ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଂ ଚ ରୁଦନ୍ତୀଂ ତେଜସାଽନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ତପ୍ତ ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ପ୍ରତି ତତ୍ରୈଵ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଯିବାବେଳେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ନାରାଯଣସ୍ତେ ଜାମାତା ଭଵିତେତ୍ଯେଵ ମେ ଵଚଃ
ନାରାୟଣ ତୁମର ଜାମାତା ହେବେ—ଏହି ମୋର କଥା।
ଗତ୍ଵା ଦଦୌ ସ୍ଵକାନ୍ତାଯୈ ପାଲନାଯ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ସେ ଯାଇ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ହାତରେ ରଖିଲେ।
ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ କାନ୍ତଂ ତ୍ରିଜଗତାଂ ପତିମ୍
ଏହି ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ ତିନି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଯାଏ।
ରାଧା କୃତ୍ଵା ଵ୍ରତମିଦଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭମ୍
ରାଧା ଏହି ବ୍ରତ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ପାଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତା ଵିପ୍ର କଥା ଗୌରୀଵ୍ରତସ୍ଯ ଚ ସ୍ଵାମିନଂ କୃଷ୍ଣତୁଲ୍ଯଂ ଚ ସା ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୌରୀ ବ୍ରତର କଥା କୁହାଯାଇଲା; ସେ କୃଷ୍ଣ ସମାନ ସ୍ୱାମୀ ନିଶ୍ଚୟ ପାଏ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୂର୍ଵସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତାଂ ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଦିନେଦିନେ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି ହେଉଥିଲା, ସେହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ।
ସମାପ୍ତିଦିଵସେ ଗୋପ୍ଯୋ ଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ 4.27.
ସମାପ୍ତି ଦିନରେ ଗୋପୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବ୍ରତ କଲେ।
ଯେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତାଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସୀତା ସତ୍ଯପରାଯଣା
ସେହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସୀତା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଜାନକ୍ଯୁଵାଚ ସଦା ଶଂକରଯୁକ୍ତେ ଚ ପତିଂ ଦେହି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଜାନକୀ କହିଲେ: ମୁଁ ସଦା ଶଂକର ସହିତ ଏକତାରେ ଥିବା ଏମିତି ପତି ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯଂତରୂପେଣ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ଲୟର ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ସେହି ସବୁର ମୂର୍ତ୍ତି।
ହେ ଗୌରି ପତିମର୍ମଜ୍ଞେ ପତିଵ୍ରତପରାଯଣେ
ହେ ଗୌରୀ, ପତିଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା, ପତିବ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା।
ସର୍ଵମଂଗଲମାଙ୍ଗଲ୍ଯେ ସର୍ଵମଂଗଲସଂଯୁତେ
ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଶୁଭରେ ଏକତା।
ସର୍ଵପ୍ରିଯେ ସର୍ଵବୀଜେ ସର୍ଵାଶୁଭଵିନାଶିନି
ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଅଶୁଭକୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା।
ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପେ ଚ ନିତ୍ଯରୂପେ ସନାତନି
ପରମ ଆତ୍ମାର ମୂର୍ତ୍ତି, ନିତ୍ୟ ଓ ସନାତନ ରୂପ।
କ୍ଷୁତ୍ତୃଷ୍ଣେଚ୍ଛା ଦଯା ଶ୍ରଦ୍ଧା ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରା ସ୍ମୃତିଃ କ୍ଷମା
ଭୋକ, ତୃଷ୍ଣା, ଇଚ୍ଛା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଘୁମ, ଅଳସ୍ୟ, ସ୍ମୃତି ଓ କ୍ଷମା—
ଲଜ୍ଜା ମେଧା ତୁଷ୍ଟିପୁଷ୍ଟୀ ଶାନ୍ତିସଂପତ୍ତିଵୃଦ୍ଧଯଃ
ଲଜ୍ଜା, ବୁଦ୍ଧି, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, ଶାନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବୃଦ୍ଧି—
ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟସ୍ଵରୂପେ ଚ ତଯୋର୍ବୀଜଫଲପ୍ରଦେ 4.27.
ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ଥିବା, ତୁମେ ଦୁଇଟିର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଉଛ।
ଶିଵେ ଶଂକରସୌଭାଗ୍ଯଯୁକ୍ତେ ସୌଭାଗ୍ଯଦାଯିନି
ହେ ଶିବେ, ଶଂକରଙ୍କର ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ ଏକତା, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଯାଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ସମାପ୍ତିଦିଵସେ ଶିଵାମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ସମାପ୍ତି ଦିନରେ ଶିବାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—
ଇହ କାନ୍ତସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପରାତ୍ପରମ୍
ଏଠାରେ ପ୍ରିୟ ପତିଙ୍କ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପତିକୁ ପାଉଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ସୀତାକୃତଂ ପାର୍ଵତୀସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ଦେଵୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ଵ୍ରତଂ ପୂର୍ଣଂ ଚକାର ହ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତରେ, ସୀତା ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ବ୍ରତ ପୂରଣ କଲେ।
ଗୋସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସୁଵର୍ଣଶତକଂ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଏକ ହଜାର ଗାଈ ଓ ଶତ ଟି ସୁନା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ଭୋଜଯାମାସ ସାଦରମ୍
ସେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗାର୍ତିନାଶିନୀ
ସେଇ ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନାସ୍ଯା ଯୋଗିନୀଶତସଂଯୁତା
ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ହଳକା ହସ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା, ସେ ଶତଶଃ ଯୋଗିନୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋପାଙ୍ଗନା ଦେଵୀଂ ପ୍ରଣେମୁଶ୍ଚ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ 4.27.
ଗୋପୀମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ଗୋପିକାଭ୍ଯୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତାଃ ସଂଭାଷ୍ଯ ଚ ସାଦରମ୍
ଦେବୀ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା ହେଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଵ୍ରତଂ ତେ ଲୋକଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ମାଯାମାନୁଷରୂପିଣି
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ତୁମର ଏହି ବ୍ରତ, ମାୟାରେ ମଣିଷ ରୂପ ଧରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ।