ଆସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥାଽସ୍ତ୍ଵେଵମୁଵାଚ ହ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ।'
କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ରାଧିକାଯୈ ସହସ୍ରଦଲସଂଯୁତମ୍
ସେ ରାଧିକାଙ୍କୁ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ଖେଳା ପଦ୍ମ ଦେଲେ।
ମାଲାସମୂହଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଗୋପୀଭ୍ଯୋ ଗୋପିକାପତିଃ
ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଗୋପୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ରାସମଣ୍ଡଲରମ୍ଯେ ଚ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯେ କରିଷ୍ଯଥ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ରାସମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦମୟ ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଖେଳିବ।
ଯଥାଽହଂ ଚ ତଥା ଯୂଯଂ ନାହଂ ଭେଦଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ମୁଁ ଯେପରି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଵ୍ରତଂ ଵୋ ଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ ହି ସ୍ଵାର୍ଥମିଦଂ ପ୍ରିଯାଃ
ତୁମେ ନେଇଥିବା ଏହି ବ୍ରତ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ପ୍ରିୟମାନେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀହରିସ୍ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ସୂର୍ଯସୁତାତଟେ 4.27.
ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀହରି ସୂର୍ୟନନ୍ଦିନୀ ନଦୀର କୂଳରେ ରହିଲେ।
ସର୍ଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନାଃ ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରଲୋଚନାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହସୁଥିଲେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବାକ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ତାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଯଯୁର୍ଗେହଂ ଜଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ, ପୁନିପୁନି ଜୟ ଦେଇ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମଙ୍ଗଲମ୍
ଏହିପରି ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଵଦ କେନ ପ୍ରକାରେଣ ବଭୂଵ ତନୁସଂଗମଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ମୋତେ କହ, କିପରି ଭାବରେ ଦେହର ଏକତା ହେଲା?
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ କିଂପ୍ରକାରଂ କିଂଵିଧଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ବୃନ୍ଦାବନ କେମିତି ଥିଲା, ଏବଂ ରାସମଣ୍ଡଳ କେମିତି ପ୍ରକୃତିର ଥିଲା?
କୁତୂହଲଂ ଭଵତି ମେ ଇଦଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ନଵଂ ନଵମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମୋର ମନେ ସବୁବେଳେ ନୂଆ ଉତ୍ସୁକତା ହୁଏ।
କଥା ପୁରାଣସାରାଣାଂ ରାସଯାତ୍ରା ହରେରହୋ
ହେ ହରିଙ୍କ ରାସଯାତ୍ରା ପୁରାଣ କଥାମାନଙ୍କର ସାର ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ ପ୍ରହସ୍ଯ ସୁପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଃ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଖୁସି ମୁହଁରେ ସେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶୁଭେ ଶୁକ୍ଲତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯେ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, ହେ ମୁନି, ଶୁଭ ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେବାବେଳେ,
ଯୂଥିକାମାଲତୀକୁନ୍ଦମାଧଵୀପୁଷ୍ପଵାଯୁନା
ଯୁଥିକା, ମାଲତୀ, କୁନ୍ଦ, ମାଧବୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରିଥିଲା,
ନଵପଲ୍ଲଵସଂଯୁକ୍ତଂ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତମ୍
ନୂଆ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ଡାକରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା,
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମେନ ସୁଵାସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ସୁଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିଲା,
ପ୍ରସୂନୈଶ୍ଚମ୍ପକାନାଂ ଚ କସ୍ତୂରୀଚନ୍ଦନାନ୍ଵିତୈଃ 4.28.
ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଏବଂ କଷ୍ଟୂରୀ-ଚନ୍ଦନର ମିଶ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା,
ଦୀପ୍ତଂ ରତ୍ନପ୍ରଦୀପୈଶ୍ଚ ଧୂପେନ ସୁରଭୀକୃତମ୍
ମଣିମୟ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା,
ପରିତୋ ଵର୍ତୁଲାକାରଂ ତତ୍ରୈଵ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ସେଠାରେ ସବୁଦିଗରେ ଗୋଲାକାର ରୂପରେ ରାସମଣ୍ଡଳ ଥିଲା।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନୈଃ ପୁଷ୍ପିତୈଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତକ୍ରୀଡାସରୋଵରୈଃ
ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବଗିଚା ଏବଂ ଖେଳାଧୁଳି ପାଇଁ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଝିଲିକ ଥିଲା,
କ୍ରୀଡନୀଯୈଃ ସୁନ୍ଦରୈଶ୍ଚ ସୁରତଶ୍ରମହାରିଭିଃ
ସୁନ୍ଦର ଖେଳନା ଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରେମର ଖେଳର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରୁଥିଲା,
ଦଧିପୂର୍ଣଶୁକ୍ଲଧାନ୍ଯଜଲୈର୍ନିର୍ମଞ୍ଛନୀକୃତମ୍
ଦହି, ଧଳା ଧାନ୍ୟ ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ପାଣିରେ ଭରିଥିବା ପାତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ଆମ୍ରପଲ୍ଲଵଯୁକ୍ତେନ ସୂତ୍ରବନ୍ଧେନ ଚାରୁଣା
ଆମ୍ବ ପତ୍ର ଲଗାଇ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୂତର ମାଳା ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା,
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତୈର୍ନାରିକେଲଫଲାନ୍ଵିତୈଃ
ମାଲତୀ ମାଳା ଏବଂ ନାଡ଼ିଆ ଫଳରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା,
ଚକାର ତତ୍ର କୁତୁକାଦ୍ଵିନୋଦମୁରଲୀରଵମ୍
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ, ବିନୋଦ ପାଇଁ ସେ ବାଂଶୀ ବଜାଇଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରାଧିକା ସଦ୍ଯୋ ମୁମୋହ ମଦନାତୁରା
ସେ କଥା ଶୁଣି ରାଧିକା ତୁରନ୍ତ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ, ପ୍ରେମର ଆଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲେ।
କ୍ଷଣେନ ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁନଃ ଶୁଶ୍ରାଵ ସା ଧ୍ଵନିମ୍ 4.28.
କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ ସେ ହୁସ୍ତି ଫେରିଲେ ଏବଂ ପୁଣି ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।