ଅଵ୍ଯକ୍ତମକ୍ଷରାଵ୍ଯକ୍ତଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ପ୍ରକଟ ଉପରେ, ଜ୍ୟୋତିର ରୂପ ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦଦ୍ଭୁତଂ ରୂପଂ ସଂଭ୍ରମାତ୍ପ୍ରଣନାମ ତମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖି, ସେ ଭୟମିଶ୍ରିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଦର୍ଶଂଦର୍ଶଂ ମୁଖାମ୍ଭୋଜଂ ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରଲୋଚନା
ସେ ବାରମ୍ବାର ହସୁଥିବା, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବାକ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିସ୍ତାମୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହରି ଆନନ୍ଦରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପ୍ରାଣାଧିକେ ରାଧିକେ ତ୍ଵଂ ଵରଂ ଵୃଣୁ ମନୀଷିତମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ରାଧିକା, ତୁମେ ମନେ ଯାହା ଚାହଁ, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଚ ରାଧିକା
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଧିକା ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ପାତୁଂ ଭକ୍ତିରସଂ ପଦ୍ମେ ମଧୁପଶ୍ଚ ଯଥା ମଧୁ
ରାଧିକା କହିଲେ: ହେ ପଦ୍ମା, ମୁଁ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଯେପରି ମଧୁ ପିଏ, ସେପରି ଭକ୍ତିରସ ପିଇପାରିବି।
ମଦୀଯ ପ୍ରାଣନାଥସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି 4.27.
ମୋର ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ମୋର ପ୍ରାଣନାଥ ହେଉ।
ତଵ ସ୍ମୃତୌ ଗୁଣେ ଚିତ୍ତଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଜ୍ଞାନେ ଦିଵାନିଶମ୍
ତୁମ ଗୁଣ ଓ ସ୍ମୃତିରେ ମୋର ମନ ଦିନରାତି, ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଜାଗ୍ରତରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁ।
ଗୋପାଲିକା ଊଚୁଃ ଭଵିଷ୍ଯସି ପ୍ରାଣନାଥଃ ପାସ୍ଯସି ପ୍ରତିଜନ୍ମନି
ଗୋପାଳିକାମାନେ କହିଲେ: ତୁମେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣନାଥ ହେବ, ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଭକ୍ତିରସ ପିଇପାରିବ।
ଆସାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥାଽସ୍ତ୍ଵେଵମୁଵାଚ ହ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ।'
କ୍ରୀଡାପଦ୍ମଂ ରାଧିକାଯୈ ସହସ୍ରଦଲସଂଯୁତମ୍
ସେ ରାଧିକାଙ୍କୁ ହଜାର ପତ୍ର ଥିବା ଖେଳା ପଦ୍ମ ଦେଲେ।
ମାଲାସମୂହଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଗୋପୀଭ୍ଯୋ ଗୋପିକାପତିଃ
ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଗୋପୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ରାସମଣ୍ଡଲରମ୍ଯେ ଚ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯେ କରିଷ୍ଯଥ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ରାସମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦମୟ ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଖେଳିବ।
ଯଥାଽହଂ ଚ ତଥା ଯୂଯଂ ନାହଂ ଭେଦଃ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତଃ
ମୁଁ ଯେପରି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେପରି; ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଆମେ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଵ୍ରତଂ ଵୋ ଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥଂ ନ ହି ସ୍ଵାର୍ଥମିଦଂ ପ୍ରିଯାଃ
ତୁମେ ନେଇଥିବା ଏହି ବ୍ରତ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ପ୍ରିୟମାନେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀହରିସ୍ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ସୂର୍ଯସୁତାତଟେ 4.27.
ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀହରି ସୂର୍ୟନନ୍ଦିନୀ ନଦୀର କୂଳରେ ରହିଲେ।
ସର୍ଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନାଃ ସସ୍ମିତା ଵକ୍ରଲୋଚନାଃ
ସମସ୍ତଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହସୁଥିଲେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ବାକ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ତାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଯଯୁର୍ଗେହଂ ଜଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ, ପୁନିପୁନି ଜୟ ଦେଇ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ହରେଶ୍ଚରିତମଙ୍ଗଲମ୍
ଏହିପରି ହରିଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଵଦ କେନ ପ୍ରକାରେଣ ବଭୂଵ ତନୁସଂଗମଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ମୋତେ କହ, କିପରି ଭାବରେ ଦେହର ଏକତା ହେଲା?
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ କିଂପ୍ରକାରଂ କିଂଵିଧଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ବୃନ୍ଦାବନ କେମିତି ଥିଲା, ଏବଂ ରାସମଣ୍ଡଳ କେମିତି ପ୍ରକୃତିର ଥିଲା?
କୁତୂହଲଂ ଭଵତି ମେ ଇଦଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ନଵଂ ନଵମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମୋର ମନେ ସବୁବେଳେ ନୂଆ ଉତ୍ସୁକତା ହୁଏ।
କଥା ପୁରାଣସାରାଣାଂ ରାସଯାତ୍ରା ହରେରହୋ
ହେ ହରିଙ୍କ ରାସଯାତ୍ରା ପୁରାଣ କଥାମାନଙ୍କର ସାର ଅଟୁଟ ଅଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ ପ୍ରହସ୍ଯ ସୁପ୍ରସନ୍ନାସ୍ଯଃ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଖୁସି ମୁହଁରେ ସେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶୁଭେ ଶୁକ୍ଲତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ପୂର୍ଣେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯେ ମୁନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, ହେ ମୁନି, ଶୁଭ ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେବାବେଳେ,
ଯୂଥିକାମାଲତୀକୁନ୍ଦମାଧଵୀପୁଷ୍ପଵାଯୁନା
ଯୁଥିକା, ମାଲତୀ, କୁନ୍ଦ, ମାଧବୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରିଥିଲା,
ନଵପଲ୍ଲଵସଂଯୁକ୍ତଂ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତମ୍
ନୂଆ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ଡାକରେ ମନୋହର ହୋଇଥିଲା,
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଂକୁମେନ ସୁଵାସିତମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କଷ୍ଟୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମର ସୁଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିଲା,
ପ୍ରସୂନୈଶ୍ଚମ୍ପକାନାଂ ଚ କସ୍ତୂରୀଚନ୍ଦନାନ୍ଵିତୈଃ 4.28.
ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଏବଂ କଷ୍ଟୂରୀ-ଚନ୍ଦନର ମିଶ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା,