ଵସ୍ତୁଵୃଦ୍ଧିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନଂ ମାନସଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ଧନସମ୍ପତି ବଢ଼ିବ, ଏବଂ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବ।
ପତିଭେଦେ ପୁତ୍ରଭେଦେ ମିତ୍ରଭେଦେ ଚ ସଂକଟେ
ପତି, ପୁଅ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ବିୟୋଗର କଷ୍ଟରେ—
ଭକ୍ତ୍ଯା କୁମାରୀ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵତ୍ସରଂ ଯଦି
ଯଦି କୌଣସି କୁମାରୀ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଏକ ବର୍ଷ ଶୁଣେ—
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ରାଧାକୃତଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣମଯଂ ଜଗତ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ, ରାଧା ରଚିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଆଖି ଖୋଲିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ କୃଷ୍ଣମୟ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଯମୁନାତୀରଂ ଵସ୍ତ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯମଯଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଯମୁନା ତୀରରେ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଖିଲେ।
ଯତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଯଦାଧାରେ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ପୁରା
ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁ ଆଧାରରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସାମଗ୍ରୀ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ସବୁ ଥିଲା।
ଜଲାଦୁତ୍ଥାଯ ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ମନୀଷିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ନିଜେ ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ପ୍ରକାରେ ବ୍ରତ ପାଳନ କଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କାନି ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ଦେଯାନି କା ଦେଯା ତତ୍ର ଦକ୍ଷିଣା
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ଏଠାରେ କେଉଁସବୁ ବସ୍ତୁ ଦେବାକୁ ହେବ, ଏବଂ କେଉଁଟି ଠିକ୍ ଦକ୍ଷିଣା?
ଵ୍ରତାନ୍ତେ କିଂ ରହସ୍ଯଂ ଚ ବଭୂଵ ସୁମନୋହରମ୍ ।। 4.27.
ବ୍ରତ ଶେଷରେ କଣ ଏମିତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୁପ୍ତ କଥା ଘଟିଲା?
ସୂତ ଉଵାଚ କଥାଂ କଥିତୁମାରେଭେ କଵୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ
ସୂତ କହିଲେ: କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଖ୍ଯାତଂ ଗୌରୀଵ୍ରତଂ ନାମ ମାର୍ଗେ ମାସି କୃତଂ ସ୍ତ୍ରିଯା
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମାଘ ମାସରେ ଜନାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃତ ଗୌରୀ-ବ୍ରତ ନାମକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ପୁଂସାଂ ଚ ଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷଦଂ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିଦମ୍
ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଧର୍ମ, କାମ, ଧନ, ମୋକ୍ଷ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
କାମଦଂ କାମୁକାନାଂ ଚ ଫଲଂ କାନ୍ତନିମିତ୍ତକମ୍
ଏହା ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ଏବଂ ଫଳ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ହୁଏ।
ପ୍ରାତଶ୍ଚ ମାର୍ଗସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗତ୍ଵା ସରିତ୍ତଟମ୍
ପ୍ରଭାତରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳାଚଳ ସମୟରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ନଦୀ କୂଳକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଦେଵଷଟ୍କଂ ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚାଵାହନଂ ଘଟେ
ଛଅଟି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଘଟରେ ଆବାହନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୁର୍ଗାଂ ପଂଚୋପଚାରୈଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ଵ୍ରତମାରଭେତ୍ ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମୈଶ୍ଚ ସୁସଂସ୍କୃତାମ୍
ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜି, ଚନ୍ଦନ, ଅଗରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଭଲଭାବେ ଲଗାଇ, ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ମାଯ ବାଲୁକାନାଂ ଚ ଦୁର୍ଗାଂ ଦଶଭୁଜାଂ ପରାମ୍
ବାଲୁକା ଦ୍ୱାରା ଦଶଭୁଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ତାଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵାଽଽଵାହଯେଦ୍ଦେଵୀଂ ତତୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆବାହନ କରି, ହାତ ଯୋଡି ଏକାଗ୍ର ହେବା ଉଚିତ।
ହେ ଗୌରି ଶଂକରାର୍ଧାଙ୍ଗି ଯଥା ତ୍ଵଂ ଶଂକରପ୍ରିଯା 4.27.
ହେ ଗୌରୀ, ତୁମେ ଯେପରି ଶଙ୍କରଙ୍କର ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପ୍ରିୟା,
ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ପଠିତ୍ଵା ତୁ ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଦେଵୀଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ପଢିଲା ପରେ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶୃଣୁ ନାରଦ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶୁଣ, ନାରଦ, ମୁଁ ତୋତେ କହିବି, ଯାହା ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶିଵାଂ ଶିଵପ୍ରିଯାଂ ଶୈଵାଂ ଶିଵଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତାମ୍
ଶିବା, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ଏବଂ ଶିବଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସିଥିବା।
ନଵଯୌଵନସଂପନ୍ନାଂ ରତ୍ନାଭରଣଭୂଷିତାମ୍ ।। ରତ୍ନକଙ୍କଣକେଯୂରରତ୍ନନୂପୁରଭୂଷିତାମ୍।ା
ସେ ନୂତନ ଯୌବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ରତ୍ନର କଙ୍କଣ, ବାହୁବଳୟ ଓ ନୂପୁର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଲଵିରାଜିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳ ଦୁଇଟି ରତ୍ନର କଣ୍ଠା ବିନ୍ଦୁରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସିନ୍ଦୂରତିଲକଂ ଚାରୁକସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁନା ସହ
ତାଙ୍କର ଲାଳାଟରେ ଶୋଭାବନ୍ତ ଶିନ୍ଦୂର ଟିକି ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ କସ୍ତୂରୀର ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରସାରସଂସକ୍ତରତ୍ନମାଲାସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ମାଳା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନର ମିଶ୍ରଣରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ସୁପୀନକଠିନଶ୍ରୋଣୀଂ ବିଭ୍ରତୀଂ ଚ ସ୍ତନାନତାମ୍
ତାଙ୍କର କଟି ଭରି ଓ ଦୃଢ଼ ଥିଲା, ଏବଂ ସ୍ତନ ଉତ୍ତୋଳିତ ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନାଂ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ତେଜ ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଥିଲା।
ମୁକ୍ତାପଙ୍କ୍ତିଵିନିନ୍ଦ୍ଯୈକଦନ୍ତରାଜିଵିରାଜିତାମ୍ ।। 4.27.
ମୁକ୍ତାର ଶୃଙ୍ଖଳକୁ ମନ୍ଦ କରିଦେଉଥିବା ଏକଦନ୍ତ ଗଜପତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା।
ଧ୍ଯାତ୍ଵୈଵଂ ମସ୍ତକେ ପୁଷ୍ପଂ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଚ ଵ୍ରତୀ ମୁଦା
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ବ୍ରତୀ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ରଖିଲେ।