ୍ରା ହରେରହୋ
ହେ ହରିଙ୍କ ରାସଯାତ୍ରା ପୁରାଣ କଥାମାନଙ୍କର ସାର ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ ପ୍ରହସ୍ଯ ସୁପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଃ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଖୁସି ମୁହଁରେ ସେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶୁଭେ ଶୁକ୍ଲତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯେ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, ହେ ମୁନି, ଶୁଭ ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେବାବେଳେ,
ଯୂଥିକାମାଲତୀକୁନ୍ଦମାଧଵୀପୁଷ୍ପଵାଯୁନା
ଯୁଥିକା, ମାଲତୀ, କୁନ୍ଦ, ମାଧବୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରିଥିଲା,
ନଵପଲ୍ଲଵସଂଯୁକ୍ତଂ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତମ୍
ନୂଆ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ଡାକରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା,
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମେନ ସୁଵାସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ସୁଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିଲା,
ପ୍ରସୂନୈଶ୍ଚମ୍ପକାନାଂ ଚ କସ୍ତୂରୀଚନ୍ଦନାନ୍ଵିତୈଃ 4.28.
ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଏବଂ କଷ୍ଟୂରୀ-ଚନ୍ଦନର ମିଶ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା,
ଦୀପ୍ତଂ ରତ୍ନପ୍ରଦୀପୈଶ୍ଚ ଧୂପେନ ସୁରଭୀକୃତମ୍
ମଣିମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା,
ପରିତୋ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ତତ୍ରୈଵ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ସବୁଦିଗରେ ଗୋଲାକାର ରୂପରେ ରାସମଣ୍ଡଳ ଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତକ୍ରୀଡାସରୋଵରୈଃ
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବଗିଚା ଏବଂ ଖେଳାଧୁଳି ପାଇଁ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଝିଲିକ ଥିଲା,
କ୍ରୀଡନୀଯୈଃ ସୁନ୍ଦରୈଶ୍ଚ ସୁରତଶ୍ରମହାରିଭିଃ
ସୁନ୍ଦର ଖେଳନା ଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରେମର ଖେଳର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରୁଥିଲା,
ଦଧିପୂର୍ଣଶୁକ୍ଲଧାନ୍ଯଜଲୈର୍ନିର୍ମଞ୍ଛନୀକୃତମ୍
ଦହି, ଧଳା ଧାନ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ପାଣିରେ ଭରିଥିବା ପାତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ଆମ୍ରପଲ୍ଲଵଯୁକ୍ତେନ ସୂତ୍ରବନ୍ଧେନ ଚାରୁଣା
ଆମ୍ବ ପତ୍ର ଲଗାଇ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୂତର ମାଳା ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା,
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତୈର୍ନାରିକେଲଫଲାନ୍ଵିତୈଃ
ମାଲତୀ ମାଳା ଏବଂ ନାଡ଼ିଆ ଫଳରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ଚକାର ତତ୍ର କୁତୁକାଦ୍ଵିନୋଦମୁରଲୀରଵମ୍
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ, ବିନୋଦ ପାଇଁ ସେ ବାଂଶୀ ବଜାଇଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରାଧିକା ସଦ୍ଯୋ ମୁମୋହ ମଦନାତୁରା
ସେ କଥା ଶୁଣି ରାଧିକା ତୁରନ୍ତ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ, ପ୍ରେମର ଆଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁନଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ସା ଧ୍ଵନିମ୍ 4.28.
କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ ସେ ହୁସ୍ତି ଫେରିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚାଵଶ୍ଯକଂ କର୍ମ ନିଃସସାର ଦ୍ରୁତଂ ଗୃହାତ୍
ଆବଶ୍ୟକ କାମକୁ ଛାଡ଼ି ରାଧିକା ତୁରନ୍ତ ଘରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତୀ ଚରଣାମ୍ଭୋଜଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସେ, ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଭାବିଲେ।
ବହିର୍ବଭୂଵୁସ୍ତାସ୍ତ୍ରସ୍ତା ଵରେଣ ହୃତଚେତନାଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ସହଚରୀମାନେ, ସେଠିର ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନ ହରାଇ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବାହାରିଗଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ତାଃ ସୁଶୀଲାଦଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତେତିସଟି ଦଳର ଭଲ ଚରିତ୍ରର ସଖୀମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ତାସାଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଯୁର୍ଗୋପ୍ଯସ୍ତାସାଂ ସଂଖ୍ଯା ନିବୋଧ ମେ
ସେମାନଙ୍କ ପରେ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ଆସିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।
ଯଯୁଃ ସୁଶୀଲାସଂଗେନ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଷୋଡଶ
ସୁଶୀଳା ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଛଅହଜାର ଗୋପୀ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଏକାଦଶସହସ୍ରାଣି ମାଧଵ୍ଯାଲ୍ଯଶ୍ଚ ନିର୍ଯଯୁଃ
ଏଗାରହଜାର ମାଧବ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଯୁଃ କୁନ୍ତୀଵଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ଦଶ ସ୍ମୃତାଃ
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ଦଶହଜାର ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଜାହ୍ନଵୀସହଚାରିଣ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ନଵ
ଜାହ୍ନବୀଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ନଅହଜାର ଜଣେ ବାହାରିଗଲେ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯାଲ୍ଯଃ ପଂଚଦଶ ସହସ୍ରାଣି ଯଯୁର୍ଵ୍ରଜାତ୍ 4.28.
ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ପନ୍ଦରହଜାର ସହଚରୀ ବ୍ରଜରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।